قورئانا پیرۆز › سورەتا فصلت › ئایەتا ٤٩
سورەتا فصلت · ئایەتا ٤٩ ب تەفسیرا کوردی
Fussilat
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
۞إِلَيۡهِ يُرَدُّ عِلۡمُ ٱلسَّاعَةِۚ وَمَا تَخۡرُجُ مِن ثَمَرَٰتٖ مِّنۡ أَكۡمَامِهَا وَمَا تَحۡمِلُ مِنۡ أُنثَىٰ وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلۡمِهِۦۚ وَيَوۡمَ يُنَادِيهِمۡ أَيۡنَ شُرَكَآءِي قَالُوٓاْ ءَاذَنَّـٰكَ مَامِنَّا مِن شَهِيدٖ ﴿٤٧﴾
زانينا ده‌مێ قيامه‌تێ بۆ خودێ ب تنێ دزڤڕت، و ژ وى پێڤه‌تر كه‌س نزانت ئه‌و كه‌نگى دێ ڕابت، بێى زانينا وى كوليلكا به‌رهه‌مه‌كى ژ سۆلينا خۆ ده‌رناكه‌ڤت، وئێكا مێ تشته‌كى هل ناگرت، تشته‌ك ژ وێ ل به‌ر وى به‌رزه نابت. وڕۆژا قيامه‌تێ ده‌مێ خودێ بۆ پاشڤه‌برن ودياركرنا دره‌وا بوتپه‌رێسان گازى وان دكه‌ت: كانێ ئه‌و شريكێن هه‌وه د په‌رستنێ دا بۆ من ددانان؟ وان گۆت: نوكه مه ب ته دا زانين ئه‌ڤرۆ كه‌سه‌ك ژ مه نينه شاهده‌يێ بده‌ت كو شريكه‌ك ته هه‌يه.
وَضَلَّ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَدۡعُونَ مِن قَبۡلُۖ وَظَنُّواْ مَا لَهُم مِّن مَّحِيصٖ ﴿٤٨﴾
وئه‌و شريكێن ڤان بوتپه‌رێسان په‌رستن بۆ دكر چوون وچو مفا نه‌گه‌هانده وان، ووان باش زانى كو ئه‌ڤرۆ وان چو جهـ نينن ئه‌و ژ عه‌زابا خودێ بڕه‌ڤنێ.
لَّا يَسۡـَٔمُ ٱلۡإِنسَٰنُ مِن دُعَآءِ ٱلۡخَيۡرِ وَإِن مَّسَّهُ ٱلشَّرُّ فَيَـُٔوسٞ قَنُوطٞ ﴿٤٩﴾
مرۆڤ ژ داخوازكرنا خێرا دنيايێ ژ خودايێ خۆ ناوه‌ستيێت، وئه‌گه‌ر هه‌ژارى وته‌نگاڤییه‌ك ب سه‌ر دا هات ئه‌و ژ ڕه‌حما خودێ دێ بێ هيڤى بت، وهزرێن خه‌له‌ت دێ ژ خودايێ خۆ كه‌ت.
وَلَئِنۡ أَذَقۡنَٰهُ رَحۡمَةٗ مِّنَّا مِنۢ بَعۡدِ ضَرَّآءَ مَسَّتۡهُ لَيَقُولَنَّ هَٰذَا لِي وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةٗ وَلَئِن رُّجِعۡتُ إِلَىٰ رَبِّيٓ إِنَّ لِي عِندَهُۥ لَلۡحُسۡنَىٰۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِمَا عَمِلُواْ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنۡ عَذَابٍ غَلِيظٖ ﴿٥٠﴾
وئه‌گه‌ر پشتى ته‌نگاڤییێ مه قه‌نجییه‌ك دا مرۆڤى ئه‌و شوكرا خودێ ناكه‌ت، به‌لكى د سه‌ر دا دچت ودبێژت: چونكى ئه‌ز يێ ژ هه‌ژيمه له‌و ئه‌ڤه گه‌هشته من، وئه‌ز باوه‌ر ناكه‌م قيامه‌ت دێ ڕابت، وئه‌گه‌ر خۆ ئه‌و ڕاببت ژى وئه‌ز بزڤڕمه نك خودايێ خۆ ژى، ئه‌و دێ به‌حه‌شتێ ده‌ته من، ڤێجا سويند بت ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌م به‌حسێ كريارێن كافران يێن خراب بۆ وان بكه‌ين، وئه‌م ژ عه‌زابه‌كا دژوار ب وان بده‌ينه تامكرن.
وَإِذَآ أَنۡعَمۡنَا عَلَى ٱلۡإِنسَٰنِ أَعۡرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ فَذُو دُعَآءٍ عَرِيضٖ ﴿٥١﴾
وئه‌گه‌ر مه قه‌نجى د گه‌ل مرۆڤى كر ئه‌و دێ پشت ده‌ت وخۆ ژ قه‌بويلكرنا حه‌قییێ بلندتر بينت، وئه‌گه‌ر نه‌خۆشییه‌ك گه‌هشتێ ئه‌و گه‌له‌ك دوعايان دێ كه‌ت دا خودێ وێ نه‌خۆشییێ ژ سه‌ر لابده‌ت، مه‌عنا ل ته‌نگاڤییێ ئه‌و خودايێ خۆ دنیاست، و ل به‌رفره‌هییێ وى نانیاست.