قورئانا پیرۆز › سورەتا الأنعام › ئایەتا ٩٧
سورەتا الأنعام · ئایەتا ٩٧ ب تەفسیرا کوردی
Al-An'am
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
۞إِنَّ ٱللَّهَ فَالِقُ ٱلۡحَبِّ وَٱلنَّوَىٰۖ يُخۡرِجُ ٱلۡحَيَّ مِنَ ٱلۡمَيِّتِ وَمُخۡرِجُ ٱلۡمَيِّتِ مِنَ ٱلۡحَيِّۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُۖ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ ﴿٩٥﴾
هندى خودايێ مه‌زنه ئه‌وه دندكێ وكاكلكێ دكه‌لێشت، وبستیكێ ژێ شين دكه‌ت، ودكه‌ته دار، ئه‌و يێ زێندى ژ يێ مرى ده‌رتێخت، وه‌كى ده‌رێخستنا مرۆڤى وحه‌يوانى ژ چپكێ، وتشتێ مرى ژ يێ زێندى دئينته‌ده‌ر، وه‌كى ده‌رێخستنا چپكێ ژ مرۆڤى وحه‌يوانى، ئه‌وه خودێ، یه‌عنى: ئه‌وێ ڤى كارى دكه‌ت خودێ ب تنێیه، ئه‌وه یێ هێژاى په‌رستنێ، ڤێجا چاوا هوين ڕوییێ خۆ ژ حه‌قییێ وه‌ردگێڕنه نه‌حه‌قییێ وهوين په‌رستنا هنده‌كێن دى د گه‌ل وى دكه‌ن؟
فَالِقُ ٱلۡإِصۡبَاحِ وَجَعَلَ ٱلَّيۡلَ سَكَنٗا وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ حُسۡبَانٗاۚ ذَٰلِكَ تَقۡدِيرُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡعَلِيمِ ﴿٩٦﴾
وخودايێ مه‌زنه يێ تارییا شه‌ڤێ كه‌لاشتى وگه‌شاتییا سپێدێ ژێ ئينايه‌ده‌ر، ووى شه‌ڤ كره جهێ ئاكنجيبوونێ، هه‌ر تشته‌كێ بلڤت تێدا ڕادوه‌ستت وته‌نا دبت، ووى ڕۆژ وهه‌يڤ د فه‌له‌كا وان دا ب حسێبه‌كا بنه‌جهـ وموكم دانه ڕێ، نه ئه‌و حسێب دئێته گوهاڕتن ونه خه‌له‌ت دبت، ئه‌ڤا هه پيڤانا خودايێ زاله، یێ زانا ب به‌رژه‌وه‌ندییێن به‌نیێن خۆ.
وَهُوَ ٱلَّذِي جَعَلَ لَكُمُ ٱلنُّجُومَ لِتَهۡتَدُواْ بِهَا فِي ظُلُمَٰتِ ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِۗ قَدۡ فَصَّلۡنَا ٱلۡأٓيَٰتِ لِقَوۡمٖ يَعۡلَمُونَ ﴿٩٧﴾
وخودايێ مه‌زن ئه‌وه يێ ستێر بۆ هه‌وه كرينه نيشان، ئه‌گه‌ر هه‌وه ب شه‌ڤێ؛ ژ به‌ر تارییێن هشكاتى وده‌ريايێ، ڕێكا خۆ به‌رزه‌كر هوين ب وان ب ڕێكێ دكه‌ڤن؛ ب ڕاستى مه ئايه‌تێن ڕوهن ئاشكه‌راكرن؛ دا ئه‌وێن زانا ژ هه‌وه هزرا خۆ تێدا بكه‌ن.
وَهُوَ ٱلَّذِيٓ أَنشَأَكُم مِّن نَّفۡسٖ وَٰحِدَةٖ فَمُسۡتَقَرّٞ وَمُسۡتَوۡدَعٞۗ قَدۡ فَصَّلۡنَا ٱلۡأٓيَٰتِ لِقَوۡمٖ يَفۡقَهُونَ ﴿٩٨﴾
وخودايێ مه‌زن ئه‌وه يێ ئافراندنا هه‌وه ژ ئاده‌مى سلاڤ لێ بن ده‌ست پێ كرى؛ كو وى ئه‌و ژ ته‌قنێ چێكر، پاشى هوين كرنه دوونده‌ها وى، ووى جهه‌ك بۆ هه‌وه دا هوين لێ ئاكنجى ببن، كو مالبچويكه، وجهه‌ك كو هوين لێ بێنه پاراستن كو پشتا زه‌لامانه، ب ڕاستى مه هێجه‌ت وده‌ليل ئاشكه‌راكرن، ومه ئه‌و بۆ وى ملله‌تى موكمكرن يێ بنه‌جهیا ده‌ليلى بزانت و وجێ بۆ خۆ ژێ وه‌ربگرت.
وَهُوَ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَأَخۡرَجۡنَا بِهِۦ نَبَاتَ كُلِّ شَيۡءٖ فَأَخۡرَجۡنَا مِنۡهُ خَضِرٗا نُّخۡرِجُ مِنۡهُ حَبّٗا مُّتَرَاكِبٗا وَمِنَ ٱلنَّخۡلِ مِن طَلۡعِهَا قِنۡوَانٞ دَانِيَةٞ وَجَنَّـٰتٖ مِّنۡ أَعۡنَابٖ وَٱلزَّيۡتُونَ وَٱلرُّمَّانَ مُشۡتَبِهٗا وَغَيۡرَ مُتَشَٰبِهٍۗ ٱنظُرُوٓاْ إِلَىٰ ثَمَرِهِۦٓ إِذَآ أَثۡمَرَ وَيَنۡعِهِۦٓۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكُمۡ لَأٓيَٰتٖ لِّقَوۡمٖ يُؤۡمِنُونَ ﴿٩٩﴾
وخودايێ مه‌زن ئه‌وه يێ باران ژ عه‌ورى داى، ڤێجا وى شينكاتییێ هه‌ر تشته‌كى پێ ده‌رێخست، ووى ژ شينكاتى ده‌رامه‌ت وكه‌سكاتى ده‌رێخست، پاشى وى ژ ده‌رامه‌تى هنده‌ك دندك دان لێك سويار دبن، وه‌كى گولییێن گه‌نمى وجه‌هى وبرنجى، ووى ژ چه‌قێن دارقه‌سپێ -يێن كو ئويشییێن ڕتابان پێڤه دئێن- هنده‌ك ئويشییێن نزم ونێزيك دان، ووى ڕه‌زێن ترى دان، ودارێن زه‌يتوونێ وهنارێ دان يێن كو د به‌لگى دا وه‌كى ئێك و د فێقى دا دژێك جودا. هوين گه‌لى مرۆڤان به‌رێ خۆ بده‌نه فێقییێ ڤى شينكاتى ده‌مێ ئه‌و به‌رهه‌مى دده‌ت، وده‌مێ دگه‌هت. هندى د ڤێ چه‌ندێ دايه ئايه‌ت ل سه‌ر شيانا ئافرانده‌رێ ڤان تشتان وكاربنه‌جهى ودلۆڤانییا وى ب ملله‌تێ خودان باوه‌ر هه‌نه.