نیهارا ژنێ ل سەر مرى

عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ -رضي الله عنها- قَالَتْ: دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ زَوْجِ النَّبِيِّﷺ حِينَ تُوُفِّيَ أَبُوهَا أَبو سُفْيَانَ، فَدَعَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِطِيبٍ فِيهِ صُفْرَةٌ خَلُوقٌ أَوْ غَيْرُهُ فَدَهَنَتْ مِنْهُ جَارِيَةً، ثُمَّ مَسَّتْ بِعَارِضَيْهَا، ثُمَّ قَالَتْ: وَالله مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ، غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللهﷺ يَقُولُ عَلَى الْمِنْبَرِ: «لَا يَحِلُّ لِامْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِالله وَالْيَوْمِ الْآخِرِ تُحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلَاثٍ، إِلَّا عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا».

وەرگێڕانا کوردی

زه‌ینه‌با كچا ئه‌بوو سه‌له‌مه‌یى -خودێ ژێ رازى بت- دبێژت: ئه‌ز چوومه‌ نك كابانییا پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- ئه‌م حه‌بیبه‌یێ ده‌مێ بابێ وێ ئه‌بوو سوفیان مرى، وێ هنده‌ك بێنا خۆش داخوازكر، و هنده‌ك ژێ ل كچه‌كێ كر پاشى ده‌ستێن خۆ د جێنیكێن خۆ دان و گۆت: ب خودێ من چو هه‌وجه‌یى ب بێنا خۆش نینه‌، به‌لێ من گوهـ ل پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- بوویه‌ وى ل سه‌ر مینه‌به‌رێ دگۆت: حه‌لال نینه‌ بۆ ژنه‌كا باوه‌رى ب خودێ و ڕۆژا دووماهییێ هه‌ى كو ئه‌و پتر ژ سێ ڕۆژان نیهارێ ل سه‌ر مرییه‌كى بكه‌ت، ل سه‌ر زه‌لامێ وێ تێ نه‌بت، ئه‌و چار هه‌یڤ و ده‌هـ ڕۆژان بۆ وى دێ وێ چه‌ندێ كه‌ت.