ژیانا خۆ ل سهر خواستنێ ئاڤا نهكه!
عَنْ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ رضي الله عنه قال: سَأَلْتُ النَّبِيَّ ﷺ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ قَالَ: «إِنَّ هَذَا المَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، فَمَنْ أَخَذَهُ بِطِيبِ نَفْسٍ بُورِكَ لَهُ فِيهِ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ، وَكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلَا يَشْبَعُ، وَالْيَدُ العُلْيَا خَيْرٌ مِنَ اليَدِ السُّفْلَى».
وەرگێڕانا کوردی
حهكیمێ كــوڕێ حــیــزامــى -خــودێ ژێ رازى بـــت- دبـێـژت: من خواستن ژ پێغهمبهرى -سلاڤ لێ بن- كـر، وى دا مـن، پـاشى من خواستن ژ وى كر و وى دا من، پاشى من خواستن ژ وى كر و وى دا من، پاشى گۆت: هندى ئهڤ مالهیه یێ كهسك و شرینه، ڤێجا ههچییێ وى ب دلهكێ خۆش (بێى خواستن) وهرگرت، بهرهكهت دێ بۆ كهفته ناڤ، و ههچییێ دلێ خۆ ببهتێ (و وى بخوزات) بهرهكهت بۆ ناكهفتێ، و دێ وهكى وى بت یێ ههر دخۆت و تێر نهبت، و دهستێ بلند (یێ ددهت) چێتره ژ دهستێ نزم (یێ دستینت).