قەنجییا د گەل عەبدان

عَنْ المَعْرُورِ بن سوید قَالَ: لَقِيتُ أَبَا ذَرٍّ رضي الله عنه بِالرَّبَذَةِ وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ، وَعَلَى غُلَامِهِ حُلَّةٌ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ، فَقَالَ: إِنِّي سَابَبْتُ رَجُلًا فَعَيَّرْتُهُ بِأُمِّهِ فَقَالَ لِي النَّبِيُّﷺ : «يَا أَبَا ذَرٍّ أَعَيَّرْتَهُ بِأُمِّهِ؟ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ، إِخْوَانُكُمْ خَوَلُكُمْ، جَعَلَهُمْ الله تَحْتَ أَيْدِيكُمْ، فَمَنْ كَانَ أَخُوهُ تَحْتَ يَدِهِ فَلْيُطْعِمْهُ مِمَّا يَأْكُلُ، وَلْيُلْبِسْهُ مِمَّا يَلْبَسُ، وَلَا تُكَلِّفُوهُمْ مَا يَغْلِبُهُمْ، فَإِنْ كلَّفْتُمُوهُمْ فَأَعِينُوهُمْ».

وەرگێڕانا کوردی

مه‌عروورێ كوڕێ سوه‌یدى دبێژت: من ئه‌بوو ذه‌ر -خودێ ژێ رازى بت- ل ره‌به‌ذه‌یێ دیت، كراسه‌ك د به‌ر بوو، و ئێكێ وه‌كى وى د به‌ر عه‌بدێ وى ژى بوو، من پسیارا ڤێ چه‌ندێ ژێ كر، وى گۆت: شه‌ڕه‌ده‌ڤه‌ك د ناڤبه‌را من و زه‌لامه‌كى دا چێبوو، من تان ب ده‌یكا وى دانایێ (ده‌یكا وى جاریه‌ بوو) ئینا پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- گۆته‌ من: ئه‌بوو ذه‌ر، تو وى ب ده‌یكا وى كێم دكه‌ى؟ تو مرۆڤه‌كى جاهلییه‌ت ل نك ته‌ هه‌یه‌! ئه‌و برایێن هه‌وه‌نه‌ خودێ كرینه‌ د بن ده‌ستێ هه‌وه‌ڤه‌، ڤێجا هه‌چییێ برایێ وى د بن ده‌ستێ وى ڤه‌ بت بلا خوارنێ ژ وێ بده‌تێ یا ئه‌و دخۆت، و جلكى ژ وێ بكه‌ته‌ به‌ر یا ئه‌و دكه‌ته‌ به‌ر خۆ، و زێده‌تر ژ شیانا وان بارى لێ نه‌كه‌ن، و ئه‌گه‌ر هه‌وه‌ ئه‌و بار لێ كر هوین هارى وان بكه‌ن.