قورئانا پیرۆز › سورەتا الإسراء › ئایەتا ٥٨
سورەتا الإسراء · ئایەتا ٥٨ ب تەفسیرا کوردی
Al-Isra
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قُلِ ٱدۡعُواْ ٱلَّذِينَ زَعَمۡتُم مِّن دُونِهِۦ فَلَا يَمۡلِكُونَ كَشۡفَ ٱلضُّرِّ عَنكُمۡ وَلَا تَحۡوِيلًا ﴿٥٦﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه بوتپه‌رێسان: هندى ئه‌ڤ صه‌نه‌مه‌نه يێن هوين گازى دكه‌نێ دا نه‌خۆشییێ ژ هه‌وه دوير بكه‌ن ئه‌و د ده‌ست وان دا نينه، وئه‌و نه‌شێن وێ نه‌خۆشییێ ژ سه‌ر هه‌وه وه‌رگێڕنه سه‌ر هنده‌كێن دى، وئه‌و نه‌شێن حاله‌كى ب حاله‌كێ دى بگوهۆڕن، وخودێ ب تنێیه يێ دشێت وێ چه‌ندێ بكه‌ت. وئه‌ڤ ئايه‌ته د ڕامانا خۆ دا يا گشتییه وبه‌حسێ هه‌ر تشته‌كییه يێ ژبلی خودێ دوعا ژێ دئێنه‌كرن، مرییه‌ك بت یان كه‌سه‌كێ نه‌حازر بت، ژ پێغه‌مبه‌ر و چاكان، وكه‌سێن دى ژى، كو هه‌وارێن خۆ بگه‌هینتێ یان دوعایان ژێ بكه‌ت، چونكى په‌رستن بۆ خودێ ب تنێیه.
أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ يَبۡتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلۡوَسِيلَةَ أَيُّهُمۡ أَقۡرَبُ وَيَرۡجُونَ رَحۡمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥٓۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحۡذُورٗا ﴿٥٧﴾
ئه‌وێن هه يێن بوتپه‌رێس دوعايان ژێ دكه‌ن د گه‌ل خودێ، ژ پێغه‌مبه‌ر وچاك وملياكه‌تان، ئه‌و ب خۆ ب كرنا وان چاكییێن ئه‌و دشێن بكه‌ن خۆ نێزيكى خودايێ خۆ دكه‌ن، وهيڤییێ دخوازن كو خودێ دلۆڤانییێ ب وان ببه‌ت وئه‌و ژ عه‌زابا وى دترسن، هندى عه‌زابا خودايێ ته‌يه ئه‌وه يا كو پێتڤییه به‌نى ژێ بترسن، وخۆ ژێ بده‌نه پاش.
وَإِن مِّن قَرۡيَةٍ إِلَّا نَحۡنُ مُهۡلِكُوهَا قَبۡلَ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ أَوۡ مُعَذِّبُوهَا عَذَابٗا شَدِيدٗاۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِي ٱلۡكِتَٰبِ مَسۡطُورٗا ﴿٥٨﴾
وخودێ گه‌فان ل كافران دكه‌ت كو نينه گونده‌كێ كافر دره‌و ب پێغه‌مبه‌ران كربت ئه‌گه‌ر د دنيايێ دا به‌رى ڕۆژا قيامه‌تێ عه‌زاب ب تێبرنێ يان ب نه‌خۆشییه‌كا دژوار ب سه‌ر وان دا نه‌هات بت، ئه‌ڤه كيتابه‌كه خودێ نڤيسى وقه‌ده‌ره‌كه هه‌ر دێ ئێت، وئه‌و د له‌وحێ پاراستى دا يا نڤيسییه.
وَمَا مَنَعَنَآ أَن نُّرۡسِلَ بِٱلۡأٓيَٰتِ إِلَّآ أَن كَذَّبَ بِهَا ٱلۡأَوَّلُونَۚ وَءَاتَيۡنَا ثَمُودَ ٱلنَّاقَةَ مُبۡصِرَةٗ فَظَلَمُواْ بِهَاۚ وَمَا نُرۡسِلُ بِٱلۡأٓيَٰتِ إِلَّا تَخۡوِيفٗا ﴿٥٩﴾
وتشته‌كى ئه‌م ژ ئينانه خوارا وان موعجزه‌يێن په‌رده‌دڕ يێن بوتپه‌رێس دخوازن پاشڤه‌نه‌برينه ئه‌و نه‌بت كو ملله‌تێن به‌رى وان دره‌و پێ كربوو، چونكى خودێ داخوازێن وان ب جهـ ئينابوون ووان دره‌و پێ كر ئينا ئه‌و تێ چوون. ومه موعجزه‌یه‌كا ئاشكه‌را كو حێشتر بوو دا بوو ثه‌موودییێن ملله‌تێ صالحى، ڤێجا وان كافرى پێ كر ئينا مه ئه‌و تێبرن. وبۆ ترساندنا به‌نییان نه‌بت ئه‌م پێغه‌مبه‌ران ب ئايه‌ت وموعجزه‌يان ناهنێرين؛ دا ئه‌و بيرا خۆ لێ بيننه‌ڤه ومفایه‌كى بۆ خۆ ژێ وه‌ربگرن.
وَإِذۡ قُلۡنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِٱلنَّاسِۚ وَمَا جَعَلۡنَا ٱلرُّءۡيَا ٱلَّتِيٓ أَرَيۡنَٰكَ إِلَّا فِتۡنَةٗ لِّلنَّاسِ وَٱلشَّجَرَةَ ٱلۡمَلۡعُونَةَ فِي ٱلۡقُرۡءَانِۚ وَنُخَوِّفُهُمۡ فَمَا يَزِيدُهُمۡ إِلَّا طُغۡيَٰنٗا كَبِيرٗا ﴿٦٠﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه‌ڤه ده‌مێ مه گۆتییه ته: هندى خودايێ ته‌يه ب شيان وزانينا خۆ دۆرا ل مرۆڤان گرتى. وئه‌و ديتنا عه‌جێب يا ل شه‌ڤا ئيسراء ومعراجێ ب چاڤ مه نيشا ته داى بۆ تشته‌كى نه‌بوويه ژ هندێ پێڤه‌تر كو مرۆڤ پێ بێنه جه‌ڕباندن؛ دا كافر پێ ژ خودان باوه‌رى بێته ڤاڤارتن، ومه دارا زه‌ققومێ يا مه‌لعوون ئه‌وا د قورئانێ دا به‌حس ژێ هاتییه‌كرن نه‌كرییه تشته‌ك ژبلی هندێ كو مرۆڤ پێ بێنه جه‌ڕباندن. وئه‌م بوتپه‌رێسان ب گه‌له‌ك ڕه‌نگێن ئايه‌ت وعه‌زابان دترسينين، به‌لێ ترساندن ژ كوفرێ وسه‌رداچوونێ پێڤه‌تر چويێ ل وان زێده ناكه‌ت.