ڕاستەوخۆ هەرە ناڤەڕۆکێ
بەڕنامە

قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعراف › ئایەتا ١٤٣

سورەتا الأعراف · ئایەتا ١٤٣ ب تەفسیرا کوردی

Al-A'raf

  • مەککەهێ
  • ٢٠٦ ئایەت
  • جوز ٨–٩

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر

  1. وَإِذۡ أَنجَيۡنَٰكُم مِّنۡ ءَالِ فِرۡعَوۡنَ يَسُومُونَكُمۡ سُوٓءَ ٱلۡعَذَابِ يُقَتِّلُونَ أَبۡنَآءَكُمۡ وَيَسۡتَحۡيُونَ نِسَآءَكُمۡۚ وَفِي ذَٰلِكُم بَلَآءٞ مِّن رَّبِّكُمۡ عَظِيمٞ ﴿١٤١﴾

    وهوين -گه‌لى ئسرائيلیان- قه‌نجییێن مه‌ ل بيرا خۆ بينن ده‌مێ مه‌ هوين ژ ده‌ستێ فيرعه‌ونى ودويكه‌فتییێن وى ڕزگاركرين، و ژ وێ ڕه‌زيلییا هوين تێدا كو وان كوڕين هه‌وه‌ دكوشتن وژنێن هه‌وه‌ بۆ خزمه‌تێ زێندى دهێلان، ووان كرێتترين ونه‌خۆشترين عه‌زاب ددا به‌ر هه‌وه‌، پاشى وى هوين ڕزگاركرن، ئه‌ڤه‌ جه‌رباندنه‌ك بوو ژ خودێ بۆ هه‌وه‌ وقه‌نجییه‌كا مه‌زن بوو.

  2. ۞وَوَٰعَدۡنَا مُوسَىٰ ثَلَٰثِينَ لَيۡلَةٗ وَأَتۡمَمۡنَٰهَا بِعَشۡرٖ فَتَمَّ مِيقَٰتُ رَبِّهِۦٓ أَرۡبَعِينَ لَيۡلَةٗۚ وَقَالَ مُوسَىٰ لِأَخِيهِ هَٰرُونَ ٱخۡلُفۡنِي فِي قَوۡمِي وَأَصۡلِحۡ وَلَا تَتَّبِعۡ سَبِيلَ ٱلۡمُفۡسِدِينَ ﴿١٤٢﴾

    وخودێ ژڤان ب سيه شه‌ڤان دا مووساى كو ئه‌و د گه‌ل خودايێ خۆ باخڤت، پاشى وى ده‌هـ شه‌ڤێن دى ل وى ده‌مى زێده‌كرن، ئينا ئه‌و ژڤانێ خودێ بۆ مووساى داناى ب جهـ هات وبوو چل شه‌ڤ. ومووساى گۆته‌ برايێ خۆ هاروونى -ده‌مێ وى ڤياى بچت د گه‌ل خودايێ خۆ باخڤت-: تو جێگرێ من به‌ د ناڤ ملله‌تێ من دا حه‌تا ئه‌ز بزڤڕمه‌ ڤه‌، وبه‌رێ وان بده‌ گوهدارى وپه‌رستنا خودێ، وتو دويكه‌فتنا ڕێكا وان نه‌كه‌ يێن خرابكارییێ د عه‌ردى دا دكه‌ن.

  3. وَلَمَّا جَآءَ مُوسَىٰ لِمِيقَٰتِنَا وَكَلَّمَهُۥ رَبُّهُۥ قَالَ رَبِّ أَرِنِيٓ أَنظُرۡ إِلَيۡكَۚ قَالَ لَن تَرَىٰنِي وَلَٰكِنِ ٱنظُرۡ إِلَى ٱلۡجَبَلِ فَإِنِ ٱسۡتَقَرَّ مَكَانَهُۥ فَسَوۡفَ تَرَىٰنِيۚ فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُۥ لِلۡجَبَلِ جَعَلَهُۥ دَكّٗا وَخَرَّ مُوسَىٰ صَعِقٗاۚ فَلَمَّآ أَفَاقَ قَالَ سُبۡحَٰنَكَ تُبۡتُ إِلَيۡكَ وَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿١٤٣﴾

