قورئانا پیرۆز › سورەتا المرسلات › ئایەتا ٧
سورەتا المرسلات · ئایەتا ٧ ب تەفسیرا کوردی
Al-Mursalat
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَٱلۡمُلۡقِيَٰتِ ذِكۡرًا ﴿٥﴾
و ب وان فريشته‌يان ئه‌وێن وه‌حییێ ژ نك خودێ وه‌ردگرن وبۆ پێغه‌مبه‌ران دئيننه خوارێ.
عُذۡرًا أَوۡ نُذۡرًا ﴿٦﴾
دا كه‌سێ چو هێجه‌ت نه‌مينن.
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَٰقِعٞ ﴿٧﴾
هندى ئه‌و ژڤانێ قيامه‌تێیه يێ بۆ هه‌وه دئێته‌دان كو حسێب د گه‌ل هه‌وه بێته‌كرن وهوين بێنه جزادان هه‌ر دێ ئێت.
فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتۡ ﴿٨﴾
ڤێجا ئه‌گه‌ر ستێر هاتنه ڕه‌شكرن وڕۆناهییا وان نه‌ما.
وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ فُرِجَتۡ ﴿٩﴾
وئه‌گه‌ر عه‌سمان دره‌زى وكون بوو.