قورئانا پیرۆز › سورەتا غافر › ئایەتا ٣٤
سورەتا غافر · ئایەتا ٣٤ ب تەفسیرا کوردی
Ghafir
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَيَٰقَوۡمِ إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ يَوۡمَ ٱلتَّنَادِ ﴿٣٢﴾
وئه‌ى ملله‌تێ من هندى ئه‌زم ئه‌ز دترسم عه‌زابا وێ ڕۆژێ ب سه‌ر هه‌وه دا بێت يا خه‌لك ژ ترسان دا تێدا گازى ئێك ودو دكه‌ن، كو ڕۆژا قيامه‌تێیه.
يَوۡمَ تُوَلُّونَ مُدۡبِرِينَ مَا لَكُم مِّنَ ٱللَّهِ مِنۡ عَاصِمٖۗ وَمَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنۡ هَادٖ ﴿٣٣﴾
ڕۆژا هوين پشت دده‌ن ودڕه‌ڤن، هه‌وه چو پارێزڤانه‌ك نابت هه‌وه ژ عه‌زابا خودێ بپارێزت، يان پشته‌ڤانییا هه‌وه بكه‌ت. وهه‌چییێ خودێ وى شه‌رمزار بكه‌ت وبه‌رێ وى نه‌ده‌ته ڕێكا ڕاست، وى چو ڕێنيشانده‌ر نابن به‌رێ وى بده‌نه حه‌قییێ.
وَلَقَدۡ جَآءَكُمۡ يُوسُفُ مِن قَبۡلُ بِٱلۡبَيِّنَٰتِ فَمَا زِلۡتُمۡ فِي شَكّٖ مِّمَّا جَآءَكُم بِهِۦۖ حَتَّىٰٓ إِذَا هَلَكَ قُلۡتُمۡ لَن يَبۡعَثَ ٱللَّهُ مِنۢ بَعۡدِهِۦ رَسُولٗاۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَنۡ هُوَ مُسۡرِفٞ مُّرۡتَابٌ ﴿٣٤﴾
و ب ڕاستى به‌رى مووساى خودێ پێغه‌مبه‌رێ خۆ يێ قه‌درگران يووسفێ كوڕێ يه‌عقووبى -سلاڤ ل هه‌ر دووان بن- ب نيشانێن ئاشكه‌را ڤه بۆ هه‌وه هنارتبوو، وى فه‌رمان ل هه‌وه كر كو هوين په‌رستنا خودێ ب تنێ بكه‌ن، ڤێجا هێشتا هوين د ژينا وى دا د وێ دا ب گومان كه‌فتن يا ئه‌و بۆ هه‌وه پێ هاتى، حه‌تا ده‌مێ ئه‌و مرى گومان وشركا هه‌وه زێده‌تر لێ هات، وهه‌وه گۆت: پشتى وى خودێ چو پێغه‌مبه‌ران ناهنێرت، هه‌ر كه‌سه‌كێ پێ ل توخويبان بدانت، و د ته‌وحيدا خودێ دا بكه‌فته گومانێ، خودێ ب ڤى ڕه‌نگى وى د سه‌ر دا دبه‌ت، وبه‌رێ وى ناده‌ته هيدايه‌تێ.
ٱلَّذِينَ يُجَٰدِلُونَ فِيٓ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ بِغَيۡرِ سُلۡطَٰنٍ أَتَىٰهُمۡۖ كَبُرَ مَقۡتًا عِندَ ٱللَّهِ وَعِندَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْۚ كَذَٰلِكَ يَطۡبَعُ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ قَلۡبِ مُتَكَبِّرٖ جَبَّارٖ ﴿٣٥﴾
ئه‌وێن بێ زانين هه‌ڤڕكییێ د ئايه‌ت وده‌ليلێن خودێ دا دكه‌ن؛ دا وان پويچ بكه‌ن، هه‌ڤڕكییا وان ل نك خودێ و ل نك خودان باوه‌ران تشته‌كێ زێده كرێته، ڤێجا كانێ چاوا خودێ خه‌تم ل دلێن ڤان هه‌ڤڕكان دايه دا هيدايه‌ت نه‌چته تێدا وه‌سا خودێ خه‌تمێ ل دلێ هه‌ر خۆمه‌زنكه‌رێ كوته‌ككار دده‌ت يێ كو خۆ ژ باوه‌رى ئينانا ب ته‌وحيدا خودێ مه‌زنتر دبينت، وگه‌له‌ك زۆردارییێ دكه‌ت.
وَقَالَ فِرۡعَوۡنُ يَٰهَٰمَٰنُ ٱبۡنِ لِي صَرۡحٗا لَّعَلِّيٓ أَبۡلُغُ ٱلۡأَسۡبَٰبَ ﴿٣٦﴾
وفيرعه‌ونى پێخه‌مه‌ت دره‌وين ده‌رێخستنا مووساى د گازییا وى دا گۆت: ئه‌ى هامان تو ئاڤاهییه‌كێ مه‌زن بۆ من ئاڤا بكه؛ دا به‌لكى ئه‌ز پێ بگه‌همه ده‌رگه‌هێن عه‌سمانان وئه‌و ڕێكێن من دگه‌هيننێ.