قورئانا پیرۆز › سورەتا ژمارە ٧٨
سورەتا النبأ ب تەفسیرا کوردی
An-Naba
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾
هنده‌ك كافرێن قوره‌يشییان پسيارا چ ژ ئێك ودو دكه‌ن؟
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿٢﴾
ئه‌و پسيارا به‌حسێ مه‌زن دكه‌ن، كو قورئانا مه‌زنه.
ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ ﴿٣﴾
ئه‌وا به‌حسێ ڕابوونا پشتى مرنێ دكه‌ت يا كافرێن قوره‌يشییان ژێ ب گومان، ودره‌و پێ كرى.
كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ﴿٤﴾
مه‌سه‌له يا وه‌سا نينه وه‌كى ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه هزر دكه‌ن، ئه‌و بوتپه‌رێس دويماهییا دره‌وپێكرنا خۆ دێ زانن، وبۆ وان دێ ئاشكه‌را بت كانێ ڕۆژا قيامه‌تێ خودێ دێ چ ل وان كه‌ت.
ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ﴿٥﴾
پاشى ئه‌و دێ بۆ وان مسۆگه‌ر بت، وڕاستییا وێ يا موحه‌ممه‌د -سلاڤ لێ بن- پێ هاتى ژ قورئانێ وبه‌حسێ ڕابوونا پشتى مرنێ دێ بۆ وان ئاشكه‌را بت، وئه‌ڤه گه‌فه‌كه بۆ وان.
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
ئه‌رێ ما مه عه‌رد وه‌كى جهى بۆ هه‌وه ڕانه‌ئێخستییه؟
وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ﴿٧﴾
وما مه چيا تێدا نه‌كرينه ستوين؛ دا عه‌رد ب هه‌وه ڤه نه‌هژيێت؟
وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ﴿٨﴾
وما مه هوين نه‌ئافراندينه جۆت نێر ومێ؟
وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ﴿٩﴾
وما مه خه‌و بۆ له‌شێن هه‌وه نه‌كرییه ڕحه‌تى، هوين پێ ئاكنجى وته‌نا دبن؟
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ﴿١٠﴾
وما مه شه‌ڤ نه‌كرییه كراس تارییا وێ هه‌وه ڤه‌دشێرت، و ب سه‌ر هه‌وه دا دئێت، وه‌كى كو كراس خودانى دنخێڤت؟
وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ﴿١١﴾
وما مه ڕۆژ بۆ هه‌وه نه‌كرییه ژيار هوين بۆ ژيارا خۆ تێدا به‌لاڤ دبن، وهوين ل به‌ر هه‌وجه‌يیێن خۆ دگه‌ڕيێن؟
وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ﴿١٢﴾
ومه ما حه‌فت عه‌سمانێن موكم و ب هێز ل هنداڤى هه‌وه ئاڤانه‌كرينه، دبێ ده‌رز وپه‌قن؟
وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ﴿١٣﴾
وما مه ڕۆژ نه‌كرییه چرايه‌كێ گه‌ش وخودان تێن؟
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ﴿١٤﴾
وما مه ئاڤه‌كا بۆش ژ عه‌ورێن بارانێ نه‌باراندییه.
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ﴿١٥﴾
دا ئه‌م وى تشتى پێ ده‌ربێخين يێ بۆ مرۆڤى ببته قويت وبۆ حه‌يوانى ببته ئالف.
وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا ﴿١٦﴾
ووان باغێن چه‌قێن داروبارێ وان تێك ئالياى؟
إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ﴿١٧﴾
هندى ڕۆژا حوكمكرنا د ناڤبه‌را خه‌لكى دايه، كو ڕۆژا قيامه‌تێیه، ئه‌و ده‌مه‌ك وژڤانه‌كێ ده‌سنيشانكرى بوويه بۆ يێن پێشییێ ويێن پاشییێ.
يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ﴿١٨﴾
ڕۆژا فريشته د (بۆڕییێ) دا پف دكه‌ت، دا ده‌ستويرى ب ڕابوونێ بێته‌دان، ڤێجا هوين كۆم كۆم دئێن، هه‌ر كۆمه‌ك د گه‌ل پێشه‌وايێ خۆ.
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ﴿١٩﴾
وعه‌سمان هاته‌ڤه‌كرن، ڤێجا ده‌رگه‌هێن زێده لێ ڤه‌بوون؛ دا فريشته ژێ بێنه خوارێ.
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﴿٢٠﴾
و چيا پشتى موكمییێ ژ جهـ هاتنه‌برن، وبوونه له‌يلان.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ﴿٢١﴾
هندى جه‌هنه‌مه وێ ڕۆژێ ل به‌ر وان كافران دانايه يێن كو ئه‌و بۆ وان هاتییه ئاماده‌كرن.
