قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعراف › ئایەتا ١٥٦
سورەتا الأعراف · ئایەتا ١٥٦ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'raf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَمَّا سَكَتَ عَن مُّوسَى ٱلۡغَضَبُ أَخَذَ ٱلۡأَلۡوَاحَۖ وَفِي نُسۡخَتِهَا هُدٗى وَرَحۡمَةٞ لِّلَّذِينَ هُمۡ لِرَبِّهِمۡ يَرۡهَبُونَ ﴿١٥٤﴾
وده‌مێ كه‌ربا مووساى داهاتى، وى ده‌پ ژ عه‌ردى هلگرتن پشتى كو وى ئه‌و هاڤێتين، وئاشكه‌راكرنا حه‌قییێ ودلۆڤانى بۆ وان يێن ژ خودێ وعه‌زابا وى دترسن د وان ده‌پێن ته‌وراتێ دا هه‌بوويه.
وَٱخۡتَارَ مُوسَىٰ قَوۡمَهُۥ سَبۡعِينَ رَجُلٗا لِّمِيقَٰتِنَاۖ فَلَمَّآ أَخَذَتۡهُمُ ٱلرَّجۡفَةُ قَالَ رَبِّ لَوۡ شِئۡتَ أَهۡلَكۡتَهُم مِّن قَبۡلُ وَإِيَّـٰيَۖ أَتُهۡلِكُنَا بِمَا فَعَلَ ٱلسُّفَهَآءُ مِنَّآۖ إِنۡ هِيَ إِلَّا فِتۡنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَن تَشَآءُ وَتَهۡدِي مَن تَشَآءُۖ أَنتَ وَلِيُّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَاۖ وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡغَٰفِرِينَ ﴿١٥٥﴾
ومووساى حه‌فتێ زه‌لام ژ باشێن ملله‌تێ خۆ هلبژارتن، و د گه‌ل وان ده‌ركه‌فته طوورێ (سينائێ) بۆ وى ده‌م وژڤانى يێ خودێ دايه وى دا كو -بۆ تۆبه‌كرنێ ژ وى كارێ بێ فامێن ئسرائيلییان كرى ده‌مێ گۆلك په‌رێسى- ئه‌و بچته ديدارا وى، ڤێجا گاڤا ئه‌و هاتينه وى جهى، وان زه‌لامێن ئسرائيلییان گۆت: ئه‌ى مووسا، ئه‌م باوه‌رییێ ب ته نائينين حه‌تا ئه‌م خودێ ب چاڤ نه‌بينين، تو د گه‌ل وى ئاخفتى، ڤێجا كانێ تو وى نيشا مه بده. ئينا ڤه‌له‌رزينا دژوار ئه‌و هه‌مى گرتن ومرن، مووسا ڕابووڤه ودوعا ژ خودێ كرن وگۆت: خودايێ من ئه‌ز دێ چ بێژمه ئسرائيلییان ئه‌گه‌ر ئه‌ز زڤڕيمه نك وان، وته باشێن وان هه‌مى مراندن؟ ئه‌گه‌ر ته ڤيابا به‌رى نوكه تو دا وان هه‌مییان ومن ژى د گه‌ل دا مرينى، وئه‌ڤه ل سه‌ر من يا ب ساناهيتر بوو، ئه‌رێ تو دێ مه تێ به‌ى ژ به‌ر وى كارێ بێ فامێن مه كرى؟ ئه‌ڤ كارێ ملله‌تێ من كرى ده‌مێ گۆلك په‌رێسى هه‌ما جه‌رباندنه‌ك بۆ ته ئه‌و پێ جه‌رباندين، يێ ته بڤێت ژ به‌نییێن خۆ تو وى پێ به‌رزه دكه‌ى، ويێ ته بڤێت تو وى پێ دئينيه سه‌ر ڕێ، تو سه‌ركار وپشته‌ڤانێ مه‌يى، ڤێجا تو گونه‌هێن مه ژێ ببه، ودلۆڤانییێ ب مه ببه، و توچێترينێ وانى يێن لێبۆرينێ دكه‌ن، وگونه‌هان ڤه‌دشێرن.
۞وَٱكۡتُبۡ لَنَا فِي هَٰذِهِ ٱلدُّنۡيَا حَسَنَةٗ وَفِي ٱلۡأٓخِرَةِ إِنَّا هُدۡنَآ إِلَيۡكَۚ قَالَ عَذَابِيٓ أُصِيبُ بِهِۦ مَنۡ أَشَآءُۖ وَرَحۡمَتِي وَسِعَتۡ كُلَّ شَيۡءٖۚ فَسَأَكۡتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَٰتِنَا يُؤۡمِنُونَ ﴿١٥٦﴾
وتو مه بكه ژ وان يێن ته كريارێن چاك د دنيايێ وئاخره‌تێ دا بۆ نڤيسين، هندى ئه‌مين ئه‌م ب په‌شێمانى وتۆبه‌كرن ڤه ل ته زڤڕين، خودێ گۆته مووساى: عه‌زابا خۆ ئه‌ز دێ ده‌مه به‌ر وى يێ من بڤێت ژ چێكرییێن خۆ، وه‌كى من دايه به‌ر ئه‌وێن هه ژ ملله‌تێ ته، ودلۆڤانییا من چێكرى هه‌مى ڤه‌گرتينه، ڤێجا ئه‌ز دێ وێ بۆ وان نڤيسم يێن ژ خودێ وعه‌زابا وى دترسن، وفه‌رمانێن وى ب جهـ دئينن وخۆ ژ بێ ئه‌مرییا وى دده‌نه پاش، وئه‌وێن باوه‌رییێ ب ته‌وحيدێ وده‌ليلێن وێ دئينن.
