قورئانا پیرۆز › سورەتا ق › ئایەتا ١٦
سورەتا ق · ئایەتا ١٦ ب تەفسیرا کوردی
Qaf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡأَيۡكَةِ وَقَوۡمُ تُبَّعٖۚ كُلّٞ كَذَّبَ ٱلرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ ﴿١٤﴾
وملله‌تێ شوعه‌يبى خودانێن دارستانێ، وملله‌تێ توببه‌عێ حميه‌رى، ڤان ملله‌تان هه‌مییان دره‌و ب پێغه‌مبه‌رێن خۆ كربوو، ڤێجا گه‌فا خودێ ل وان كرى سه‌را كوفرا وان ب جهـ هات.
أَفَعَيِينَا بِٱلۡخَلۡقِ ٱلۡأَوَّلِۚ بَلۡ هُمۡ فِي لَبۡسٖ مِّنۡ خَلۡقٖ جَدِيدٖ ﴿١٥﴾
ئه‌رێ ڤێجا ما ئه‌م نه‌شێين تشتێ جارا ئێكێ مه ژ چوننه‌يێ دايى جاره‌كا دى ئافرينينه‌ڤه، وپشتى ئه‌و دمرن ئه‌م جاره‌كا دى وان چێكه‌ينه‌ڤه؟ ئه‌ڤ چه‌نده ل به‌ر مه يا ب زه‌حمه‌ت نينه، وئه‌م دشێين بكه‌ين، به‌لێ ئه‌و د مه‌سه‌لا ڕابوونا پشتى مرنێ دا دحێبه‌تى ودودلن.
وَلَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ وَنَعۡلَمُ مَا تُوَسۡوِسُ بِهِۦ نَفۡسُهُۥۖ وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَيۡهِ مِنۡ حَبۡلِ ٱلۡوَرِيدِ ﴿١٦﴾
و ب ڕاستى مه مرۆڤ ئافراندییه وئه‌م دزانين كانێ دلێ وى چ دبێژتێ، وئه‌م بۆ وى ژ ڕه‌ها ستوويێ وى يا ب دلی ڤه گرێداى دنێزيكترين.
إِذۡ يَتَلَقَّى ٱلۡمُتَلَقِّيَانِ عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ قَعِيدٞ ﴿١٧﴾
ده‌مێ ئه‌و هه‌ردو فريشته يێن زێره‌ڤان بۆ وى ل لايێ وى يێ ڕاستێ ويێ چه‌پێ كارێ وى دنڤيسن، ئه‌وێ ل لايێ ڕاستێ باشییان دنڤيست، ويێ ل لايێ چه‌پێ خرابییان دنڤيست.
مَّا يَلۡفِظُ مِن قَوۡلٍ إِلَّا لَدَيۡهِ رَقِيبٌ عَتِيدٞ ﴿١٨﴾
هه‌ر گۆتنه‌كا ئه‌و بێژت ملياكه‌ته‌كێ ل نك هه‌ى زێره‌ڤانییێ لێ دكه‌ت، وگۆتنا وى دنڤيست، وئه‌و ملياكه‌ته‌كێ حازره وبۆ هندێ يێ هاتییه ئاماده‌كرن.