قورئانا پیرۆز › سورەتا القصص › ئایەتا ٤٢
سورەتا القصص · ئایەتا ٤٢ ب تەفسیرا کوردی
Al-Qasas
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَأَخَذۡنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡيَمِّۖ فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿٤٠﴾
ڤێجا مه فيرعه‌ون وله‌شكه‌رێ وى گرتن، ومه ئه‌و هه‌مى هاڤێتنه د ده‌ريايێ دا وخه‌ندقاندن، ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌رێ خۆ بدێ كانێ دويماهییا ڤان ئه‌وێن زۆردارى ل خۆ كرى وكوفر ب خودايێ خۆ كرى يا چاوا بوويه؟
وَجَعَلۡنَٰهُمۡ أَئِمَّةٗ يَدۡعُونَ إِلَى ٱلنَّارِۖ وَيَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ لَا يُنصَرُونَ ﴿٤١﴾
ومه فيرعه‌ون وملله‌تێ وى بۆ ئاگرى كرنه سه‌ركێش، كافر وفاسق چاڤ ل وان دكه‌ن، وڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و نائێنه سه‌رێخستن؛ ژ به‌ر كو وان كوفر كرییه ودره‌و ب پێغه‌مبه‌رێ خودايێ خۆ كرییه.
وَأَتۡبَعۡنَٰهُمۡ فِي هَٰذِهِ ٱلدُّنۡيَا لَعۡنَةٗۖ وَيَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ هُم مِّنَ ٱلۡمَقۡبُوحِينَ ﴿٤٢﴾
ومه د ڤێ دنيايێ دا غه‌زه‌ب وشه‌رمزارى ژ نك خۆ ب دويڤ فيرعه‌ونى وملله‌تێ وى دا هنارتییه، وڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و ژ وانه يێن كريارێن وان دكرێت، ويێن دوير ژ ڕه‌حما خودێ.
وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَٰبَ مِنۢ بَعۡدِ مَآ أَهۡلَكۡنَا ٱلۡقُرُونَ ٱلۡأُولَىٰ بَصَآئِرَ لِلنَّاسِ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٗ لَّعَلَّهُمۡ يَتَذَكَّرُونَ ﴿٤٣﴾
و ب ڕاستى مه ته‌ورات بۆ مووساى ئينا پشتى كو مه ملله‌تێن به‌رى وى تێ برين -وه‌كى ملله‌تێ نووحى وعادى وثه‌موودى وملله‌تێ لووطى وخودانێن (مه‌ديه‌ن)- د وێ ته‌وراتێ دا وجه‌ك بۆ ئسرائيلیان هه‌بوو، دا ئه‌و به‌رێ خۆ بده‌نێ ومفاى بۆ خۆ ژێ وه‌ربگرن وبزانن كانێ مفايێ وان وزيانا وان د چ دايه، ودلۆڤانى بۆ وى تێدا هه‌بوو يێ كارى پێ بكه‌ت ژ وان؛ دا به‌لكى ئه‌و قه‌نجییا خودێ ل سه‌ر خۆ ل بيرا خۆ بينن، وشوكرا وى سه‌را بكه‌ن، وكوفرێ پێ نه‌كه‌ن.
وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ ٱلۡغَرۡبِيِّ إِذۡ قَضَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَى ٱلۡأَمۡرَ وَمَا كُنتَ مِنَ ٱلشَّـٰهِدِينَ ﴿٤٤﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل لايێ چياى يێ ڕۆژئاڤايا مووساى نه‌بووى ده‌مێ مه فه‌رمانا خۆ لێ كرى، وتو ژ شاهدێن وێ چه‌ندێ نه‌بووى، حه‌تا بێژن: ئه‌ڤه ب وێ ڕێكێ ته يا زانى.