قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعراف › ئایەتا ١٦٤
سورەتا الأعراف · ئایەتا ١٦٤ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'raf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَبَدَّلَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنۡهُمۡ قَوۡلًا غَيۡرَ ٱلَّذِي قِيلَ لَهُمۡ فَأَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِجۡزٗا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ بِمَا كَانُواْ يَظۡلِمُونَ ﴿١٦٢﴾
ئينا ئه‌وێن كافربووين ژ وان ئه‌و گۆتن گوهاڕت يا خودێ فه‌رمان پێ ل وان كرى، ووان د ده‌رگه‌هى ڕا خۆ ل سه‌ر پاشییێن خۆ خشاند، وگۆتن: دندكه‌ك د مویه‌كى دا، ئينا مه عه‌زابه‌ك ژ عه‌سمانى ب سه‌ر وان دا هنارت، و ژ به‌ر زۆردارى ونه‌گوهدارییا وان مه ئه‌و پێ تێبرن.
وَسۡـَٔلۡهُمۡ عَنِ ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِي كَانَتۡ حَاضِرَةَ ٱلۡبَحۡرِ إِذۡ يَعۡدُونَ فِي ٱلسَّبۡتِ إِذۡ تَأۡتِيهِمۡ حِيتَانُهُمۡ يَوۡمَ سَبۡتِهِمۡ شُرَّعٗا وَيَوۡمَ لَا يَسۡبِتُونَ لَا تَأۡتِيهِمۡۚ كَذَٰلِكَ نَبۡلُوهُم بِمَا كَانُواْ يَفۡسُقُونَ ﴿١٦٣﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- پسيارێ ل دۆر مه‌سه‌لا خه‌لكێ وى گوندێ ل نێزيكى ده‌ريايێ ژ ڤان جوهییان بكه، ده‌مێ خه‌لكێ وى گوندى ل ڕۆژا شه‌نبییێ زێده‌گاڤى ل سه‌ر وان تشتان دكر يێن خودێ حه‌رامكرين، ووى فه‌رمان ل وان كربوو كو ئه‌و بهايێ ڕۆژا شه‌نبیێ مه‌زن بكه‌ن وماسییان تێدا نه‌گرن، ڤێجا خودێ ئه‌و جه‌رباندن؛ ب هندێ كو ل ڕۆژا شه‌نبیێ نه‌هنگێن وان مشه دهاتن و ب سه‌ر ئاڤێ دكه‌تن، وده‌مێ ڕۆژا شه‌نبى دچوو نه‌هنگ دچوونه د ده‌ريايێ دا، ووان چو نه‌هنگ نه‌دديتن، ڤێجا وان ژ فێلبازى ل ڕۆژا شه‌نبیێ تۆڕ ل به‌ر ڤه‌ددان ودئێخستنێ، وپشتى هنگى دگرتن. وكانێ چاوا ب ڤى ڕه‌نگێ جه‌رباندنێ يێ مه گۆتى، كو ماسى ل ڕۆژا نێچير تێدا ل سه‌ر هاتییه حه‌رامكرن مه ب سه‌ر ئاڤێ دئێخستن، و ل ڕۆژێن دى مه ئه‌و ل به‌ر وان ڤه‌دشارتن، وه‌سا ژ به‌ر زێده‌گاڤییا وان وده‌ركه‌فتنا وان ژ بن ئه‌مرێ خودێ ئه‌م وان دجه‌ڕبينن.
وَإِذۡ قَالَتۡ أُمَّةٞ مِّنۡهُمۡ لِمَ تَعِظُونَ قَوۡمًا ٱللَّهُ مُهۡلِكُهُمۡ أَوۡ مُعَذِّبُهُمۡ عَذَابٗا شَدِيدٗاۖ قَالُواْ مَعۡذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمۡ وَلَعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ ﴿١٦٤﴾
وتو به‌حس بكه ده‌مێ كۆمه‌كێ ژ وان گۆتییه وێ كۆما دى ئه‌وا شيره‌ت ل وان دكر يێن ل ڕۆژا شه‌نبیێ ته‌عدايى كرى: بۆچى هوين شيره‌تێ ل وى ملله‌تى دكه‌ن يێ كو خودێ ژ به‌ر نه‌گوهدارییا وان دێ وان تێ به‌ت، يان ل ئاخره‌تێ ب عه‌زابه‌كا دژوار دێ وان عه‌زاب ده‌ت؟ وان گۆت: ئه‌م شيره‌تێ ل وان دكه‌ين ووان پاشڤه دبه‌ين دا وان چو هێجه‌ت نه‌مينن، ودا ئه‌م ب وى كارى ڕابين يێ خودێ ل سه‌ر مه فه‌ر كرى كو فه‌رمانا ب باشییێ وپاشڤه‌برنا ژ خرابیێیه، و ژ به‌ر هندێ دا به‌لكى ئه‌و ته‌قوایا خودێ بكه‌ن، وژێ بترسن، و ژ گونه‌هـ وته‌عدايیێن خۆ تۆبه بكه‌ن.
فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِۦٓ أَنجَيۡنَا ٱلَّذِينَ يَنۡهَوۡنَ عَنِ ٱلسُّوٓءِ وَأَخَذۡنَا ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ بِعَذَابِۭ بَـِٔيسِۭ بِمَا كَانُواْ يَفۡسُقُونَ ﴿١٦٥﴾
ڤێجا ده‌مێ وێ ده‌سته‌كێ يا كو ل شه‌نبییێ ته‌عدايى كرى ئه‌و تشت ژ بيركرى يێ ده‌سته‌كا دى بيرا وان لێ ئينايه‌ڤه، وبه‌رده‌وامى ل سه‌ر ته‌عدايیا خۆ كرى، وگوهدارییا ده‌سته‌كا شيره‌تكار نه‌كرى، خودێ ئه‌وێن پاشڤه‌برنا ژ خرابییێ دكر ڕزگاركرن، وئه‌وێن ل ڕۆژا شه‌نبییێ زۆردارى كرى عه‌زابه‌كا دژوار ب سه‌ر دا هات؛ ژ به‌ر نه‌گوهدارییا وان بۆ ئه‌مرێ خودێ وزێده‌گاڤییا وان كرى.
فَلَمَّا عَتَوۡاْ عَن مَّا نُهُواْ عَنۡهُ قُلۡنَا لَهُمۡ كُونُواْ قِرَدَةً خَٰسِـِٔينَ ﴿١٦٦﴾
ڤێجا ده‌مێ وێ ده‌سته‌كێ خۆ نه‌گوهدار كرى، وپێ ل فه‌رمانا خودێ داناى، خودێ گۆته وان: ببنه مه‌يموينكێن دويركرى وبێ خێر، ڤێجا ئه‌و وه لێ هاتن.