قورئانا پیرۆز › سورەتا فاطر › ئایەتا ١١
سورەتا فاطر · ئایەتا ١١ ب تەفسیرا کوردی
Fatir
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَٱللَّهُ ٱلَّذِيٓ أَرۡسَلَ ٱلرِّيَٰحَ فَتُثِيرُ سَحَابٗا فَسُقۡنَٰهُ إِلَىٰ بَلَدٖ مَّيِّتٖ فَأَحۡيَيۡنَا بِهِ ٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ مَوۡتِهَاۚ كَذَٰلِكَ ٱلنُّشُورُ ﴿٩﴾
وخودێیه با هنارتى وعه‌ور پێ ئاراندين، ڤێجا مه ئه‌و عه‌ور هاژۆتنه جهه‌كێ هشك، وباران لێ باراند، وپشتى عه‌رد هشك بووى مه ئه‌و ب شينكاتى زێندى كره‌ڤه، ووه‌كى ڤێ زێنديكرنێ خودێ ل ڕۆژا قيامه‌تێ مرییان زێندى دكه‌ته‌ڤه.
مَن كَانَ يُرِيدُ ٱلۡعِزَّةَ فَلِلَّهِ ٱلۡعِزَّةُ جَمِيعًاۚ إِلَيۡهِ يَصۡعَدُ ٱلۡكَلِمُ ٱلطَّيِّبُ وَٱلۡعَمَلُ ٱلصَّـٰلِحُ يَرۡفَعُهُۥۚ وَٱلَّذِينَ يَمۡكُرُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ لَهُمۡ عَذَابٞ شَدِيدٞۖ وَمَكۡرُ أُوْلَـٰٓئِكَ هُوَ يَبُورُ ﴿١٠﴾
هه‌چییێ سه‌رفه‌رازییا دنيايێ يان يا ئاخره‌تێ بڤێت بلا ئه‌و وێ ژ خودێ بخوازت؛ چونكى سه‌رفه‌رازى هه‌مى يا خودێیه، وئه‌و ب گوهدارییا ئه‌مرێ خودێ ب ده‌ست خودانى دكه‌ڤت، وهه‌چییێ خۆ ب مرۆڤان سه‌رفه‌راز بكه‌ت خودێ دێ وى ڕه‌زيل كه‌ت، ويێ خۆ ب خودێ سه‌رفه‌راز بكه‌ت خودێ دێ وى سه‌رفه‌راز كه‌ت، زكرێ خودێ ب نك وى ڤه بلند دبت، ئه‌و كارێ چاك بلند دكه‌ت. وئه‌وێن خرابییان ب ده‌ست خۆ ڤه دئينن عه‌زابه‌كا دژوار بۆ وان هه‌يه، وفه‌ند وفێلا وان پويچ دبت وچو مفایى ناگه‌هينته وان.
وَٱللَّهُ خَلَقَكُم مِّن تُرَابٖ ثُمَّ مِن نُّطۡفَةٖ ثُمَّ جَعَلَكُمۡ أَزۡوَٰجٗاۚ وَمَا تَحۡمِلُ مِنۡ أُنثَىٰ وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلۡمِهِۦۚ وَمَا يُعَمَّرُ مِن مُّعَمَّرٖ وَلَا يُنقَصُ مِنۡ عُمُرِهِۦٓ إِلَّا فِي كِتَٰبٍۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرٞ ﴿١١﴾
وخودێ بابێ هه‌وه ئاده‌م ژ ئاخێ ئافراند، پاشى دوونده‌ها وى ژ چپكه‌كا ئاڤێ يا لاواز زێده‌كر، پاشى ئه‌و كرنه نێر ومێ. وبێى زانينا وى مێیه‌ك تشته‌كى هل ناگرت ونادانت، وژییێ ئێكى درێژ نابت، وكورت ژى نابت، ئه‌گه‌ر ئه‌و د نڤيسنه‌كا ل نك وى دا نه‌بت، كو له‌وحێ پاراستییه، به‌رى ده‌یكا وى وى هلگرت. خودێ ئه‌و هه‌مى هژمارتییه وبه‌رى چێ بكه‌ت زانییه، وچويێ ل وێ زێده ناكه‌ت يا وى نڤيسى، وچويێ ژێ كێم ناكه‌ت. هندى ئافراندن وزانين ونڤيسينا حالێ هه‌وه‌يه د له‌وحێ پاراستى دا تشته‌كێ ب ساناهییه ل سه‌ر خودێ.
