ڕاستەوخۆ هەرە ناڤەڕۆکێ
بەڕنامە

قورئانا پیرۆز › سورەتا فصلت › ئایەتا ٤١

سورەتا فصلت · ئایەتا ٤١ ب تەفسیرا کوردی

Fussilat

  • مەککەهێ
  • ٥٤ ئایەت
  • جوز ٢٤–٢٥

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر

  1. وَمِنۡ ءَايَٰتِهِۦٓ أَنَّكَ تَرَى ٱلۡأَرۡضَ خَٰشِعَةٗ فَإِذَآ أَنزَلۡنَا عَلَيۡهَا ٱلۡمَآءَ ٱهۡتَزَّتۡ وَرَبَتۡۚ إِنَّ ٱلَّذِيٓ أَحۡيَاهَا لَمُحۡيِ ٱلۡمَوۡتَىٰٓۚ إِنَّهُۥ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٌ ﴿٣٩﴾

    و ژ نيشانێن ئێكينى وشيانا خودێیه‌؛ كو تو عه‌ردى هشك وبێ شينكاتى دبينى، ڤێجا ئه‌گه‌ر مه‌ باران ب سه‌ردا ئينا خوارێ ژيان تێ دگه‌ڕيێت، وشينكاتى لێ شين دبت، وئه‌و بلند دبت، هندى ئه‌وه‌ يێ ئه‌ڤ عه‌رده‌ پشتى هشكبوونێ زێندى كرییه‌ڤه‌، دشێت خه‌لكى پشتى مرنێ زێندى بكه‌ت، هندى ئه‌وه‌ ئه‌و ل سه‌ر هه‌ر تشته‌كى يێ خودان شيانه‌.

  2. إِنَّ ٱلَّذِينَ يُلۡحِدُونَ فِيٓ ءَايَٰتِنَا لَا يَخۡفَوۡنَ عَلَيۡنَآۗ أَفَمَن يُلۡقَىٰ فِي ٱلنَّارِ خَيۡرٌ أَم مَّن يَأۡتِيٓ ءَامِنٗا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۚ ٱعۡمَلُواْ مَا شِئۡتُمۡ إِنَّهُۥ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿٤٠﴾

    هندى ئه‌ون يێن به‌رێ خۆ ژ حه‌قییێ وه‌ردگێڕن، وكوفرێ ب قورئانێ دكه‌ن ووه‌ربادانێ دئێخنێ، ئه‌و ل به‌ر مه‌ به‌رزه‌ نابن، به‌لكى ئه‌م ب وان دئاگه‌هدارين. ئه‌رێ ڤێجا ئه‌ڤه‌ يێ كو د ئاگرى دا دئێته‌ هاڤێتن چێتره‌، يان ئه‌وێ ڕۆژا قيامه‌تێ دئێت يێ پشتڕاست ژ عه‌زابا خودێ، ويێ هێژاى خێرێ؟ ڤێجا چییا هه‌وه‌ بڤێت -گه‌لی كافران- هوين بكه‌ن، هندى خودێیه‌ ب كريارێن هه‌وه‌ يێ بينه‌ر بوويه‌، تشته‌ك ژێ ل به‌ر وى به‌رزه‌ نابت، وئه‌و دێ هه‌وه‌ سه‌را جزا ده‌ت. وئه‌ڤه‌ گه‌فه‌كه‌ بۆ وان.

  3. إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِٱلذِّكۡرِ لَمَّا جَآءَهُمۡۖ وَإِنَّهُۥ لَكِتَٰبٌ عَزِيزٞ ﴿٤١﴾

    هندى ئه‌ون يێن كوفر ب قورئانێ كرى ده‌مێ ئه‌و بۆ وان هاتى ئه‌و دێ تێچن ودێ ئێنه‌ عه‌زابدان، وهندى ئه‌ڤ قورئانه‌يه‌ كيتابه‌كا زال و ب بهايه‌، خودێ ئه‌و يا زال و ب بها كرى كو ئه‌و ژ گوهۆڕينێ پاراستى.

  4. لَّا يَأۡتِيهِ ٱلۡبَٰطِلُ مِنۢ بَيۡنِ يَدَيۡهِ وَلَا مِنۡ خَلۡفِهِۦۖ تَنزِيلٞ مِّنۡ حَكِيمٍ حَمِيدٖ ﴿٤٢﴾

    ژ چو لايان ڤه‌ نه‌حه‌قى ناگه‌هتێ وتشته‌ك وێ پويچ ناكه‌ت، ئينانه‌ خواره‌كه‌ ژ نك خودايێ كاربنه‌جهـ د ڕێڤه‌برنا كاروبارێن به‌نییێن خۆ دا، يێ هێژاى مه‌دحان.

  5. مَّا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدۡ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِن قَبۡلِكَۚ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغۡفِرَةٖ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٖ ﴿٤٣﴾

    ئه‌و تشته‌كى نابێژنه‌ ته‌ -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ژ وێ گۆتنێ پێڤه‌تر يا به‌رێ ملله‌تێن دى گۆتییه‌ پێغه‌مبه‌رێن خۆ، ڤێجا تو بێهنا خۆ ل سه‌ر نه‌خۆشییێ فره‌هـ بكه‌. هندى خودايێ ته‌يه‌ يێ خودان لێبورێنه‌ بۆ گونه‌هێن تۆبه‌كه‌ران، ويێ خودان عه‌زابه‌ بۆ وى يێ ڕژدییێ ل سه‌ر كوفرێ بكه‌ت.