خێرا قەنجییا د گەل حەیوانى

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللهﷺ قَالَ: «بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ اشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ، فَوَجَدَ بِئْرًا، فَنَزَلَ فِيهَا فَشَرِبَ، ثُمَّ خَرَجَ فَإِذَا كَلْبٌ يَلْهَثُ يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ، فَقَالَ الرَّجُلُ: لَقَدْ بَلَغَ هَذَا الْكَلْبَ مِنَ الْعَطَشِ مِثْلُ الَّذِي كَانَ بَلَغَ مِنِّي، فَنَزَلَ الْبِئْرَ فَمَلَأَ خُفَّهُ مَاءً، ثُمَّ أَمْسَكَهُ بِفِيهِ حَتَّى رَقِيَ فَسَقَى الْكَلْبَ فَشَكَرَ اللهُ لَهُ فَغَفَرَ لَهُ» قَالُوا: يَا رَسُولَ الله وَإِنَّ لَنَا فِي هَذِهِ الْبَهَائِمِ لَأَجْرًا؟ فَقَالَ: «فِي كُلِّ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ».

وەرگێڕانا کوردی

ئه‌بوو هوره‌یره‌ -خودێ ژێ رازى بت- دبێژت: پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- گۆت: ده‌مه‌كى زه‌لامه‌ك ل ڕێكه‌كێ دچوو زێده‌ تێنى بوو، و وى بیره‌ك دیت، چوو خوارێ و ئاڤ ژێ ڤه‌خوار، پاشى ده‌ركه‌فت، هنگى وى صه‌یه‌ك دیت ئه‌زمان د ده‌ڤى دا هاتبوو، ژ تێنا دا بێن دكره‌ ئاخێ، زه‌لامى گۆت: ئه‌ڤه‌ ژى وه‌كى من یێ تێنى بووى، ئینا ئه‌و چوو د بیرێ دا و خوفكا خۆ تژى ئاڤ كر و كره‌ د ده‌ڤێ خۆ دا حه‌تا ب سه‌ر كه‌فتى، و صه‌ ئاڤداى، ئینا خودێ كارێ وى قه‌بویل كر و گونه‌هێن وى بۆ ژێبرن، گۆتن: ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر، ما د حه‌یوانان ژى دا خێر بۆ مه‌ هه‌یه‌؟ وى گۆت: د هه‌ر خودان مێلاكه‌كا ته‌ڕ دا خێر هه‌یه‌.