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
ئه‌و جهێ لێ زڤڕينا كافرانه.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
زه‌مانێن دوير ودرێژ وبێ ڤه‌بڕين ئه‌و دێ تێدا مينن.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
نه ئه‌و تێدا تام دكه‌نه وى تشتێ گه‌رما ئاگرى ل به‌ر وان سار دكه‌ت، ونه ئه‌و ڤه‌خوارنه‌كا تێنكا وان بشكێنت ڤه‌دخۆن.
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﴿٢٥﴾
ئاڤه‌كا كه‌ل تێ نه‌بت، وكێما خه‌لكێ ئاگرى.
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
ئه‌و جزايه‌كێ ب دادییه بۆ وان؛ ژ به‌ر كريارێن وان د دنيايێ دا كرين.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﴿٢٧﴾
هندى ئه‌و بوون ئه‌و ژ ڕۆژا حسێبێ نه دترسیان له‌و وان چو كار بۆ وێ نه‌كربوو.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﴿٢٨﴾
ووان دره‌و ب وێ كر يا پێغه‌مبه‌ر بۆ وان پێ هاتين.
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﴿٢٩﴾
وهه‌ر تشته‌كێ هه‌ى مه زانییه و د له‌وحێ پاراستى دا نڤيسییه.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
ڤێجا هوين -گه‌لی كافران- تام بكه‌نه جزايێ كريارێن خۆ، و ژ عه‌زابه‌كێ ل سه‌ر عه‌زابا هه‌وه پێڤه‌تر ئه‌م چو يێ ل هه‌وه زێده ناكه‌ين.
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾
هندى ئه‌ون يێن ژ خودايێ خۆ دترسن وچاكییێ دكه‌ن، سه‌ركه‌فتنا ب چوونا د به‌حه‌شتێ دا بۆ وان هه‌يه.
حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبٗا ﴿٣٢﴾
(32)و هندى ئه‌ون باغچه‌يێن مه‌زن ومێوێن ترى.
وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابٗا ﴿٣٣﴾
وژنێن گه‌نج وهه‌ڤسال و د ئێك ژى دا.
وَكَأۡسٗا دِهَاقٗا ﴿٣٤﴾
وپه‌رداغێن تژى مه‌ى بۆ وان هه‌نه.
لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا كِذَّـٰبٗا ﴿٣٥﴾
وان د ڤێ به‌حه‌شتێ دا نه گوهـ ل گۆتنه‌كا بێ خێر دبت، ونه ئه‌و ئێك ودو دره‌وين ده‌ردئێخن.
جَزَآءٗ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابٗا ﴿٣٦﴾
ئه‌و هه‌مى منه‌ت وجزايه‌كه بۆ وان ژ خودێ، ودانه‌كا بۆشه وتێرا وان هه‌يه.
رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابٗا ﴿٣٧﴾
هندى ئه‌وه ئه‌و خودايێ عه‌سمانان وعه‌ردى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌رێ دايه، پڕدلۆڤانێ دنيايێ وئاخره‌تێیه، ئه‌و نه‌شێن تشته‌كى ژ وى بخوازن ئه‌و تێ نه‌بت يێ ئه‌و ده‌ستويریێ پێ دده‌ته وان.
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا ﴿٣٨﴾
ڕۆژا جبريل -سلاڤ لێ بن- وفريشته تێدا ب ڕێز ڕادوه‌ستن، ئه‌و مه‌هده‌رێ بۆ ئێكى ناكه‌ن ئه‌و تێ نه‌بت يێ خودايێ پڕدلۆڤان ده‌ستويرى بۆ داى، وڕاستى ودورستى گۆتى.
ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾
ئه‌وه ڕۆژا ڕاست يا چو گومان د هاتنا وێ دانه، ڤێجا هه‌چییێ ڕزگارییا ژ ترسا وێ ڕۆژێ بڤێت بلا ب كرنا چاكییێ بۆ خۆ ڕێكه‌كا زڤڕينێ بۆ نك خودايێ خۆ بگرت.
إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابٗا قَرِيبٗا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا ﴿٤٠﴾
هندى ئه‌مين مه هوين ژ عه‌زابا ڕۆژا دويماهییێ يا نێزيك ترساندينه، ئه‌و ڕۆژا هه‌ر مرۆڤه‌ك تێدا باشى وخرابییێن خۆ دبينت، ويێ كافر ژ ترسێن حسێبێ دا دبێژت : خوزى ئه‌ز ئاخ بامه وئه‌ز ڕانه‌ببامه ڤه.