وَمَا يَسۡتَوِي ٱلۡبَحۡرَانِ هَٰذَا عَذۡبٞ فُرَاتٞ سَآئِغٞ شَرَابُهُۥ وَهَٰذَا مِلۡحٌ أُجَاجٞۖ وَمِن كُلّٖ تَأۡكُلُونَ لَحۡمٗا طَرِيّٗا وَتَسۡتَخۡرِجُونَ حِلۡيَةٗ تَلۡبَسُونَهَاۖ وَتَرَى ٱلۡفُلۡكَ فِيهِ مَوَاخِرَ لِتَبۡتَغُواْ مِن فَضۡلِهِۦ وَلَعَلَّكُمۡ تَشۡكُرُونَ ﴿١٢﴾
وهه‌ردو ده‌ريا وه‌كى ئێك نينن: ئه‌ڤه گه‌له‌ك يا شرينه، وخۆش د گه‌روییێ دا دچت وتێنكا مرۆڤى دشكێنت، وئه‌ڤه خويێیه وگه‌له‌ك يا سويره، و ژ هه‌ردو ده‌ريايان هوين ماسییێن خۆش وته‌ڕ دخون، وهوين چه‌كى بۆ خۆ ژێ دئيننه ده‌رێ، كو لوئلوء ومه‌رجانه، وهوين دكه‌نه به‌ر خۆ، وتو گه‌مییان د ده‌ريايێ دا دبينى ئاڤێ دبڕن؛ دا هوين ب ڕێكا بازرگانییێ ژ ڕزقێ خودێ بخوازن. وئه‌ڤه نيشانه‌كه ل سه‌ر شيانا خودێ وته‌وحيدا وى؛ ودا به‌لكى هوين شوكرا خودێ سه‌را ڤان قه‌نجییان بكه‌ن يێن وى د گه‌ل هه‌وه كرين.
يُولِجُ ٱلَّيۡلَ فِي ٱلنَّهَارِ وَيُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِي ٱلَّيۡلِ وَسَخَّرَ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَۖ كُلّٞ يَجۡرِي لِأَجَلٖ مُّسَمّٗىۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمۡ لَهُ ٱلۡمُلۡكُۚ وَٱلَّذِينَ تَدۡعُونَ مِن دُونِهِۦ مَا يَمۡلِكُونَ مِن قِطۡمِيرٍ ﴿١٣﴾
وخودێ هنده‌كێ ژ ده‌مێ شه‌ڤێ دكه‌ته د ناڤ ڕۆژێ دا، ڤێجا هندى ژ شه‌ڤێ كورت بووى هند ل ڕۆژێ درێژ دبت، وهنده‌كێ ژ ده‌مێ ڕۆژێ دكه‌ته د ناڤ شه‌ڤێ دا، ڤێجا هند ژ ڕۆژێ كورت دبت هندى كرییه د ناڤ شه‌ڤێ دا، ووى ڕۆژ وهه‌يڤ بنده‌ست كرينه، هه‌ردو بۆ ده‌مه‌كێ ده‌سنيشانكرى ب ڕێڤه دچن، ئه‌وێ ئه‌ڤه كرى خودێیه خودايێ هه‌وه، يێ كو ملك هه‌مى يێ وییه، وئه‌وێن هوين ژبلی خودێ په‌رستنێ بۆ دكه‌ن هندى وى په‌ڕكى يێ ب سه‌ر به‌ركێ خورمێ ڤه د ده‌ست دا نينه.