قورئانا پیرۆز › سورەتا الكهف › ئایەتا ٢٣
سورەتا الكهف · ئایەتا ٢٣ ب تەفسیرا کوردی
Al-Kahf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَكَذَٰلِكَ أَعۡثَرۡنَا عَلَيۡهِمۡ لِيَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٞ وَأَنَّ ٱلسَّاعَةَ لَا رَيۡبَ فِيهَآ إِذۡ يَتَنَٰزَعُونَ بَيۡنَهُمۡ أَمۡرَهُمۡۖ فَقَالُواْ ٱبۡنُواْ عَلَيۡهِم بُنۡيَٰنٗاۖ رَّبُّهُمۡ أَعۡلَمُ بِهِمۡۚ قَالَ ٱلَّذِينَ غَلَبُواْ عَلَىٰٓ أَمۡرِهِمۡ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيۡهِم مَّسۡجِدٗا ﴿٢١﴾
وكانێ چاوا مه گه‌له‌ك سالان ئه‌و نڤاندن، پاشى مه ئه‌و هشياركرن، مه خه‌لكێ وى زه‌مانى ب وان ئاگه‌هدار كرن، پشتى كو خودانێ فرۆشگه‌هێ ب ڕێكا جوينێ ده‌رهه‌مێن وان ب وان حه‌سياى؛ دا مرۆڤ بزانن هندى سۆزا خودێیه كو دێ مرییان ڕاكه‌ته‌ڤه يا ڕاسته، وكو هندى قيامه‌ته هه‌ر دێ ئێت وچو گومان تێدا نينه، ده‌مێ ئه‌وێن ب سه‌ر خه‌لكێ شكه‌فتێ هلبووين د ناڤبه‌را خۆ دا د مه‌سه‌لا قيامه‌تێ دا ب هه‌ڤڕكى چووين: هنده‌كان باوه‌رى پێ هه‌بوو وهنده‌كان باوه‌رى پێ نه‌بوو، ڤێجا خودێ ئاگه‌هداركرنا وان ب خه‌لكێ شكه‌فتێ كره هێجه‌ت بۆ خودان باوه‌ران. وپشتى مه‌سه‌لا وان ئاشكه‌را بووى، وئه‌و مرين، ده‌سته‌كه‌كێ ژ خه‌لكى گۆت: هوين ل به‌ر ده‌رێ شكه‌فتێ ئاڤاهییه‌كى ئاڤاكه‌ن كو وان ڤه‌شێرت، ووان بهێلنه ل جهێ وان، خودايێ وان ب حالێ وان زاناتره، وئه‌وێن خودان گۆتن وده‌سهه‌لات د ناڤ وان دا گۆت: ئه‌م مزگه‌فته‌كێ بۆ عيباده‌تى دێ ل جهێ وان ئاڤاكه‌ين. وپێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- يا حه‌رامكرى كو ئه‌م گۆڕين پێغه‌مبه‌ر وچاكان بكه‌ينه مزگه‌فت، هه‌ر وه‌سا وى ئه‌م ژ ئاڤاكرنا ل سه‌ر قه‌بران، وگێچكرن ونڤيسينا ل سه‌ر، يێن پاشڤه‌برين، چونكى ئه‌و ژ وێ غوللوێیه یا به‌رێ مرۆڤى دده‌ته په‌رستنا خودانێن وان قه‌بران.
سَيَقُولُونَ ثَلَٰثَةٞ رَّابِعُهُمۡ كَلۡبُهُمۡ وَيَقُولُونَ خَمۡسَةٞ سَادِسُهُمۡ كَلۡبُهُمۡ رَجۡمَۢا بِٱلۡغَيۡبِۖ وَيَقُولُونَ سَبۡعَةٞ وَثَامِنُهُمۡ كَلۡبُهُمۡۚ قُل رَّبِّيٓ أَعۡلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا يَعۡلَمُهُمۡ إِلَّا قَلِيلٞۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمۡ إِلَّا مِرَآءٗ ظَٰهِرٗا وَلَا تَسۡتَفۡتِ فِيهِم مِّنۡهُمۡ أَحَدٗا ﴿٢٢﴾
هنده‌ك ژ وان يێن دان وستاندنێ د ده‌رحه‌قا وان دا دكه‌ن ژ كيتابییان دێ بێژن: خه‌لكێ شكه‌فتێ سێ كه‌س بوون، صه‌يێ وان يێ چارێ بوو، وهنده‌كێن دى دبێژن: ئه‌و پێنج بوون، وصه‌يێ وان يێ شه‌شێ بوو، وگۆتنا ڤان هه‌ردو ده‌سته‌كان خه‌به‌ردانه‌كا بێ ده‌ليله، وهنده‌كێن دى دبێژن: ئه‌و حه‌فت بوون، وصه‌يێ وان يێ هه‌شتێ بوو، تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه: خودايێ من ب هژمارا وان زاناتره، كێم كه‌س ژ خه‌لكى هژمارا وان دزانن. ڤێجا ژ هه‌ڤڕكییه‌كا ب سه‌رڤه سه‌رڤه پێڤه‌تر تو چو جڕه‌ى د گه‌ل كيتابییان نه‌كه ل دۆر مه‌سه‌لا هژمارا وان، ب تنێ تو وه‌حییێ بۆ وان بخوينه، وپسيارا حالێ وان وهژمارا وان تو ژ وان نه‌كه؛ چونكى ئه‌و وێ چه‌ندێ نزانن.
وَلَا تَقُولَنَّ لِشَاْيۡءٍ إِنِّي فَاعِلٞ ذَٰلِكَ غَدًا ﴿٢٣﴾
وبۆ وى تشتێ ته كرییه دلێ خۆ كو بكه‌ى تو نه‌بێژه: سوباهى ئه‌ز دێ وى تشتى كه‌م.
إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ وَٱذۡكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلۡ عَسَىٰٓ أَن يَهۡدِيَنِ رَبِّي لِأَقۡرَبَ مِنۡ هَٰذَا رَشَدٗا ﴿٢٤﴾
وه‌سا تێ نه‌بت كو تو وى كارى ب حه‌زكرنا خودێ ڤه گرێده‌ى، وبێژى: ئه‌گه‌ر خودێ حه‌ز بكه‌ت. و ل ده‌مێ خۆ ژ بيرڤه‌كرنێ تو خودايێ خۆ ل بيرا خۆ بينه وبێژه: ئه‌گه‌ر خودێ حه‌ز بكه‌ت، وهه‌ر جاره‌كا ته ژ بيركر تو خودێ ل بيرا خۆ بينه‌ڤه، چونكى بيرئينانا خودێ ژبيركرنێ ناهێلت، وبێژه: به‌لكى خودايێ من به‌رێ من بده‌ته هيدايه‌تێ وڕێكا نێزيكتر يا مرۆڤى دگه‌هينته سه‌رڕاستییێ.
وَلَبِثُواْ فِي كَهۡفِهِمۡ ثَلَٰثَ مِاْئَةٖ سِنِينَ وَٱزۡدَادُواْ تِسۡعٗا ﴿٢٥﴾
وئه‌و گه‌نج سێ سه‌د ونه‌ه سالان -ل دویڤ سالنامه‌یا هه‌یڤێ- مابوونه نڤستى.