قورئانا پیرۆز › سورەتا الحج › ئایەتا ٢٤
سورەتا الحج · ئایەتا ٢٤ ب تەفسیرا کوردی
Al-Hajj
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
كُلَّمَآ أَرَادُوٓاْ أَن يَخۡرُجُواْ مِنۡهَا مِنۡ غَمٍّ أُعِيدُواْ فِيهَا وَذُوقُواْ عَذَابَ ٱلۡحَرِيقِ ﴿٢٢﴾
هه‌ر جاره‌كا وان به‌رگه‌ڕيان كر كو ژ ئاگرى ده‌ركه‌ڤن -ژ به‌ر نه‌خۆشى وته‌نگاڤییا ئه‌و تێدا- ئه‌و بۆ عه‌زابدانێ دێ لێ ئێنه زڤڕاندن، وبۆ وان هاته گۆتن: هوين تام كه‌نه عه‌زابا ئاگرێ سوژه‌ك.
إِنَّ ٱللَّهَ يُدۡخِلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ جَنَّـٰتٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ يُحَلَّوۡنَ فِيهَا مِنۡ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٖ وَلُؤۡلُؤٗاۖ وَلِبَاسُهُمۡ فِيهَا حَرِيرٞ ﴿٢٣﴾
هندى خودێیه خودانێن باوه‌رییێ وكارێ چاك دكه‌ته د وان به‌حه‌شتان دا يێن خۆشییا وان يا به‌رده‌وام، ڕويبار د بن داروبارێن وان دا دچن، ئه‌و تێدا ب بازنێن زێڕى ولوئلوئان دئێنه خه‌ملاندن، وجلكێ وان -يێ ژن ومێران- د به‌حه‌شتێ دا ژ ئارميشییه.
وَهُدُوٓاْ إِلَى ٱلطَّيِّبِ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ وَهُدُوٓاْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡحَمِيدِ ﴿٢٤﴾
ب ڕاستى خودێ به‌رێ وان ل دنيايێ دابوو گۆتنا باش: ژ په‌يڤا ته‌وحيدێ وحه‌مدا خودێ، و ل ئاخره‌تێ به‌رێ وان دابوو حه‌مدا خودێ سه‌را دويماهییا باش يا ئه‌و گه‌هشتينێ، كا چاوا به‌رى هنگى به‌رێ وان دابوو ڕێكا ئيسلامێ يا باش يا سه‌رى دكێشته به‌حه‌شتێ.
إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ ٱلَّذِي جَعَلۡنَٰهُ لِلنَّاسِ سَوَآءً ٱلۡعَٰكِفُ فِيهِ وَٱلۡبَادِۚ وَمَن يُرِدۡ فِيهِ بِإِلۡحَادِۭ بِظُلۡمٖ نُّذِقۡهُ مِنۡ عَذَابٍ أَلِيمٖ ﴿٢٥﴾
هندى ئه‌ون يێن كافرى ب خودێ كرى، ودره‌و ب وێ كرى يا موحه‌ممه‌د سلاڤ لێ بن بۆ وان پێ هاتى، وڕێكێ ل به‌ر مرۆڤان دگرن كو بێنه د ئيسلامێ دا، و ل به‌ر پێغه‌مبه‌رى وخودان باوه‌ران كو ل سالا حوده‌يبییێ بێنه مزگه‌فتا حه‌رام، ئه‌وا مه بۆ هه‌مى خودان باوه‌ران داناى، چ ئه‌و بت يێ ل وێرێ ئاكنجى بت يان ژى يێ بێتێ، عه‌زابه‌كا ب ئێش بۆ وان هه‌يه، وهه‌چییێ بڤێت ل مزگه‌فتا حه‌رام ب زۆردارى مه‌يلێ ژ حه‌قییێ بكه‌ت وبێ ئه‌مرییا خودێ بكه‌ت، ئه‌م ژ عه‌زابه‌كا ب ئێش ونه‌خۆش دێ ب وى ده‌ينه تامكرن.
وَإِذۡ بَوَّأۡنَا لِإِبۡرَٰهِيمَ مَكَانَ ٱلۡبَيۡتِ أَن لَّا تُشۡرِكۡ بِي شَيۡـٔٗا وَطَهِّرۡ بَيۡتِيَ لِلطَّآئِفِينَ وَٱلۡقَآئِمِينَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ ﴿٢٦﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حس بكه ده‌مێ مه جهێ به‌يتێ بۆ ئيبراهيمى ئاشكه‌راكرى، ومه بۆ وى ده‌سنيشانكرى وبه‌رى هنگى ئه‌و نه يێ ديار بوو، ومه فه‌رمان لێ كر كو ئه‌و وێ ل سه‌ر ته‌قوایا خودێ وته‌وحيدا وى وپاقژكرنا ژ كوفرێ وبدعه وپيسییان ئاڤاكه‌ت؛ دا ئه‌و بۆ وان فره‌هـ ببت يێن ل دۆر دزڤڕن، ونڤێژێ لێ دكه‌ن.