قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعراف › ئایەتا ١٧١
سورەتا الأعراف · ئایەتا ١٧١ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'raf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَخَلَفَ مِنۢ بَعۡدِهِمۡ خَلۡفٞ وَرِثُواْ ٱلۡكِتَٰبَ يَأۡخُذُونَ عَرَضَ هَٰذَا ٱلۡأَدۡنَىٰ وَيَقُولُونَ سَيُغۡفَرُ لَنَا وَإِن يَأۡتِهِمۡ عَرَضٞ مِّثۡلُهُۥ يَأۡخُذُوهُۚ أَلَمۡ يُؤۡخَذۡ عَلَيۡهِم مِّيثَٰقُ ٱلۡكِتَٰبِ أَن لَّا يَقُولُواْ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡحَقَّ وَدَرَسُواْ مَا فِيهِۗ وَٱلدَّارُ ٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ﴿١٦٩﴾
وپشتى ڤان یێن به‌حسێ وان هاتییه‌كرن هنده‌ك پێگوهۆڕێن خراب هاتن وبوونه ميراتگرێن كيتابێ، وان كيتاب خواند وتێ گه‌هشتن، و ل دويڤ حوكمێ وێ نه‌چوون، هه‌ر تشته‌كێ ژ په‌رتالێ دنيايێ -ئه‌گه‌ر خۆ يێ بێ خێر ژى بت- بكه‌فته به‌ر سنگێ وان ئه‌و وه‌ردگرن؛ هندى هند ئه‌و دچاڤ برسينه قه‌ت تێر نابن، و د گه‌ل هندێ ئه‌و دبێژن: هندى خودێیه گونه‌هێن مه دێ بۆ مه ژێ به‌ت، هنده‌ك هيڤییێن ژ قه‌ستانه ئه‌و ژ خودێ دكه‌ن، وئه‌گه‌ر په‌رتاله‌كێ بێ خێر ژ ماله‌كێ حه‌رام بگه‌هته وان ئه‌و وه‌ردگرن وبۆ خۆ حه‌لال دكه‌ن، وخۆ ل سه‌ر وه‌رگرتنا حه‌رامى مجد دكه‌ن، ئه‌رێ ما په‌يمان ژ وان نه‌هاتبوو وه‌رگرتن كو ئه‌و ته‌وراتێ ب جهـ بينن وكارى ب وى تشتى بكه‌ن يێ تێدا هاتى، وكو ئه‌و ژ حه‌قییێ پێڤه‌تر چو تشتى ل سه‌ر ناڤێ خودێ نه‌بێژن، وئه‌و تشتێ د كيتابێ دا هاتى وان زانى به‌لێ ل به‌ر خۆ به‌رزه‌كر، وكار پێ نه‌كر، وپێگيرى ب په‌يمانا خودێ نه‌كر؟ وئه‌وێن ته‌قوایا خودێ دكه‌ن، وپێگيرییێ ب فه‌رمانێن وى دكه‌ن ئاخره‌ت بۆ وان چێتره، ئه‌رێ ما ئه‌وێن په‌رتالێن بێ خێر وه‌ردگرن نزانن كو ئه‌و تشتێ ل نك خودێ هه‌ى بۆ ته‌قواداران چێتره؟
وَٱلَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِٱلۡكِتَٰبِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُصۡلِحِينَ ﴿١٧٠﴾
وئه‌وێن خۆ ب كيتابێ ڤه دگرن، وكارى ب وى تشتى دكه‌ن يێ تێدا هاتى، ونڤێژێ ب دورستى دكه‌ن وپێ ڕادبن، ووێ ژ ده‌مێ وێ ده‌رنائێخن، هندى خودێیه خێرا وان سه‌را ڤان كريارێن وان يێن چاك دێ ده‌تێ، وبه‌رزه ناكه‌ت.
۞وَإِذۡ نَتَقۡنَا ٱلۡجَبَلَ فَوۡقَهُمۡ كَأَنَّهُۥ ظُلَّةٞ وَظَنُّوٓاْ أَنَّهُۥ وَاقِعُۢ بِهِمۡ خُذُواْ مَآ ءَاتَيۡنَٰكُم بِقُوَّةٖ وَٱذۡكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمۡ تَتَّقُونَ ﴿١٧١﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حس بكه ده‌مێ مه چيا ڕاكرییه هنداڤى ئسرائيلییان دێ بێژى عه‌وره‌ك بوو سيبه‌ر ل وان دكر، ووان زانى كو ئه‌گه‌ر ئه‌و ئه‌حكامێن ته‌وراتێ قه‌بويل نه‌كه‌ن ئه‌و چیا دێ ب سه‌ر وان دا ئێت، ومه گۆته وان: ئه‌وا مه دايه هه‌وه هوين ب هێز بگرن، وهوين وان سۆز وپه‌يمانان ل بيرا خۆ بينن يێن مه د كيتابا خۆ دا ژ هه‌وه وه‌رگرتين كو هوين كارى پێ بكه‌ن؛ دا به‌لكى هوين ته‌قوایا خودايێ خۆ بكه‌ن، و ژ عه‌زابا وى ڕزگار ببن.
وَإِذۡ أَخَذَ رَبُّكَ مِنۢ بَنِيٓ ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمۡ ذُرِّيَّتَهُمۡ وَأَشۡهَدَهُمۡ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ أَلَسۡتُ بِرَبِّكُمۡۖ قَالُواْ بَلَىٰ شَهِدۡنَآۚ أَن تَقُولُواْ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنۡ هَٰذَا غَٰفِلِينَ ﴿١٧٢﴾
وده‌مێ خودايێ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- دوونده‌ها ئاده‌مى ژ پشتێن بابێن وان ئيناينه‌ده‌ر، ووى ئه‌و ل سه‌ر گۆتنا ب ته‌وحيدا خۆ كرينه شاهد و د خوڕستییا وان دا بنه‌جهكرى كو ئه‌و خودايێ وان وئافرانده‌رێ وانه، ئينا وان شاهده‌يى ب وێ چه‌ندێ دا؛ ئه‌ڤه ژ ترسا هندێ دا كو ئه‌و ل ڕۆژا ڕابوونێ حاشاتییا ڤێ چه‌ندێ بكه‌ن، وباوه‌رییێ ب تشته‌كى ژ ڤێ چه‌ندێ نه‌ئينن، و ژ دره‌و بێژن: خودێ چو زانين وهێجه‌ت ب ڤێ چه‌ندێ نه‌دايه مه، به‌لكى ئه‌م ژ ڤێ چه‌ندێ دبێ ئاگه‌هين.
أَوۡ تَقُولُوٓاْ إِنَّمَآ أَشۡرَكَ ءَابَآؤُنَا مِن قَبۡلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةٗ مِّنۢ بَعۡدِهِمۡۖ أَفَتُهۡلِكُنَا بِمَا فَعَلَ ٱلۡمُبۡطِلُونَ ﴿١٧٣﴾
يان دا هوين بێژن: هه‌ما بابێن مه به‌رى مه بوتپه‌رێسى كربوو وسۆز شكاندبوو، وئه‌م پشتى وان هاتین ومه چاڤ ل وان كر، ئه‌رێ ڤێجا ما تو دێ مه ب كريارا وان عه‌زاب ده‌ى يێن كارێ خۆ ب هندێ پويچكرى كو شريك د په‌رستنێ دا بۆ خودێ داناين؟