قورئانا پیرۆز › سورەتا ژمارە ٨٩
سورەتا الفجر ب تەفسیرا کوردی
Al-Fajr
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَٱلۡفَجۡرِ ﴿١﴾
خودێ ب ده‌مێ ئه‌لندێ سويند دخۆت.
وَلَيَالٍ عَشۡرٖ ﴿٢﴾
و ب هه‌ر ده‌هـ شه‌ڤێن ئێكێ ژ مه‌ها ذولحججه وتشتێ ئه‌و پێ پيرۆز بووين.
وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ﴿٣﴾
و ب هه‌ر جۆته‌ك وكته‌كا هه‌بت.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ﴿٤﴾
و ب شه‌ڤێ ده‌مێ ب تارییا خۆ ڤه دچت.
هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ ﴿٥﴾
ئه‌رێ ما د ڤان سويندان دا قه‌ناعه‌ته‌ك بۆ خودان عه‌قلی نينه؟
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿٦﴾
ئه‌رێ ما ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- نه‌ديت كانێ خودايێ ته چ د گه‌ل ملله‌تێ عادییێن.
إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ﴿٧﴾
ئويجاخا ئره‌م كر، خودانێن ئاڤاهییێن بلند ل سه‌ر ستوينان.
ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ﴿٨﴾
ئه‌وێن وه‌كى وان د مه‌زنییێ وهێزێ دا ل وه‌لاتى نه‌هاتينه ئافراندن؟
وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ﴿٩﴾
وكانێ وى چ د گه‌ل ثه‌موودییێن ملله‌تێ صالحى كر، ئه‌وێن كه‌ڤر د نهالان سمتين وبۆ خۆ كرينه خانى.
وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ﴿١٠﴾
وفيرعه‌ونێ مه‌لكێ (مصرێ)، خودانێ وى له‌شكه‌رێ ملكێ وى موكم كرى، وئه‌و ب هێز ئێخستى؟
ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ﴿١١﴾
ئه‌وێن هه يێن زۆردارى كرى، وسته‌م د عه‌ردێ خودێ دا كرى.
فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ﴿١٢﴾
و ب زۆردارییا خۆ گه‌له‌ك خرابى تێدا زێده كرى.
فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ﴿١٣﴾
ڤێجا خودايێ ته عه‌زابه‌كا دژوار داڕێته سه‌ر وان.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ﴿١٤﴾
هندى خودايێ ته يه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل به‌ر وان دانايه يێن بێ ئه‌مرییا وى دكه‌ن، ئه‌و پيچه‌كێ ل دويڤ وان به‌ردده‌ت، پاشى ب دژوارى وان دگرت.
فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ﴿١٥﴾
ڤێجا هندى مرۆڤه ئه‌گه‌ر خودايێ وى ئه‌و ب خۆشییێ جه‌ڕباند، وڕزقێ وى به‌رفره‌هـ كر، وحالێ وى خۆش كر، ڤێجا ئه‌و دێ هزر كه‌ت ئه‌ڤه ژ به‌ر هندێیه چونكى ئه‌و ل نك خودێ يێ ب قه‌دره، ڤێجا ئه‌و دێ بێژت: خودايێ من قه‌درێ من گرت.
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ﴿١٦﴾
وئه‌گه‌ر وى ئه‌و جه‌ڕباند، وڕزقێ وى لێ به‌رته‌نگ كر، ئه‌و دێ هزر كه‌ت ئه‌ڤه ژ به‌ر هندێیه چونكى ئه‌و ل نك خودێ يێ بێ بهايه، له‌و دێ بێژت: خودايێ من ئه‌ز ڕه‌زيل كرم.
كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ﴿١٧﴾
وه نينه وه‌كى ئه‌ڤ مرۆڤه هزر دكه‌ت، قه‌درگرتن ب گوهدارییا خودێیه، وڕه‌زيلكرن ب بێ ئه‌مرییا وییه، وهوين قه‌درێ ئێتيمى ناگرن، وجوان سه‌ره‌ده‌رییێ د گه‌ل ناكه‌ن.
وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿١٨﴾
وهنده‌ك ژ هه‌وه به‌رێ هنده‌كان ناده‌نه دانا خوارنێ بۆ پێتڤییان.
وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلٗا لَّمّٗا ﴿١٩﴾
وهوين حه‌قێ ئێك ودو د ميراتى دا گه‌له‌ك دخۆن.
وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبّٗا جَمّٗا ﴿٢٠﴾
وهوين ب حه‌ژێكرنه‌كا زێده حه‌ز ژ مالی دكه‌ن.
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
دڤيا هوين ب ڤى ڕه‌نگى نه‌بان، وئه‌گه‌ر عه‌رد هژيا وهنده‌ك ب سه‌ر هنده‌كێ دا هاته خوارێ.
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
وخودايێ ته هات دا حوكمى د ناڤبه‌را خه‌لكى دا بكه‌ت، وفريشته ڕێز ب ڕێز ڕاده‌وستاى.
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
ووێ ڕۆژا مه‌زن جه‌هنه‌م هاته‌ئينان، وێ ڕۆژێ كافر دێ بيرا خۆ لێ ئينته‌ڤه ودێ تۆبه كه‌ت، وتۆبه دێ ژ كيڤه ب ده‌ست كه‌ڤت، ووى د دنيايێ دا خۆ ژێ دابوو پاش وئه‌ڤرۆ نه ده‌مێ وێ تۆبێیه؟
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾
ئه‌و دبێژت: وه‌ى خوزى من د دنيايێ دا كاره‌كێ وه‌سا بۆ خۆ كربا ل ئاخره‌تێ من مفايه‌ك بۆ ژينا خۆ ژێ ديتبا.
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٥﴾
ڤێجا ل وێ ڕۆژا سه‌خت وگران كه‌سه‌ك نينه بشێت وه‌كى خودێ وان عه‌زاب بده‌ت يێن بێ ئه‌مرییا وى كرى.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٦﴾
وكه‌سه‌ك نه‌شێت وه‌كى خودێ گرێدانێ بكه‌ت، وكه‌س نه‌شێت د ڤێ چه‌ندێ دا بگه‌هته وى.
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
ئه‌ى نه‌فسا ب زكرێ خودێ وباوه‌رییێ ڕحه‌ت وته‌نا دبت، و ب وێ قه‌نجییێ يا خودێ بۆ خودان باوه‌رى ئاماده كرى پشت ڕاست دبت.
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ﴿٢٨﴾
بزڤڕه نك خودايێ خۆ يا ڕازى ب وى قه‌درێ خودێ بۆ ته گرتى، وخودێ يێ ژ ته ڕازى.
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾
ڤێجا تو وه‌ره د ناڤ به‌نییێن من يێن چاك دا.
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾
وتو د گه‌ل وان وه‌ره د به‌حه‌شتا من دا.