قورئانا پیرۆز › سورەتا يوسف › ئایەتا ١١٠
سورەتا يوسف · ئایەتا ١١٠ ب تەفسیرا کوردی
Yusuf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قُلۡ هَٰذِهِۦ سَبِيلِيٓ أَدۡعُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا۠ وَمَنِ ٱتَّبَعَنِيۖ وَسُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ وَمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ﴿١٠٨﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: ئه‌ڤه ڕێكا منه، ئه‌ز ب پشتڕاستى و ب ده‌ليل بۆ په‌رستنا خودێ ب تنێ گازى دكه‌م، ئه‌ز وهه‌چییێ دويكه‌فتنا من كرى، وئه‌ز خودێ ژ شريكان پاك دكه‌م، وئه‌ز نه ژ بوتپه‌رێسانم.
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ إِلَّا رِجَالٗا نُّوحِيٓ إِلَيۡهِم مِّنۡ أَهۡلِ ٱلۡقُرَىٰٓۗ أَفَلَمۡ يَسِيرُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَيَنظُرُواْ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡۗ وَلَدَارُ ٱلۡأٓخِرَةِ خَيۡرٞ لِّلَّذِينَ ٱتَّقَوۡاْۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ﴿١٠٩﴾
ومه به‌رى ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- كه‌سه‌ك بۆ مرۆڤان نه‌هنارتییه ئه‌و زه‌لام نه‌بن يێن مه وه‌حى بۆ هنارتى ژ خه‌لكێ باژێران؛ چونكى ئه‌و پتر د گازى وپه‌يامان دگه‌هن، ئه‌وێن هاتينه سه‌ر ڕێكا حه‌ق باوه‌رییێ ب وان دئينن، وئه‌وێن به‌رزه‌بووین وان دره‌وين ده‌ردئێخن، ئه‌رێ ڤێجا ما ئه‌و ل عه‌ردى نه‌گه‌ڕياينه، دا كو وێ ببينن يا هاتییه ڕێكا دره‌وپێكه‌ران وئه‌و عه‌زابا هاتییه سه‌رێ وان؟ وخێرا ئاخره‌تێ ژ دنيايێ وتشتێ تێدا چێتره بۆ وان يێن باوه‌رى ئيناى و ژ خودايێ خۆ ترسیاين. ئه‌رێ ما هوين هزرا خۆ ناكه‌ن وتێ ناگه‌هن؟
حَتَّىٰٓ إِذَا ٱسۡتَيۡـَٔسَ ٱلرُّسُلُ وَظَنُّوٓاْ أَنَّهُمۡ قَدۡ كُذِبُواْ جَآءَهُمۡ نَصۡرُنَا فَنُجِّيَ مَن نَّشَآءُۖ وَلَا يُرَدُّ بَأۡسُنَا عَنِ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ﴿١١٠﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- له‌زێ د سه‌ركه‌فتنا ل سه‌ر دوژمنان دا نه‌كه؛ چونكى پێغه‌مبه‌رێن به‌رى ته ژ به‌ر حكمه‌ته‌كا ئه‌م دزانين سه‌ركه‌فتن زوى بۆ وان نه‌دهات، حه‌تا ده‌مێ ئه‌و پێغه‌مبه‌ر ژ ملله‌تێن خۆ بێ هيڤى دبوون، وئه‌و پشتڕاست دبوون كو ملله‌تێن وان دره‌و ب وان كر وئێدى چو هيڤى نه‌ما كو ئه‌و باوه‌رییێ بينن، ل ده‌مێ ته‌نگاڤى دژوار دبوو سه‌ركه‌فتنا مه دگه‌هشته وان، ڤێجا يێ مه بڤێت ژ پێغه‌مبه‌ر ودويكه‌فتییێن وان ئه‌م ڕزگار دكه‌ين، وعه‌زابا مه ژ وان نائێته زڤڕاندن يێن تاوان كرى و ل سه‌ر خودێ دبسته. و د ڤێ چه‌ندێ دا صه‌برئينانه‌ك بۆ پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- هه‌يه.
لَقَدۡ كَانَ فِي قَصَصِهِمۡ عِبۡرَةٞ لِّأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَٰبِۗ مَا كَانَ حَدِيثٗا يُفۡتَرَىٰ وَلَٰكِن تَصۡدِيقَ ٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَتَفۡصِيلَ كُلِّ شَيۡءٖ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٗ لِّقَوۡمٖ يُؤۡمِنُونَ ﴿١١١﴾
ب ڕاستى د سه‌رهاتییێن ڤان پێغه‌مبه‌ران دا يێن مه بۆ ته ڤه‌گێڕاين و د وێ دا يا ب سه‌رێ دره‌وپێكه‌ران هاتى شيره‌ت وعيبره‌ت بۆ خودان عه‌قلێن دورست هه‌نه. ئه‌ڤ قورئانه گۆتنه‌كا چێكرى ودره‌و نه‌بوویه، به‌لكى مه ئه‌و يا ئينايه خوارێ ڕاستگۆيیا كيتابێن به‌رى خۆ ئاشكه‌را دكه‌ت، وئه‌و دياركرنه‌كه بۆ هه‌ر تشته‌كێ به‌نى هه‌وجه ببنێ ژ حه‌لالی وحه‌رامى، وڕێنيشانده‌ره‌كه ژ به‌رزه‌بوونێ، ودلۆڤانییه‌كه بۆ خودان باوه‌ران دلێن وان پێ ب هيدايه‌ت دكه‌ڤن، ڤێجا ئه‌و كارى ب فه‌رمانێن وێ دكه‌ن.