قورئانا پیرۆز › سورەتا يوسف › ئایەتا ٢٣
سورەتا يوسف · ئایەتا ٢٣ ب تەفسیرا کوردی
Yusuf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَقَالَ ٱلَّذِي ٱشۡتَرَىٰهُ مِن مِّصۡرَ لِٱمۡرَأَتِهِۦٓ أَكۡرِمِي مَثۡوَىٰهُ عَسَىٰٓ أَن يَنفَعَنَآ أَوۡ نَتَّخِذَهُۥ وَلَدٗاۚ وَكَذَٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلِنُعَلِّمَهُۥ مِن تَأۡوِيلِ ٱلۡأَحَادِيثِۚ وَٱللَّهُ غَالِبٌ عَلَىٰٓ أَمۡرِهِۦ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ ﴿٢١﴾
وده‌مێ ڕێڤنگان يووسف برییه (مصرێ) عه‌زيزێ مصرێ، كو وه‌زير بوو، ئه‌و ژ وان كڕى، ووى گۆته ژنا خۆ: سه‌ره‌ده‌رییه‌كا باش د گه‌ل وى بكه، وجهه‌كێ ب قه‌در بدێ، به‌لكى ئه‌م مفایى ژ خزمه‌تكارییا وى ببينين، يان ژى ئه‌م وى بۆ خۆ وه‌كى كوڕه‌كى لێ بكه‌ين، وكانێ چاوا مه يووسف ڕزگاركر وعه‌زيزێ مصرێ لێ كره خودان، وه‌سا مه جهه‌كێ باش بو وى ل عه‌ردێ مصرێ دانا، ومه گه‌نجينه‌يێن وێ كرنه د ده‌ستێن وى دا، ودا ئه‌م ژ زانينا ته‌عبيرا خه‌ونان نيشا وى بده‌ين ڤێجا دا ئه‌و ب خه‌ونان بزانت كانێ ل پاشه‌ڕۆژێ دێ چ چێ بت. وخودێ فه‌رمانا خۆ ب جهـ دئينت، كه‌س نه‌شێت حوكمێ وى ڕاوه‌ستينت، به‌لێ پترییا مرۆڤان نزانن.
وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُۥٓ ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗاۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿٢٢﴾
وده‌مێ يووسف گه‌هشتییه تمامییا هێز وگه‌نجينییا خۆ مه زانين وتێگه‌هشتن دايێ، ووه‌كى ڤى جزايى ئه‌م دده‌ينه قه‌نجيكاران ژى ژ به‌ر قه‌نجيكارییا وان. وئه‌ڤه صه‌برئینانه‌كه بۆ پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن.
وَرَٰوَدَتۡهُ ٱلَّتِي هُوَ فِي بَيۡتِهَا عَن نَّفۡسِهِۦ وَغَلَّقَتِ ٱلۡأَبۡوَٰبَ وَقَالَتۡ هَيۡتَ لَكَۚ قَالَ مَعَاذَ ٱللَّهِۖ إِنَّهُۥ رَبِّيٓ أَحۡسَنَ مَثۡوَايَۖ إِنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلظَّـٰلِمُونَ ﴿٢٣﴾
وژنكا عه‌زيزى ئه‌وا يووسف د مالا وێ دا ژ به‌ر ڤيانا وێ يا دژوار بۆ وى وجوانییا وى يا زێده ب نه‌رمى ونازكى ڤه ئه‌و ب نك خۆ ڤه داخوازكر، ووێ ده‌رگه‌هـ ل خۆ ويووسفى گرتن، ووێ گۆت: له‌زێ بكه ب نك من ڤه وه‌ره، ئينا وى گۆت: ئه‌ز خۆ ب خودێ دپارێزم ژ ڤى تشتێ تو به‌رێ من دده‌يێ، كو ئه‌ز خيانه‌تێ ل مه‌زنێ خۆ بكه‌م يێ قه‌درێ من گرتى، ئه‌ز د مالا وى دا خيانه‌تێ ل وى ناكه‌م، هندى ئه‌وه يێ زۆردارییێ بكه‌ت ووى تشتى بكه‌ت یێ بۆ وى نه‌دورست ب مراد ناكه‌ڤت.
وَلَقَدۡ هَمَّتۡ بِهِۦۖ وَهَمَّ بِهَا لَوۡلَآ أَن رَّءَا بُرۡهَٰنَ رَبِّهِۦۚ كَذَٰلِكَ لِنَصۡرِفَ عَنۡهُ ٱلسُّوٓءَ وَٱلۡفَحۡشَآءَۚ إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُخۡلَصِينَ ﴿٢٤﴾
و ب ڕاستى دلێ وێ چوو خرابییێ، وهاته سه‌ر دلێ يووسفى كو گوهدارییا وێ بكه‌ت، ئه‌گه‌ر ژ به‌ر هندێ نه‌با كو وى ئايه‌ته‌ك ژ ئايه‌تێن خودايێ خۆ ديت ئه‌و ژ وى تشتى پاشڤه‌بر يێ دلێ وى گۆتییێ، وهه‌ما مه ئه‌و ئايه‌ت نيشا وى دا؛ دا ئه‌م خرابى وكرێتییێ ژ وى پاشڤه ببه‌ين, هندى ئه‌وه ئه‌و ژ وان به‌نییێن مه يێن پاقژ وهلبژارتى بۆ پێغه‌مبه‌رينییێ بوو يێن كو ئيخلاص د په‌رستن وته‌وحيدا خودێ دا كرى.
وَٱسۡتَبَقَا ٱلۡبَابَ وَقَدَّتۡ قَمِيصَهُۥ مِن دُبُرٖ وَأَلۡفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا ٱلۡبَابِۚ قَالَتۡ مَا جَزَآءُ مَنۡ أَرَادَ بِأَهۡلِكَ سُوٓءًا إِلَّآ أَن يُسۡجَنَ أَوۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ ﴿٢٥﴾
ويووسفى ب له‌ز قه‌ستا ده‌رگه‌هى كر دا ده‌ركه‌ڤت، وئه‌وێ له‌ز كر دا وى بگرت، ووێ كراسێ وى ژ پشتێ ڤه گرت وكێشا؛ دا كو نه‌هێلت ئه‌و ده‌ركه‌ڤت، ئينا كراسێ وى دڕيا، وهه‌ردووان مێرێ وێ ل به‌ر ده‌رى ديت، ئينا وێ گۆت: ئه‌رێ جزايێ وى يێ خرابییا مالا ته بڤێت چيه ژ بلی هندێ كو ئه‌و بێته گرتن يان ب عه‌زابه‌كا ب ئێش بێته عه‌زابدان.