قورئانا پیرۆز › سورەتا الأنبياء › ئایەتا ١٠٢
سورەتا الأنبياء · ئایەتا ١٠٢ ب تەفسیرا کوردی
Al-Anbiya
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
لَهُمۡ فِيهَا زَفِيرٞ وَهُمۡ فِيهَا لَا يَسۡمَعُونَ ﴿١٠٠﴾
بۆ ئه‌ڤان يێن دئێته عه‌زابدان هنده‌ك نه‌خۆشى هه‌نه ژ ده‌نگێ بێهن هلكێشانا وان ئاشكه‌را دبن، ووان د ئاگرى دا -ژ به‌ر نه‌خۆشییا عه‌زابێ- گوهـ ل چو تشتان نابت.
إِنَّ ٱلَّذِينَ سَبَقَتۡ لَهُم مِّنَّا ٱلۡحُسۡنَىٰٓ أُوْلَـٰٓئِكَ عَنۡهَا مُبۡعَدُونَ ﴿١٠١﴾
هندى ئه‌ون يێن خۆشییا باش ژ نك مه بۆرى وگه‌هشتییێ؛ چونكى د زانينا مه دا هه‌بوويه كو ئه‌و ژ خه‌لكێ به‌حه‌شتێنه، ئه‌و ژ ئاگرى ددويركرينه، نه ئه‌و دچنه تێدا ونه نێزيكى وى دبن.
لَا يَسۡمَعُونَ حَسِيسَهَاۖ وَهُمۡ فِي مَا ٱشۡتَهَتۡ أَنفُسُهُمۡ خَٰلِدُونَ ﴿١٠٢﴾
ئه‌وان گوهـ ل ده‌نگێ ئاگرێ وێ، وده‌نگێ سۆتنا له‌شان تێدا نابت؛ چونكى ئه‌و يێن د مالێن خۆ دا ل به‌حه‌شتێ، وئه‌و ل وێرێ يێن د ناڤ وان تشتان دا يێ دلێ وان دچتێ ژ خۆشییێن وێ، وئه‌و هه‌ر و هه‌ر دێ لێ مينن.
لَا يَحۡزُنُهُمُ ٱلۡفَزَعُ ٱلۡأَكۡبَرُ وَتَتَلَقَّىٰهُمُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ هَٰذَا يَوۡمُكُمُ ٱلَّذِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ ﴿١٠٣﴾
ل ڕۆژا قيامه‌تێ سه‌هما مه‌زن وان ناترسينت، به‌لكى فريشته مزگينییێ دده‌نه وان: ئه‌ڤه ڕۆژا هه‌وه‌يه يا ژڤان ب قه‌در وقيمه‌تى وخێرا مه‌زن ژ خودێ تێدا بۆ هه‌وه هاتییه‌دان.
يَوۡمَ نَطۡوِي ٱلسَّمَآءَ كَطَيِّ ٱلسِّجِلِّ لِلۡكُتُبِۚ كَمَا بَدَأۡنَآ أَوَّلَ خَلۡقٖ نُّعِيدُهُۥۚ وَعۡدًا عَلَيۡنَآۚ إِنَّا كُنَّا فَٰعِلِينَ ﴿١٠٤﴾
ڕۆژا ئه‌م عه‌سمانى وه‌سا دپێچين وه‌كى به‌رپه‌ر ب وى تشتى ڤه يێ تێدا هاتییه نڤيسين دئێته پێچان، وئه‌م وێ ڕۆژێ خه‌لكى ب وى ڕه‌نگى ڕادكه‌ينه‌ڤه يێ مه جارا ئێكێ ئه‌و پێ ژ ده‌یكێن وان داين، ئه‌وا هه ئه‌و سۆزا خودێیه يا دێ هه‌ر ئێت، مه ب حه‌قییێ سۆز پێ دايه، هندى ئه‌مين هه‌رده‌م ئه‌م وێ دكه‌ين يا ئه‌م سۆزێ پێ دده‌ين.