قورئانا پیرۆز › سورەتا الأحقاف › ئایەتا ١٥
سورەتا الأحقاف · ئایەتا ١٥ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ahqaf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
إِنَّ ٱلَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا ٱللَّهُ ثُمَّ ٱسۡتَقَٰمُواْ فَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ ﴿١٣﴾
هندى ئه‌ون يێن گۆتين: ئه‌للاهـ خودايێ مه‌يه، پاشى خۆ ل سه‌ر باوه‌رییا خۆ ڕاست كرى، چو ترس ژ نه‌خۆشییا ڕۆژا قيامه‌تێ ل سه‌ر وان نينه، وئه‌و ل سه‌ر وى تشتى ب خه‌م ناكه‌ڤن يێ وان ل پشت خۆ هێلايه ل دنيايێ.
أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡجَنَّةِ خَٰلِدِينَ فِيهَا جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿١٤﴾
ئه‌و خه‌لكێ به‌حه‌شتێنه ژ ڕه‌حما خودێ و ژ به‌ر كارێ چاك يێ وان د دنيايێ دا كرى ئه‌و هه‌ر وهه‌ر دێ ميننه تێدا.
وَوَصَّيۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ بِوَٰلِدَيۡهِ إِحۡسَٰنًاۖ حَمَلَتۡهُ أُمُّهُۥ كُرۡهٗا وَوَضَعَتۡهُ كُرۡهٗاۖ وَحَمۡلُهُۥ وَفِصَٰلُهُۥ ثَلَٰثُونَ شَهۡرًاۚ حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَبَلَغَ أَرۡبَعِينَ سَنَةٗ قَالَ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَصۡلِحۡ لِي فِي ذُرِّيَّتِيٓۖ إِنِّي تُبۡتُ إِلَيۡكَ وَإِنِّي مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ ﴿١٥﴾
ومه شيره‌ت ل مرۆڤى كرییه كو قه‌نجییێ د گه‌ل ده‌یبابێن خۆ بكه‌ت هندى ئه‌و دساخ بن وپشتى مرنا وان ژى؛ چونكى ده‌یكا وى ب زه‌حمه‌ت ئه‌و د زكێ خۆ دا هلگرتییه، و ب زه‌حمه‌ت ونه‌خۆشى ئه‌و بوويه، وده‌مێ هلگرتن وشيردانا وى سيه هه‌يڤن. وبه‌حسكرنا ژ ڤان نه‌خۆشییێن ده‌یك دبينت نيشانا هندێیه كو حه‌قێ وێ ل سه‌ر عه‌يالی ژ حه‌قێ بابێ پتره. حه‌تا ده‌مێ ئه‌ڤ مرۆڤه دگه‌هته دويماهییا هێزا خۆ يا له‌شى وعه‌قلی، ودگه‌هته چل سالییێ ئه‌و دوعايێ ژ خودايێ خۆ دكه‌ت ودبێژت: خودايێ من تو به‌رێ من بده هندێ كو ئه‌ز سوپاسییا قه‌نجییا ته بكه‌م يا كو ته د گه‌ل من وده‌یبابێن من كرى، وتو به‌رێ من بده كرنا وى كارێ چاك يێ تو ژێ ڕازى ببى، وتو دوونده‌ها من بۆ من چاك بكه، هندى ئه‌زم من ژ هه‌مى گونه‌هێن خۆ تۆبه‌يه، وئه‌ز ژ وانم يێن خۆ ب ده‌ست ئه‌مر وفه‌رمانا ته ڤه به‌رداين.
أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنۡهُمۡ أَحۡسَنَ مَا عَمِلُواْ وَنَتَجَاوَزُ عَن سَيِّـَٔاتِهِمۡ فِيٓ أَصۡحَٰبِ ٱلۡجَنَّةِۖ وَعۡدَ ٱلصِّدۡقِ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ ﴿١٦﴾
ئه‌و ئه‌ون يێن ئه‌م باشترينێ كارێ وان يێ چاك ژ وان قه‌بويل دكه‌ين و ل خرابییێن وان دبۆرين، ئه‌و د ناڤ خه‌لكێ به‌حه‌شتێ دانه، ئه‌ڤ سۆزه يا مه دايه وان ئه‌وه سۆزا ڕاست وبێ گومان.
وَٱلَّذِي قَالَ لِوَٰلِدَيۡهِ أُفّٖ لَّكُمَآ أَتَعِدَانِنِيٓ أَنۡ أُخۡرَجَ وَقَدۡ خَلَتِ ٱلۡقُرُونُ مِن قَبۡلِي وَهُمَا يَسۡتَغِيثَانِ ٱللَّهَ وَيۡلَكَ ءَامِنۡ إِنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٞ فَيَقُولُ مَا هَٰذَآ إِلَّآ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿١٧﴾
وئه‌وێ گۆتییه ده‌یبابێن خۆ ده‌مێ وان به‌رێ وى دايه باوه‌رییا ب خودێ و ب ڕابوونا پشتى مرنێ: ئۆف بۆ هه‌وه ئه‌رێ هوين ژڤانى دده‌نه من كو ئه‌ز جاره‌كا دى دێ ژ گۆڕا خۆ ده‌ركه‌ڤم، وگه‌له‌ك ملله‌ت به‌رى من بۆرينه وكه‌س ژێ ڕانه‌بوويه؟ وده‌یبابێن وى دوعايا هيدايه‌تێ بۆ وى ژ خودێ دكه‌ن ودبێژن: تێچوون بۆ ته بت، باوه‌رییێ بينه وكارێ چاك بكه، هندى سۆزا خودێیه ب ڕاكرنا مرییان يا ڕاسته وگومان تێدا نينه، وئه‌و دبێژته وان: ئه‌ڤا هوين دبێژن ژ وان ئه‌فسانه‌يانه يێن خه‌لكێ به‌رێ گۆتين و د كيتابێن خۆ دا نڤيسين.