surah019سورەتا مريم · ئایەتا ٢٥ ب تەفسیرا کوردی

فَأَجَآءَهَا ٱلۡمَخَاضُ إِلَىٰ جِذۡعِ ٱلنَّخۡلَةِ قَالَتۡ يَٰلَيۡتَنِي مِتُّ قَبۡلَ هَٰذَا وَكُنتُ نَسۡيٗا مَّنسِيّٗا ﴿٢٣﴾

وژانێن بچويكبوونێ به‌رێ وێ دا به‌ر قورمێ دارقه‌سپه‌كێ، وێ گۆت: خوزى به‌رى ڤێ ڕۆژێ ئه‌ز مربام، وئه‌ز ببامه‌ تشته‌كێ خه‌لكى نه‌نياسى، وژبيركرى.

فَنَادَىٰهَا مِن تَحۡتِهَآ أَلَّا تَحۡزَنِي قَدۡ جَعَلَ رَبُّكِ تَحۡتَكِ سَرِيّٗا ﴿٢٤﴾

ئينا جبريلی يان عيساى گازى وێ كر: كو ب خه‌م نه‌كه‌ڤه‌، ب ڕاستى خودايێ ته‌ جۆيه‌كا ئاڤێ د بن ته‌ڤه‌ دايه‌.

وَهُزِّيٓ إِلَيۡكِ بِجِذۡعِ ٱلنَّخۡلَةِ تُسَٰقِطۡ عَلَيۡكِ رُطَبٗا جَنِيّٗا ﴿٢٥﴾

وتو قورمێ دارقه‌سپێ بهژينه‌ ڕتابێن ته‌ڕ دێ ب سه‌ر ته‌ دا كه‌ڤن.

فَكُلِي وَٱشۡرَبِي وَقَرِّي عَيۡنٗاۖ فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ ٱلۡبَشَرِ أَحَدٗا فَقُولِيٓ إِنِّي نَذَرۡتُ لِلرَّحۡمَٰنِ صَوۡمٗا فَلَنۡ أُكَلِّمَ ٱلۡيَوۡمَ إِنسِيّٗا ﴿٢٦﴾

ڤێجا تو ژ وان ڕتابان بخۆ، و ژ ئاڤێ ڤه‌خۆ، ودلێ خۆ ب وى زارۆكى خۆش بكه‌، وئه‌گه‌ر ته‌ مرۆڤه‌ك ديت ووى پسيارا ڤێ مه‌سه‌لێ ژ ته‌ كر تو بێژێ: هندى ئه‌زم من ل سه‌ر خۆ واجب كرییه‌ كو خۆ بێ ده‌نگ بكه‌م، ڤێجا ئه‌ڤرۆ ئه‌ز د گه‌ل چو مرۆڤان نائاخڤم. وخۆ بێ ده‌نگكرن د شريعه‌تێ وان دا عيباده‌ت بوو، به‌لێ ئه‌و چه‌نده‌ د شريعه‌تێ موحه‌ممه‌دى دا -سلاڤ لێ بن- نينه‌.

فَأَتَتۡ بِهِۦ قَوۡمَهَا تَحۡمِلُهُۥۖ قَالُواْ يَٰمَرۡيَمُ لَقَدۡ جِئۡتِ شَيۡـٔٗا فَرِيّٗا ﴿٢٧﴾

ڤێجا مه‌ريه‌م ژ وى جهێ دوير هات وبچويكێ وێ ل سه‌ر ده‌ستان بوو، ده‌مێ وان ئه‌و وه‌سا ديتى وان گۆتێ: ئه‌ى مه‌ريه‌م ب ڕاستى ته‌ تشته‌كێ مه‌زن وكرێت يێ كرى.