قورئانا پیرۆز › سورەتا النبأ › ئایەتا ٢١
سورەتا النبأ · ئایەتا ٢١ ب تەفسیرا کوردی
An-Naba
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ﴿١٩﴾
وعه‌سمان هاته‌ڤه‌كرن، ڤێجا ده‌رگه‌هێن زێده لێ ڤه‌بوون؛ دا فريشته ژێ بێنه خوارێ.
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﴿٢٠﴾
و چيا پشتى موكمییێ ژ جهـ هاتنه‌برن، وبوونه له‌يلان.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ﴿٢١﴾
هندى جه‌هنه‌مه وێ ڕۆژێ ل به‌ر وان كافران دانايه يێن كو ئه‌و بۆ وان هاتییه ئاماده‌كرن.
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
ئه‌و جهێ لێ زڤڕينا كافرانه.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
زه‌مانێن دوير ودرێژ وبێ ڤه‌بڕين ئه‌و دێ تێدا مينن.