قورئانا پیرۆز › سورەتا الأنبياء › ئایەتا ١٠٤
سورەتا الأنبياء · ئایەتا ١٠٤ ب تەفسیرا کوردی
Al-Anbiya
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
لَا يَسۡمَعُونَ حَسِيسَهَاۖ وَهُمۡ فِي مَا ٱشۡتَهَتۡ أَنفُسُهُمۡ خَٰلِدُونَ ﴿١٠٢﴾
ئه‌وان گوهـ ل ده‌نگێ ئاگرێ وێ، وده‌نگێ سۆتنا له‌شان تێدا نابت؛ چونكى ئه‌و يێن د مالێن خۆ دا ل به‌حه‌شتێ، وئه‌و ل وێرێ يێن د ناڤ وان تشتان دا يێ دلێ وان دچتێ ژ خۆشییێن وێ، وئه‌و هه‌ر و هه‌ر دێ لێ مينن.
لَا يَحۡزُنُهُمُ ٱلۡفَزَعُ ٱلۡأَكۡبَرُ وَتَتَلَقَّىٰهُمُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ هَٰذَا يَوۡمُكُمُ ٱلَّذِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ ﴿١٠٣﴾
ل ڕۆژا قيامه‌تێ سه‌هما مه‌زن وان ناترسينت، به‌لكى فريشته مزگينییێ دده‌نه وان: ئه‌ڤه ڕۆژا هه‌وه‌يه يا ژڤان ب قه‌در وقيمه‌تى وخێرا مه‌زن ژ خودێ تێدا بۆ هه‌وه هاتییه‌دان.
يَوۡمَ نَطۡوِي ٱلسَّمَآءَ كَطَيِّ ٱلسِّجِلِّ لِلۡكُتُبِۚ كَمَا بَدَأۡنَآ أَوَّلَ خَلۡقٖ نُّعِيدُهُۥۚ وَعۡدًا عَلَيۡنَآۚ إِنَّا كُنَّا فَٰعِلِينَ ﴿١٠٤﴾
ڕۆژا ئه‌م عه‌سمانى وه‌سا دپێچين وه‌كى به‌رپه‌ر ب وى تشتى ڤه يێ تێدا هاتییه نڤيسين دئێته پێچان، وئه‌م وێ ڕۆژێ خه‌لكى ب وى ڕه‌نگى ڕادكه‌ينه‌ڤه يێ مه جارا ئێكێ ئه‌و پێ ژ ده‌یكێن وان داين، ئه‌وا هه ئه‌و سۆزا خودێیه يا دێ هه‌ر ئێت، مه ب حه‌قییێ سۆز پێ دايه، هندى ئه‌مين هه‌رده‌م ئه‌م وێ دكه‌ين يا ئه‌م سۆزێ پێ دده‌ين.
وَلَقَدۡ كَتَبۡنَا فِي ٱلزَّبُورِ مِنۢ بَعۡدِ ٱلذِّكۡرِ أَنَّ ٱلۡأَرۡضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ ٱلصَّـٰلِحُونَ ﴿١٠٥﴾
وب ڕاستى پشتى مه د له‌وحێ پاراستى دا نڤيسى مه د وان كيتابان ژى دا نڤيسى يێن هاتينه خوارێ: كو هندى عه‌رده ئه‌و به‌نییێن خودێ يێن چاك ميراتگرییا وى دكه‌ن يێن كو كارى ب وێ دكه‌ن يا فه‌رمان پێ ل وان هاتییه‌كرن، وخۆ ژ وێ دده‌نه پاش يا ئه‌و ژێ هاتينه پاشڤه‌برن، كو ئوممه‌تا موحه‌ممه‌دییه -سلاڤ لێ بن-.
إِنَّ فِي هَٰذَا لَبَلَٰغٗا لِّقَوۡمٍ عَٰبِدِينَ ﴿١٠٦﴾
هندى ئه‌ڤه‌يه يا دئێته خواندن ژ شيره‌تان عيبره‌ته‌كه بۆ وى ملله‌تێ په‌رستنا خودێ دكه‌ن ب وى ڕه‌نگێ وى بۆ وان داناى وئه‌و يێ پێ ڕازى.