قورئانا پیرۆز › سورەتا الأحقاف › ئایەتا ٢٢
سورەتا الأحقاف · ئایەتا ٢٢ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ahqaf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَيَوۡمَ يُعۡرَضُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ عَلَى ٱلنَّارِ أَذۡهَبۡتُمۡ طَيِّبَٰتِكُمۡ فِي حَيَاتِكُمُ ٱلدُّنۡيَا وَٱسۡتَمۡتَعۡتُم بِهَا فَٱلۡيَوۡمَ تُجۡزَوۡنَ عَذَابَ ٱلۡهُونِ بِمَا كُنتُمۡ تَسۡتَكۡبِرُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ بِغَيۡرِ ٱلۡحَقِّ وَبِمَا كُنتُمۡ تَفۡسُقُونَ ﴿٢٠﴾
وڕۆژا كافر ل سه‌ر ئاگرى دئێنه پێشكێشكرن، وبۆ ڕه‌زيلكرن بۆ وان دئێته گۆتن: ب ڕاستى هه‌وه خۆشییێن خۆ د ژينا خۆ يا دنيايێ دا بربوون وهه‌وه كه‌يف پێ هاتبوو، ڤێجا ئه‌ڤرۆ -ئه‌ى گه‌لی كافران- ب عه‌زابه‌كا شه‌رمزار وڕه‌زيلكه‌ر د ئاگرى دا هوين دێ ئێنه جزادان؛ ژ به‌ر خۆمه‌زنكرنا بێ حه‌ق يا هه‌وه د عه‌ردى دا دكر، و ژ به‌ر ده‌ركه‌فتنا هه‌وه ژ بن ئه‌مرێ خودێ.
۞وَٱذۡكُرۡ أَخَا عَادٍ إِذۡ أَنذَرَ قَوۡمَهُۥ بِٱلۡأَحۡقَافِ وَقَدۡ خَلَتِ ٱلنُّذُرُ مِنۢ بَيۡنِ يَدَيۡهِ وَمِنۡ خَلۡفِهِۦٓ أَلَّا تَعۡبُدُوٓاْ إِلَّا ٱللَّهَ إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٖ ﴿٢١﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ هوودێ برايێ عادییان بكه، برایێ وان د مرۆڤاينییێ دا نه كو د دينى دا، ده‌مێ وى ملله‌تێ خۆ ترساندى كو عه‌زابا خودێ ب سه‌ر وان دا بێت، گاڤا ئه‌و ل وارێ خۆ يێ ب ناڤێ (ئه‌حقاف)ێ ناڤدار دئاكنجى، وئه‌و جهێ تژى خيز بوو ل ژێرییا گزيرتا عه‌ره‌بان، و ب ڕاستى به‌رى هوودى وپشتى وى ژى گه‌له‌ك پێغه‌مبه‌ر هاتبوون ئه‌و ل هندێ هشيار كربوون: كو هوين د په‌رستنا خۆ دا بۆ خودێ چو شريكان بۆ وى نه‌دانن، هندى ئه‌زم ئه‌ز دترسم عه‌زابا خودێ ب سه‌ر هه‌وه دا بێت ل ڕۆژه‌كا ترسا وێ مه‌زن، كو ڕۆژا قيامه‌تێیه.
قَالُوٓاْ أَجِئۡتَنَا لِتَأۡفِكَنَا عَنۡ ءَالِهَتِنَا فَأۡتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿٢٢﴾
وان گۆت: ئه‌رێ تو ب ڤێ گازییا خۆ هاتى؛ دا به‌رێ مه ژ په‌رستنا خوداوه‌ندێن مه بده‌يه پاش؟ پا كانێ وێ عه‌زابێ ب سه‌ر مه دا بينه يا تو ژڤانى پێ دده‌يه مه، ئه‌گه‌ر تو د گۆتن وسۆزا خۆ دا ژ ڕاستگۆيانى.
قَالَ إِنَّمَا ٱلۡعِلۡمُ عِندَ ٱللَّهِ وَأُبَلِّغُكُم مَّآ أُرۡسِلۡتُ بِهِۦ وَلَٰكِنِّيٓ أَرَىٰكُمۡ قَوۡمٗا تَجۡهَلُونَ ﴿٢٣﴾
هوودى گۆت: هه‌ما ب تنێ خودێ دزانت كانێ كه‌نگى ئه‌و عه‌زاب يا ژڤان بۆ هه‌وه پێ هاتییه‌دان دێ گه‌هته هه‌وه، وهه‌ما ئه‌ز پێغه‌مبه‌رێ خودێمه بۆ هه‌وه، ئه‌ز وێ دگه‌هينمه هه‌وه يا وى ئه‌ز پێ هنارتيم، به‌لێ ئه‌ز دبينم هوين ملله‌ته‌كێ نه‌زانن كو هوين له‌زێ د هاتنا عه‌زابێ دا دكه‌ن، وهوين خۆ ل سه‌ر خودێ بسته دكه‌ن.
فَلَمَّا رَأَوۡهُ عَارِضٗا مُّسۡتَقۡبِلَ أَوۡدِيَتِهِمۡ قَالُواْ هَٰذَا عَارِضٞ مُّمۡطِرُنَاۚ بَلۡ هُوَ مَا ٱسۡتَعۡجَلۡتُم بِهِۦۖ رِيحٞ فِيهَا عَذَابٌ أَلِيمٞ ﴿٢٤﴾
ڤێجا ده‌مێ وان ئه‌و عه‌زاب يا وان له‌ز ل هاتنا وێ كرى ديتى، وه‌كى عه‌وره‌كى ب لايێ نهالێن وان ڤه هاتى، وان گۆت: ئه‌ڤه عه‌وره‌كه باران دێ بۆ مه ژێ بارت، ئينا هوودى گۆته وان: ئه‌و نه عه‌ورێ بارانێیه وه‌كى هوين هزر دكه‌ن، به‌لكى ئه‌و عه‌ورێ وێ عه‌زابێیه يا هه‌وه له‌ز ل هاتنا وێ كرى، ئه‌و هڕه‌بايه‌كه عه‌زابه‌كا ب ئێش ونه‌خۆش تێدايه.