قورئانا پیرۆز › سورەتا البقرة › ئایەتا ١٢٦
سورەتا البقرة · ئایەتا ١٢٦ ب تەفسیرا کوردی
Al-Baqarah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
۞وَإِذِ ٱبۡتَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِـۧمَ رَبُّهُۥ بِكَلِمَٰتٖ فَأَتَمَّهُنَّۖ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامٗاۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِيۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهۡدِي ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿١٢٤﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ خودايێ ئيبراهيمى ئه‌و ب وى شريعه‌تێ وى بۆ دانايى جه‌ڕباندى، ئينا وى ئه‌و شريعه‌ت پێك ئينا، خودێ گۆته وى: ئه‌ز دێ ته بۆ مرۆڤان كه‌مه ڕێبه‌ر. ئيبراهيمى گۆت: خودايێ من تو ژ قه‌نجییا خۆ هنده‌كان ژ دوونده‌ها من بكه ڕێبه‌ر، خودێ به‌رسڤا وى دا كو ڕێبه‌رییا د دينى دا ژ زۆرداران ناگرت.
وَإِذۡ جَعَلۡنَا ٱلۡبَيۡتَ مَثَابَةٗ لِّلنَّاسِ وَأَمۡنٗا وَٱتَّخِذُواْ مِن مَّقَامِ إِبۡرَٰهِـۧمَ مُصَلّٗىۖ وَعَهِدۡنَآ إِلَىٰٓ إِبۡرَٰهِـۧمَ وَإِسۡمَٰعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيۡتِيَ لِلطَّآئِفِينَ وَٱلۡعَٰكِفِينَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ ﴿١٢٥﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ مه كه‌عبه بۆ مرۆڤان كرییه جهێ لێ زڤڕينێ، ئه‌و دئێنێ، پاشى دزڤڕنه نك مرۆڤێن خۆ، پاشى دئێنێ ڤه، ومه ئه‌و كره جهێ لێ كۆمبوونێ بۆ وان ل ده‌مێ حه‌ج وعومره وطه‌واف ونڤێژێ، ومه ئه‌و كره ته‌ناهى بۆ وان، دوژمنه‌ك تێدا ب سه‌ر وان دا ناگرت، ومه گۆت: هوین جهێ لێ ڕابوونا ئيبراهيمى بۆ خۆ بكه‌نه جهێ نڤێژێ، وئه‌و جهـ ئه‌و به‌ر بوو يێ ئيبراهيم ل ده‌مێ ئاڤاكرنا كه‌عبێ ل سه‌ر ڕادوه‌ستا. ومه وه‌حى بۆ ئيبراهيمى وكوڕێ وى ئيسماعيلى هنارت: كو مالا من ژ هه‌ر پيساتییه‌كا هه‌ی پاقژ بكه‌ن؛ وه‌ك پاراستن بۆ طه‌وافكه‌رێن ل دۆر كه‌عبێ، وئه‌وێن لێ دمينن، ونڤێژێ لێ دكه‌ن.
وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِـۧمُ رَبِّ ٱجۡعَلۡ هَٰذَا بَلَدًا ءَامِنٗا وَٱرۡزُقۡ أَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنۡ ءَامَنَ مِنۡهُم بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِۚ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلٗا ثُمَّ أَضۡطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ ﴿١٢٦﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ ئيبراهيمى دوعا كرى وگۆتى: ئه‌ى خودا تو (مه‌كه‌هێ) بكه باژێره‌كێ ته‌نا ژ ترسێ، وتو ژ هه‌مى ڕه‌نگێ شينكاتییان ڕزقێ خه‌لكێ وێ بده، وتو ڤى ڕزقى ب تايبه‌تى بده وى یێ باوه‌رى ب خودێ وڕۆژا دويماهییێ ئينابت ژ وان. خودێ گۆت: وهه‌چییێ ژ وان كافر ببت ژى ئه‌ز دێ خۆشییه‌كا كێم د دنيايێ دا ده‌مێ، پاشى دێ وى مه‌جبوورى عه‌زابا ئاگرى كه‌م، وئه‌و چ نه‌خۆش جهێ لێ زڤڕينێيه ئه‌ڤ دويماهییه.
وَإِذۡ يَرۡفَعُ إِبۡرَٰهِـۧمُ ٱلۡقَوَاعِدَ مِنَ ٱلۡبَيۡتِ وَإِسۡمَٰعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلۡ مِنَّآۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ ﴿١٢٧﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ ئيبراهيم وئيسماعيلى بناخه‌يێن كه‌عبێ ڕاكرين، ووان هه‌ر دووان ب ترس ڤه دوعا دكر: خودايێ مه تو كريارێن مه يێن چاك ودوعايێن مه ژ مه قه‌بويل بكه، هندى تویى تو گوهدێرێ گۆتنێن به‌نییێن خۆيى، يێ پڕزانايى ب حالێ وان.
رَبَّنَا وَٱجۡعَلۡنَا مُسۡلِمَيۡنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَآ أُمَّةٗ مُّسۡلِمَةٗ لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبۡ عَلَيۡنَآۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٢٨﴾
خودايێ مه وتو مه هه‌ردووان ل سه‌ر ئيسلامێ موكم بكه، وبكه پێگيرێن ب فه‌رمانێن خۆ، وتو ژ دوونده‌ها مه ملله‌ته‌كێ باوه‌رییێ ب ته بينت بۆ خۆ چێكه، ومه ب سه‌روبه‌رێن په‌ڕستنا خۆ زانا بكه، و ل گوننه‌هێن مه ببۆره. هندى تويى تو پڕتۆبه‌وه‌رگر ودلۆڤانكارى ب به‌نییێن خۆ.