قورئانا پیرۆز › سورەتا الأحقاف › ئایەتا ٢٧
سورەتا الأحقاف · ئایەتا ٢٧ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ahqaf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
تُدَمِّرُ كُلَّ شَيۡءِۭ بِأَمۡرِ رَبِّهَا فَأَصۡبَحُواْ لَا يُرَىٰٓ إِلَّا مَسَٰكِنُهُمۡۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ﴿٢٥﴾
هه‌ر تشته‌كێ ئه‌و ڤێ بكه‌ڤت ب ئانه‌هییا خودايێ خۆ ئه‌و دێ وى په‌لخينت، ڤێجا وه لێ هات ژبلی وان خانییێن ئه‌و تێڤه تشته‌كێ دى ل وارێ وان نه‌هاته ديتن، ب جزايه‌كێ وه‌كى ڤى ئه‌م ملله‌تێ تاوانبار جزا دده‌ين؛ ژ به‌ر تاوان وسه‌رداچوونا وان.
وَلَقَدۡ مَكَّنَّـٰهُمۡ فِيمَآ إِن مَّكَّنَّـٰكُمۡ فِيهِ وَجَعَلۡنَا لَهُمۡ سَمۡعٗا وَأَبۡصَٰرٗا وَأَفۡـِٔدَةٗ فَمَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُمۡ سَمۡعُهُمۡ وَلَآ أَبۡصَٰرُهُمۡ وَلَآ أَفۡـِٔدَتُهُم مِّن شَيۡءٍ إِذۡ كَانُواْ يَجۡحَدُونَ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ ﴿٢٦﴾
و ب ڕاستى مه ئه‌و ئه‌گه‌رێن مانا د عه‌ردى دا دابوونه عادییان يێن كو مه نه‌داينه هه‌وه ئه‌ى گه‌لی كافرێن قوره‌يشییان، ومه هنده‌ك گوهـ دابوونه وان كو وان پێ گوهـ لێ ببت، وهنده‌ك چاڤ ئه‌و پێ ببينن، وهنده‌ك دل ئه‌و پێ تێ بگه‌هن، به‌لێ وان ئه‌و د وێ ڕێكێ دا ب كارئينان يا خودێ پێ ژ وان ڕازى نه‌بت، ڤێجا وان چو مفا نه‌گه‌هانده وان؛ چونكى وان باوه‌رى ب ئايه‌تێن خودێ نه‌ئينا بوو، وئه‌و عه‌زابا وان له‌ز لێ دكر ويارى پێ دكرن ب سه‌رێ وان هات. وئه‌ڤه گه‌فه‌كه ژ خودێ وترساندنه‌كه بۆ كافران.
وَلَقَدۡ أَهۡلَكۡنَا مَا حَوۡلَكُم مِّنَ ٱلۡقُرَىٰ وَصَرَّفۡنَا ٱلۡأٓيَٰتِ لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ ﴿٢٧﴾
ئه‌ى خه‌لكێ (مه‌كه‌هێ) ب ڕاستى ئه‌و گوندێن ل دۆر وڕه‌خێن هه‌وه ژ گوندێن عادى وثه‌موودییان مه تێبرن، وكاڤل كرن، ومه ب گه‌له‌ك ڕه‌نگان نيشان وهێجه‌تێن خۆ بۆ وان ئاشكه‌راكرن؛ دا به‌لكى ئه‌و ژ وێ كوفرێ بزڤڕن يا ئه‌و ل سه‌ر.
فَلَوۡلَا نَصَرَهُمُ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ قُرۡبَانًا ءَالِهَةَۢۖ بَلۡ ضَلُّواْ عَنۡهُمۡۚ وَذَٰلِكَ إِفۡكُهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ ﴿٢٨﴾
ڤێجا پا دێ بلا ئه‌ڤ ملله‌تێن مه تێبرين ژ لايێ وان خوداوه‌ندان ڤه هاتبانه ب سه‌رێخستن يێن وان په‌رستن بۆ كرى؛ دا ئه‌و وان نێزيكى خودێ بكه‌ن ومه‌هده‌رێ بۆ بكه‌ن، نێ ئه‌و ل وان به‌رزه‌بوون، و د به‌رسڤا وان نه‌هاتن، وبه‌ڕه‌ڤانى ژێ نه‌كر، وئه‌و بوو ئه‌و دره‌وا وان كرى ده‌مێ وان ژ دره‌و خوداينى دايێ.
وَإِذۡ صَرَفۡنَآ إِلَيۡكَ نَفَرٗا مِّنَ ٱلۡجِنِّ يَسۡتَمِعُونَ ٱلۡقُرۡءَانَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قَالُوٓاْ أَنصِتُواْۖ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوۡاْ إِلَىٰ قَوۡمِهِم مُّنذِرِينَ ﴿٢٩﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حس بكه ده‌مێ مه ده‌سته‌كه‌ك ژ ئه‌جنان هنارتییه نك ته؛ دا ئه‌و گوهێ خۆ بده‌نه قورئانێ، ڤێجا ده‌مێ ئه‌و ئاماده‌بووين، وپێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن قورئان خواندى، هنده‌ك ژ وان گۆته هنده‌كان: بێ ده‌نگ ببن؛ دا ئه‌م گوهدارییا قورئانێ بكه‌ين، ڤێجا ده‌مێ پێغه‌مبه‌رى خواندن ب دويماهى ئيناى، وئه‌و تێ گه‌هشتين ووێ كار ل وان كرى، ئه‌و زڤڕينه نك ملله‌تێن خۆ ووان ئه‌و ژ عه‌زابا خودێ ترساندن، ئه‌گه‌ر هات وئه‌و باوه‌رییێ نه‌ئينن.