قورئانا پیرۆز › سورەتا المائدة › ئایەتا ١٢٠
سورەتا المائدة · ئایەتا ١٢٠ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ma'idah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
إِن تُعَذِّبۡهُمۡ فَإِنَّهُمۡ عِبَادُكَۖ وَإِن تَغۡفِرۡ لَهُمۡ فَإِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ ﴿١١٨﴾
ئه‌ى خودا، ئه‌گه‌ر تو وان عه‌زاب بده‌ى ئه‌و به‌نییێن ته‌نه، وتو ب حالێ وان زاناترى، تشتێ ته بڤێت تو ب دادییا خۆ د گه‌ل وان دكه‌ى، وئه‌گه‌ر تو ب ڕه‌حما خۆ گونه‌هێ بۆ وى ژێ ببه‌ى يێ خۆ هێژاى گونه‌هـ ژێبرنێ كرى، تويى زالێ كه‌س نه‌شێتێ، یێ كاربنه‌جهـ د كارێ خۆ دا. وئه‌ڤ ئایه‌ته مه‌دحه‌كه بۆ خودێ ب حكمه‌ت ودادى وتمامییا زانینا وى.
قَالَ ٱللَّهُ هَٰذَا يَوۡمُ يَنفَعُ ٱلصَّـٰدِقِينَ صِدۡقُهُمۡۚ لَهُمۡ جَنَّـٰتٞ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ ﴿١١٩﴾
ڕۆژا قيامه‌تێ خودايێ مه‌زن گۆته عيساى سلاڤ لێ بن: ئه‌ڤه ڕۆژا جزادانێیه، يا كو ته‌وحيد تێدا مفایى دگه‌هينته خودانى، ئه‌وێ كار ب شريعه‌تێ خودايێ خۆ كرى، وڕاستگۆيى د ئنيه‌ت وگۆتن وكريارێن خۆ دا كرى، به‌حه‌شتێن ڕويبار د بن قه‌سرێن وان دا دچن بۆ وان هه‌نه، هه‌ر وهه‌ر ئه‌و دێ تێدا مينن، خودێ ژ وان ڕازى بوو كو باشییێن وان قه‌بويل كرين، وئه‌و ژ وى ڕازى بوون ژ به‌ر وێ خێرا وى دايه وان. ئه‌و جزا وڕازيبوون ژ وى بۆ وان ئه‌وه سه‌ركه‌فتنا مه‌زن.
لِلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا فِيهِنَّۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرُۢ ﴿١٢٠﴾
ملكێ عه‌سمانان وعه‌ردى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤ دا هه‌ى بۆ خودێ ب تنێیه، وئه‌و ل سه‌ر هه‌مى تشتان يێ خودان شيانه، چو تشت وى بێزار ناكه‌ن.