    وده‌مێ مووسا ل ژڤانێ ده‌سنيشانكرى هاتى كو پشتى شه‌ڤا چلێ بوو، وخودايێ وى ب وه‌حى وفه‌رمانا خۆ د گه‌ل وى ئاخفتى، وى دلێ خۆ برێ كو خودێ ببينت، ئينا وى دیتن ژ خودێ خواست، خودێ گۆته‌ وى: تو من نابينى، یه‌عنى: تو نه‌شێى د دنيايێ دا من ببينى، به‌لێ به‌رێ خۆ بده‌ چياى، ڤێجا ئه‌گه‌ر من بلند خۆ نيشا وى دا، ووى خۆ ل جهێ خۆ گرت، تو دێ من بينى، ئينا ده‌مێ خودايێ وى خۆ بلند نيشا چياى داى، وى چيا ب عه‌ردى ڤه‌ ڕاست كر، ومووسا دلگرتى بوو وكه‌فت، وده‌مێ ئه‌و ژ دلگرتنێ هشياربووى وى گۆت: پاكى و پيرۆزى بۆ ته‌ بت ئه‌ى خودا، هندى ئه‌زم من تۆبه‌يه‌ كو پسيارا ديتنا ته‌ د ڤێ دنيايێ دا بكه‌مه‌ڤه‌، وئه‌ز ئێكه‌مين خودان باوه‌رم ب ته‌ ژ ملله‌تێ خۆ.

  4. قَالَ يَٰمُوسَىٰٓ إِنِّي ٱصۡطَفَيۡتُكَ عَلَى ٱلنَّاسِ بِرِسَٰلَٰتِي وَبِكَلَٰمِي فَخُذۡ مَآ ءَاتَيۡتُكَ وَكُن مِّنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ ﴿١٤٤﴾

    خودێ گۆت: ئه‌ى مووسا، ژ ناڤ مرۆڤان من تو هلبژارتى كو په‌ياما من بگه‌هینییه‌ وان یێن من تو بۆ هنارتى، ومن تو بۆ ئاخفتنا خۆ يا ئێكسه‌ر هلبژارتى، ڤێجا تو وێ فه‌رمانێ بگره‌ یا من دایه‌ ته‌، وكارى پێ بكه‌، و‌ ژ وان به‌ يێن شوكرا خودێ دكه‌ن سه‌را وێ قه‌نجییێ یا وى دایه‌ ته‌ كو په‌یاما خۆ دایه‌ ته‌‌، و ب تايبه‌تى د گه‌ل ته‌ ئاخفتى.

  5. وَكَتَبۡنَا لَهُۥ فِي ٱلۡأَلۡوَاحِ مِن كُلِّ شَيۡءٖ مَّوۡعِظَةٗ وَتَفۡصِيلٗا لِّكُلِّ شَيۡءٖ فَخُذۡهَا بِقُوَّةٖ وَأۡمُرۡ قَوۡمَكَ يَأۡخُذُواْ بِأَحۡسَنِهَاۚ سَأُوْرِيكُمۡ دَارَ ٱلۡفَٰسِقِينَ ﴿١٤٥﴾

    و د ته‌وراتێ دا هه‌ر تشته‌كێ مووسا هه‌وجه‌ ببتێ ژ ئه‌حكامێن دينى مه‌ بۆ وى نڤيسيبوو، وه‌ك شيره‌ت بۆ مفا وه‌رگرتنێ، وبه‌رفره‌هكرن بۆ مه‌سه‌لا حه‌لالى وحه‌رامى، وفه‌رمان وسه‌رهاتى وبير وباوه‌ر وتشتێ نه‌به‌رچاڤ، خودێ گۆته‌ وى: ڤێجا تو وێ ب هێز بگره‌، یه‌عنى: تو ته‌وراتێ ب مجدى بگره‌، وفه‌رمانێ ل ملله‌تێ خۆ بكه‌ كو ئه‌و كارى ب وێ بكه‌ن يا خودێ تێدا گۆتى؛ چونكى هه‌چییێ شريكان بۆ خودێ بدانت ئه‌ز ل ئاخره‌تێ جهێ سه‌رداچوويان دێ نيشا وى ده‌م، كو ئه‌و ئاگره‌ يێ خودێ ئاماده‌كرى بۆ دوژمنێن خۆ يێن ژ ڕێكا وى ده‌ركه‌فتين.