ٱلَّذِينَ يَتَّبِعُونَ ٱلرَّسُولَ ٱلنَّبِيَّ ٱلۡأُمِّيَّ ٱلَّذِي يَجِدُونَهُۥ مَكۡتُوبًا عِندَهُمۡ فِي ٱلتَّوۡرَىٰةِ وَٱلۡإِنجِيلِ يَأۡمُرُهُم بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَيَنۡهَىٰهُمۡ عَنِ ٱلۡمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيۡهِمُ ٱلۡخَبَـٰٓئِثَ وَيَضَعُ عَنۡهُمۡ إِصۡرَهُمۡ وَٱلۡأَغۡلَٰلَ ٱلَّتِي كَانَتۡ عَلَيۡهِمۡۚ فَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِهِۦ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَٱتَّبَعُواْ ٱلنُّورَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ مَعَهُۥٓ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ ﴿١٥٧﴾
ئه‌ڤێ دلۆڤانییێ ئه‌ز دێ بۆ وان نڤيسم يێن ژ خودێ دترسن وخۆ ژ بێ ئه‌مرییا وى دده‌نه پاش، ودويكه‌فتنا وى پێغه‌مبه‌رێ نه‌خوانده‌ڤا دكه‌ن، كو موحه‌ممه‌ده سلاڤ لێ بن، يێ ئه‌و به‌حس وسالۆخه‌تێ وى ل نك خۆ د ته‌ورات وئنجيلێ دا نڤيسى دبينن، ئه‌و فه‌رمانێ ب ته‌وحيدێ وهه‌ر باشییه‌كا هه‌بت ل وان دكه‌ت، وبه‌رێ وان ژ شركێ ونه‌گوهدارییێ وهه‌ر تشته‌كێ خراب دده‌ته پاش، وتشتێن پاقژ ژ خوارن وڤه‌خوارن وماره‌كرنێ بۆ وان حه‌لال دكه‌ت، وتشتێن پيس وه‌كى گۆشتێ به‌ڕازى ووان خوارن وڤه‌خوارنێن خودێ ل سه‌ر وان حه‌رامكرين بۆ وان حه‌رام دكه‌ت، ووى بارێ گران يێ كو ل وان هاتییه‌كرن وه‌كى بڕينا جهێ پيس ژ جلكى وچه‌رمى، وسوژاندنا ده‌سكه‌فتییان، وتۆلڤه‌كرنا ژ وى يێ كوشتن كرى ژ قه‌ستا يان بێ ده‌ستى، ژ سه‌ر وان ڕادكه‌ت، ڤێجا ئه‌وێن باوه‌رى ب پێغه‌مبه‌رێ نه‌خوانده‌ڤا موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن ئيناى، وبهايێ وى مه‌زن كرى وپشته‌ڤانییا وى كرى، ودويكه‌فتنا وێ قورئانێ كرى يا بۆ وى هاتییه خوارێ، وكار ب سوننه‌تا وى كرى، ئه‌و ئه‌ون يێن ئه‌و سۆز ب ده‌ست خۆ ڤه ئيناى يا خودێ دايه به‌نییێن خۆ يێن خودان باوه‌ر.
قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنِّي رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيۡكُمۡ جَمِيعًا ٱلَّذِي لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحۡيِۦ وَيُمِيتُۖ فَـَٔامِنُواْ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِ ٱلنَّبِيِّ ٱلۡأُمِّيِّ ٱلَّذِي يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَكَلِمَٰتِهِۦ وَٱتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمۡ تَهۡتَدُونَ ﴿١٥٨﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه هه‌مى مرۆڤان: هندى ئه‌زم ئه‌ز پێغه‌مبه‌رێ خودێ مه بۆ هه‌وه هه‌مییان نه‌كو بۆ هنده‌كان ب تنێ، ئه‌و خودايێ ملكێ عه‌سمانان وعه‌ردى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤ دا يێ وى، نابت خوداينى وپه‌رستن بۆ ئێكێ دى بت ژ بلى وى، ئه‌و يێ خودان شيانه كو چێكرییان بده‌ت وببه‌ت وجاره‌كا دى زێندى بكه‌ت، ڤێجا هوين باوه‌رییێ ب خودێ وته‌وحيدا وى بينن، وباوه‌رییێ ب پێغه‌مبه‌رێ وى موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن بينن، ئه‌و پێغه‌مبه‌رێ نه‌خوانده‌ڤا یێ كو باوه‌رییێ ب خودێ دئينت، و ب وێ يا بۆ وى ژ نك خودايێ وى هاتى، و ب وێ يا بۆ پێغه‌مبه‌رێن به‌رى وى هاتى، وهوين دويكه‌فتنا ڤى پێغه‌مبه‌رى بكه‌ن، وكارى ب وێ بكه‌ن يا ئه‌و فه‌رمانێ پێ ل هه‌وه دكه‌ت؛ دا به‌لكى به‌رێ هه‌وه بۆ ڕێكا ڕاست بێته‌دان.