قورئانا پیرۆز › سورەتا الشعراء › ئایەتا ٩٧
سورەتا الشعراء · ئایەتا ٩٧ ب تەفسیرا کوردی
Ash-Shu'ara
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَجُنُودُ إِبۡلِيسَ أَجۡمَعُونَ ﴿٩٥﴾
وهاريكارێن ئبليسى، یێن وى خرابى ل به‌ر وان شرينكرى، كه‌سه‌ك ژ وان خلاس نابت.
قَالُواْ وَهُمۡ فِيهَا يَخۡتَصِمُونَ ﴿٩٦﴾
وان ب هه‌ڤڕكى ڤه د گه‌ل ئێك ودو گۆت.
تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٍ ﴿٩٧﴾
سويند ب خودێ، هندى ئه‌م بووين ئه‌م د دنيايێ دا د به‌رزه‌بوونه‌كا ئاشكه‌را دا بووين.
إِذۡ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿٩٨﴾
كو مه هوين دئينانه ڕێزا خودايێ هه‌مى چێكرییان.
وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ ﴿٩٩﴾
وكه‌سێ ئه‌م نه‌ئێخستينه ڤێ دويماهییا خراب ئه‌و تاوانباران تێ نه‌بن يێن به‌رێ مه دايه په‌رستنا هنده‌كێن دى ژبلی خودێ ومه گوهدارییا وان كرى.