قورئانا پیرۆز › سورەتا آل عمران › ئایەتا ٣٦
سورەتا آل عمران · ئایەتا ٣٦ ب تەفسیرا کوردی
Ali Imran
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
ذُرِّيَّةَۢ بَعۡضُهَا مِنۢ بَعۡضٖۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿٣٤﴾
ئه‌و پێغه‌مبه‌ر زنجيره‌كا پاقژا به‌رده‌وامن ل سه‌ر ئيخلاصا بۆ خودێ وته‌وحيدا وى، وخودێ گوهـ ل گۆتنێن به‌نیێن خۆ دبت، وئه‌و ب كريارێن وان يێ زانايه.
إِذۡ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ عِمۡرَٰنَ رَبِّ إِنِّي نَذَرۡتُ لَكَ مَا فِي بَطۡنِي مُحَرَّرٗا فَتَقَبَّلۡ مِنِّيٓۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ ﴿٣٥﴾
ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر، تو به‌حسێ مه‌ریه‌مێ وده‌یكا وێ وكوڕێ وێ عیسایى سلاڤ لێ بن بكه؛ دا به‌رسڤا وان پێ بده‌ى ئه‌وێن دبێژن عیسا خودێیه یان كوڕێ خودێیه، ده‌مێ ژنكا عيمرانى پشتى ب حه‌مله كه‌فتى گۆتى: ئه‌ى خودا، ئه‌و تشتێ د زكێ من دا من بۆ ته ب تنێ يێ نه‌زركرى، دا خزمه‌تا (به‌يتولمه‌قدسێ) بكه‌ت، ڤێجا تو وى ژ من قه‌بويل بكه، هندى تويى ته ب تنێ گوهـ ل دوعايا من هه‌يه، وتو ب ئنيه‌تا من يێ زانايى.
فَلَمَّا وَضَعَتۡهَا قَالَتۡ رَبِّ إِنِّي وَضَعۡتُهَآ أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا وَضَعَتۡ وَلَيۡسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلۡأُنثَىٰۖ وَإِنِّي سَمَّيۡتُهَا مَرۡيَمَ وَإِنِّيٓ أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ ٱلشَّيۡطَٰنِ ٱلرَّجِيمِ ﴿٣٦﴾
ڤێجا ده‌مێ ژڤانێ وێ هاتى ووێ بچويكێ خۆ داناى، وێ گۆت: خودايێ من بچويكێ من ده‌ركه‌ت كچ وئه‌و ب كێر خزمه‌تا (به‌يتولمه‌قدسێ) نائێت -وخودێ زاناتره ب تشتێ وێ داناى، وئه‌و دزانت كو دێ وێ ل پاشه‌ڕۆژێ سه‌نگا خۆ هه‌بت- ووێ گۆت: يێ نێر ئه‌وێ من بۆ خزمه‌تێ دڤيا وه‌كى يا مێ نينه د ڤێ چه‌ندێ دا؛ چونكى يێ نێر بۆ خزمه‌تێ يێ ب هێزتره وپتر دشێت پێ ڕاببت، ومن ناڤێ وێ كره مه‌ريه‌م، ومن ئه‌و ودوونده‌ها وێ ب ته پاراستییه ژ شه‌يتانێ دويركرى ژ ڕه‌حما ته.
فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٖ وَأَنۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنٗا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّاۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيۡهَا زَكَرِيَّا ٱلۡمِحۡرَابَ وَجَدَ عِندَهَا رِزۡقٗاۖ قَالَ يَٰمَرۡيَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَٰذَاۖ قَالَتۡ هُوَ مِنۡ عِندِ ٱللَّهِۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَرۡزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيۡرِ حِسَابٍ ﴿٣٧﴾
ئينا خودێ د به‌رسڤا دوعايا وێ هات ونه‌زرا وێ جوان ژێ قه‌بويلكر، وئه‌وى په‌روه‌رده‌كرنا كچا وێ مه‌ريه‌مێ ب خۆ ڤه گرت وئه‌و شينكر شينكره‌كا باش، وزه‌كه‌ريا سلاڤ لێ بن كره كه‌فيلێ وێ، ووى ئه‌و بره نك خۆ ل وى جهێ وى عيباده‌ت لێ دكر، وهه‌ر جاره‌كا ئه‌و ب سه‌ر وێ ڤه هاتبا وى ڕزقه‌كێ خۆش ل نك وێ دديت، له‌و دگۆتێ: ئه‌ى مه‌ريه‌م ئه‌ڤ ڕزقێ باش بۆ ته ژ كيڤه هاتییه؟ وێ دگۆت: ئه‌و ڕزق ژ نك خودێیه، هه‌چییێ خودێ بڤێت ژ به‌نییێن خۆ ئه‌و ڕزقه‌كێ بێ حسێب دده‌تێ.
هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُۥۖ قَالَ رَبِّ هَبۡ لِي مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةٗ طَيِّبَةًۖ إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ ﴿٣٨﴾
ده‌مێ زه‌كه‌ريایى ديتى خودێ ژ ڕزقێ خۆ چه‌ند قه‌نجى ل مه‌ريه‌مێ كرينه، وى قه‌ستا خودايێ خۆ كر وگۆت: ئه‌ى خودايێ من تو ژ نك خۆ كوڕه‌كێ چاك وپيرۆز بده من، هندى تويى ته گوهـ ل وى دبت يێ دوعايێ ژ ته دكه‌ت.