قورئانا پیرۆز › سورەتا الأنبياء › ئایەتا ٣٣
سورەتا الأنبياء · ئایەتا ٣٣ ب تەفسیرا کوردی
Al-Anbiya
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَجَعَلۡنَا فِي ٱلۡأَرۡضِ رَوَٰسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمۡ وَجَعَلۡنَا فِيهَا فِجَاجٗا سُبُلٗا لَّعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ ﴿٣١﴾
ومه هنده‌ك چيا ل عه‌ردى دانان دا ئه‌و موكم ببت ونه‌هژيێت، ومه هنده‌ك ڕێكێن به‌رفره‌هـ لێ چێكرن؛ دا خه‌لك ب ڕێكا ژيارا خۆ بكه‌ڤن، وته‌وحيدا خودايێ خۆ بكه‌ن.
وَجَعَلۡنَا ٱلسَّمَآءَ سَقۡفٗا مَّحۡفُوظٗاۖ وَهُمۡ عَنۡ ءَايَٰتِهَا مُعۡرِضُونَ ﴿٣٢﴾
ومه عه‌سمان بۆ عه‌ردى كره بان چو ستوين وى ڕاناگرن، وئه‌و يێ پاراستییه وناكه‌ڤت، وشه‌يتان تێ نابۆرن، وكافر ژ وه‌رگرتنا عيبره‌تێ ژ نيشانێن عه‌سمانى (ڕۆژ وهه‌يڤ وستێران) دبێ ئاگه‌هن هزرا خۆ تێدا ناكه‌ن.
وَهُوَ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَۖ كُلّٞ فِي فَلَكٖ يَسۡبَحُونَ ﴿٣٣﴾
وخودێیه يێ شه‌ڤ داى؛ دا خه‌لك لێ ڤه‌حه‌ويێن، وڕۆژ داى؛ دا خه‌لك كارى بۆ ژيارا خۆ تێدا بكه‌ن، ووى ڕۆژ كره نيشان بۆ ڕۆژێ، وهه‌يڤ كره نيشان بۆ شه‌ڤێ، وهه‌ر ئێك ژ وان ڕێكه‌ك بۆ هه‌يه تێدا دچت وژێ ده‌رناكه‌ڤت.
وَمَا جَعَلۡنَا لِبَشَرٖ مِّن قَبۡلِكَ ٱلۡخُلۡدَۖ أَفَإِيْن مِّتَّ فَهُمُ ٱلۡخَٰلِدُونَ ﴿٣٤﴾
ومه به‌رى ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- مانا هه‌ر وهه‌ر د دنيايێ دا نه‌دايه چو مرۆڤان، ئه‌رێ ڤێجا ئه‌گه‌ر تو مرى ئه‌و دخوازن پشتى ته نه‌مرن؟ ئه‌ڤه نابت. وئه‌ڤ ئايه‌ته ده‌ليله كو خدر -سلاڤ لێ بن- يێ مرى؛ چونكى ئه‌و ژى مرۆڤه.
كُلُّ نَفۡسٖ ذَآئِقَةُ ٱلۡمَوۡتِۗ وَنَبۡلُوكُم بِٱلشَّرِّ وَٱلۡخَيۡرِ فِتۡنَةٗۖ وَإِلَيۡنَا تُرۡجَعُونَ ﴿٣٥﴾
هه‌ر نه‌فسه‌كا هه‌ى ئه‌گه‌ر چه‌ند د دنيايێ دا بمينت ژى دێ تام كه‌ته مرنێ. وهه‌ما هه‌بوونا وێ د ژينێ دا بۆ هندێيه دا ئه‌و ب فه‌رمانا گوهۆڕينا حالی بێته جه‌ڕباندن، پاشى زڤڕينا دويماهییێ بۆ حسێبێ وجزادانێ بۆ نك خودێ ب تنێیه.