قورئانا پیرۆز › سورەتا الأنعام › ئایەتا ٢١
سورەتا الأنعام · ئایەتا ٢١ ب تەفسیرا کوردی
Al-An'am
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قُلۡ أَيُّ شَيۡءٍ أَكۡبَرُ شَهَٰدَةٗۖ قُلِ ٱللَّهُۖ شَهِيدُۢ بَيۡنِي وَبَيۡنَكُمۡۚ وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانُ لِأُنذِرَكُم بِهِۦ وَمَنۢ بَلَغَۚ أَئِنَّكُمۡ لَتَشۡهَدُونَ أَنَّ مَعَ ٱللَّهِ ءَالِهَةً أُخۡرَىٰۚ قُل لَّآ أَشۡهَدُۚ قُلۡ إِنَّمَا هُوَ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞ وَإِنَّنِي بَرِيٓءٞ مِّمَّا تُشۡرِكُونَ ﴿١٩﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان موشركان: چ تشت شاهده‌ییا وى مه‌زنتره ل سه‌ر ڕاستییا گۆتنا من كو ئه‌ز پێغه‌مبه‌رم؟ تو بێژه: خودێ د ناڤبه‌را من وهه‌وه دا شاهده، ئه‌و یێ زانایه ب وى تشتێ ئه‌ز بۆ هه‌وه پێ هاتیم، وئه‌و دزانت كانێ هوین دێ چ به‌رسڤێ ده‌نه من، ووى ئه‌ڤ قورئانه ب وه‌حى بۆ من هنارتییه دا ئه‌ز هه‌وه پێ ژ عه‌زابا وى بترسينم كو ئه‌و ب سه‌ر هه‌وه دا بێت، ودا ئه‌ز وى پێ بترسينم یێ ئه‌و بگه‌هتێ ژ ملله‌تان. هوين شاهده‌يیێ دده‌ن كو هنده‌ك خوداوه‌ندێن دى د گه‌ل خودێ هه‌نه هوين وان بۆ وى دكه‌نه شريك. تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: ئه‌ز شاهده‌يیێ ل سه‌ر وێ ناده‌م، هه‌ما هندى خودێیه خودایه‌كێ ب تنێیه يێ بێ شريكه، وهندى ئه‌زم ئه‌زێ به‌ريمه ژ هه‌ر ئێكێ هوین بۆ وى دكه‌نه شريك د په‌رستنێ دا.
ٱلَّذِينَ ءَاتَيۡنَٰهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ يَعۡرِفُونَهُۥ كَمَا يَعۡرِفُونَ أَبۡنَآءَهُمُۘ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ فَهُمۡ لَا يُؤۡمِنُونَ ﴿٢٠﴾
ئه‌وێن مه ته‌ورات وئنجيل دايێ، موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن ب وان سالۆخه‌تان دنیاسن يێن كو ل نك وان دنڤيسى كانێ چاوا ئه‌و كوڕێن خۆ دنیاسن، وكا چاوا كوڕێن وان ل به‌ر وان به‌رزه نابن، وه‌سا موحه‌ممه‌د ژى سلاڤ لێ بن ل به‌ر وان به‌رزه نابت ژ به‌ر وان سالۆخه‌تێن وى يێن ب هويرى د كيتابێن وان دا هاتين، به‌لێ وان دويكه‌فتنا دلچوونێن خۆ كر، ڤێجا وان زيانا خۆ كر ده‌مێ وان كافرى ب موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن كرى.
وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوۡ كَذَّبَ بِـَٔايَٰتِهِۦٓۚ إِنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلظَّـٰلِمُونَ ﴿٢١﴾
كه‌س ژ وى زۆردارتر نينه يێ ژ دره‌و گۆتنان ژ كيسێ خودێ بكه‌ت، وشریكان بۆ وى د په‌رستنێ دا بدانت، يان دره‌وێ ب ئايه‌ت وده‌ليلێن وى يێن ئاشكه‌را بكه‌ت. هندى ئه‌و زۆردارن يێن دره‌و ژ كيسێ خودێ كرين ب مراد ناكه‌ڤن.
وَيَوۡمَ نَحۡشُرُهُمۡ جَمِيعٗا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشۡرَكُوٓاْ أَيۡنَ شُرَكَآؤُكُمُ ٱلَّذِينَ كُنتُمۡ تَزۡعُمُونَ ﴿٢٢﴾
وئه‌و بلا ژ وێ ڕۆژێ بترسن يا ئه‌م وان تێدا كۆم دكه‌ين، پاشى ئه‌م دبێژينێ: كانێ ئه‌و خوداوه‌ندێن هه‌وه ژ دره‌و دگۆت كو ئه‌و هه‌ڤپشكێن خودێنه دا مه‌هده‌رێ بۆ هه‌وه بكه‌ن؟
ثُمَّ لَمۡ تَكُن فِتۡنَتُهُمۡ إِلَّآ أَن قَالُواْ وَٱللَّهِ رَبِّنَا مَا كُنَّا مُشۡرِكِينَ ﴿٢٣﴾
پاشى ده‌مێ ئه‌و هاتينه جه‌رباندن وپسيارا هه‌ڤپشكێن وان ژ وان هاتییه‌كرن، وان چو به‌رسڤ نه‌بوو ژ بلى هندێ كو وان خۆ ژێ به‌رى كر، ووان سويند ب خودێ خودايێ خۆ خوار كو وان چو شريك بۆ خودێ نه‌ددانان.