كارێ شەیطانى د گەل مرۆڤى

عَنْ أم المؤمنین صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَيٍّ -رضي الله عنها- قَالَتْ: كَانَ النَّبِيُّﷺ مُعْتَكِفًا، فَأَتَيْتُهُ أَزُورُهُ لَيْلًا، فَحَدَّثْتُهُ، ثُمَّ قُمْتُ لِأَنْقَلِبَ، فَقَامَ مَعِيَ لِيَقْلِبَنِي، فَمَرَّ رَجُلَانِ مِنَ الْأَنْصَارِ، فَلَمَّا رَأَيَا النَّبِيَّﷺ أَسْرَعَا، فَقَالَ النَّبِيُّﷺ : «عَلَى رِسْلِكُمَا، إِنَّهَا صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَيٍّ» فَقَالَا: سُبْحَانَ الله يَا رَسُولَ الله، قَالَ: «إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الْإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ، وَإِنِّي خَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا شَرًّا أَوْ قَالَ شَيْئًا».

وەرگێڕانا کوردی

ده‌یكا خودان باوه‌ران صه‌فییایا كچا حویه‌یى -خودێ ژێ رازى بت- دبێژت: پێغه‌مبه‌ر -سلاڤ لێ بن- د ئعتكافێ دا بوو، شه‌ڤه‌كێ ئه‌ز هاتم سه‌را بده‌م، ئه‌ز د گه‌ل ئاخفتم، پاشى ئه‌ز ڕابووم دا بزڤڕمه‌ڤه‌، ئه‌و ژى ڕابوو دا من بده‌ته‌ ڕێ، دو زه‌لامێن ئه‌نصارى بۆرین، و گاڤا وان پێغه‌مبه‌ر -سلاڤ لێ بن- دیتى وان پییێن خۆ سڤك كرن، پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- گۆت: له‌زێ نه‌كه‌ن، ئه‌ڤه‌ صه‌فییایا كچا حویه‌یه‌. وان گۆت: (سبحان الله) ئه‌ى پێغه‌مبه‌رێ خودێ! وى گۆت: هندى شه‌یطانه‌ د جهێ خوینێ ڕا ژ مرۆڤى دگه‌ڕیێت، و ئه‌ز ترسیام ئه‌و خرابییه‌كێ یان گۆت تشته‌كى بهاڤێته‌ دلێن هه‌وه‌.