قورئانا پیرۆز › سورەتا البقرة › ئایەتا ١١٣
سورەتا البقرة · ئایەتا ١١٣ ب تەفسیرا کوردی
Al-Baqarah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَقَالُواْ لَن يَدۡخُلَ ٱلۡجَنَّةَ إِلَّا مَن كَانَ هُودًا أَوۡ نَصَٰرَىٰۗ تِلۡكَ أَمَانِيُّهُمۡۗ قُلۡ هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ﴿١١١﴾
جوهى وفه‌لان هزر دكر كو به‌حه‌شت ب تنێ يا وانه وژبلى وان كه‌سێ دى ناچتێ، ئه‌و هزرا وان يا خرابه. تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: كانێ هوين ده‌ليلێ خۆ ل سه‌ر ڕاستییا گۆتنا خۆ بينن ئه‌گه‌ر هوين د گۆتنا خۆ دا دڕاستگۆنه.
بَلَىٰۚ مَنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ فَلَهُۥٓ أَجۡرُهُۥ عِندَ رَبِّهِۦ وَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ ﴿١١٢﴾
وه نينه وه‌كى ئه‌و دبێژن كو به‌حه‌شت بۆ وان ب تنێیه، به‌لكى هه‌ر كه‌سه‌كێ په‌ڕستنێ ب ئیخلاص بۆ خودێ ب تنێ بكه‌ت، وئه‌و د هه‌مى گۆتن وكریارێن خۆ دا دویكه‌فتنا موحه‌ممه‌د پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن بكه‌ت، دێ چته به‌حه‌شتێ. ڤێجا هه‌چییێ وێ چه‌ندێ بكه‌ت ئه‌وى جزايێ كارێ وى بۆ وى ل ئاخره‌تێ ل نك خودايێ وى هه‌يه، كو چوونا به‌حه‌شتییه، وئه‌و ژ وێ نه‌خۆشییێ ناترسن ئه‌وا ل پاشه‌ڕۆژێ ژ كارێ ئاخره‌تێ ل به‌را وان هه‌ى، و ل سه‌ر وان پشك وبارێن دنيايێ ژى ب خه‌م ناكه‌ڤن یێن ژ ده‌ست وان ده‌ركه‌فتین.
وَقَالَتِ ٱلۡيَهُودُ لَيۡسَتِ ٱلنَّصَٰرَىٰ عَلَىٰ شَيۡءٖ وَقَالَتِ ٱلنَّصَٰرَىٰ لَيۡسَتِ ٱلۡيَهُودُ عَلَىٰ شَيۡءٖ وَهُمۡ يَتۡلُونَ ٱلۡكِتَٰبَۗ كَذَٰلِكَ قَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَعۡلَمُونَ مِثۡلَ قَوۡلِهِمۡۚ فَٱللَّهُ يَحۡكُمُ بَيۡنَهُمۡ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ فِيمَا كَانُواْ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَ ﴿١١٣﴾
وجوهییان گۆت: فه‌له ل سه‌ر دينێ ڕاست نينن، وفه‌لان ژى د ده‌ر حه‌قێ جوهییان دا هه‌ر وه گۆت وئه‌و يێ ته‌وراتێ وئنجيلێ دخوينن، و د وان هه‌ردو كیتابان دا هاتییه كو باوه‌رى ئينانا ب هه‌مى پێغه‌مبه‌ران يا فه‌ره. هه‌ر وه‌سا ئه‌وێن نه‌زان ژ كافرێن عه‌ره‌بان ويێن دى ژى وه‌كى گۆتنا وان گۆت، یه‌عنى وان گۆته هه‌ر كه‌سه‌كێ خودان دين: تو ل سه‌ر چو نينى، ڤێجا خودێیه ل ڕۆژا ڕابوونێ حوكمى د ناڤبه‌را وان دا دكه‌ت د وى تشتى دا ژ دينى يێ ئه‌و تێدا ژێك جودا بووين، وهه‌ر ئێكى ل دويڤ كريارێن وى دێ جزا ده‌ت.
وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَٰجِدَ ٱللَّهِ أَن يُذۡكَرَ فِيهَا ٱسۡمُهُۥ وَسَعَىٰ فِي خَرَابِهَآۚ أُوْلَـٰٓئِكَ مَا كَانَ لَهُمۡ أَن يَدۡخُلُوهَآ إِلَّا خَآئِفِينَۚ لَهُمۡ فِي ٱلدُّنۡيَا خِزۡيٞ وَلَهُمۡ فِي ٱلۡأٓخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٞ ﴿١١٤﴾
كه‌س ژ وى زۆردارتر نينه يێ نه‌هێلت به‌حسێ خودێ ب كرنا نڤێژێ، وخواندنا قورئانێ د مزگه‌فتان دا بێته‌كرن ، و ب مجدى لێ بگه‌ڕيێت دا وان ب هه‌ڕفاندنێ يان ده‌رگه‌هگرتنێ خراب بكه‌ت، يان موسلمانان ژێ مه‌نعه‌كه‌ت. ئه‌و زۆردارێن هه بۆ وان نه‌بوويه كو بێ ترسا ژ جزادانێ ئه‌و بێنه د مزگه‌فتان ڤه، ژ به‌ر وێ چه‌ندێ ڕه‌زيلى وشه‌رمزارى ل دنيايێ، وعه‌زابه‌كا دژوار ل ئاخره‌تێ بۆ وان هه‌يه.
وَلِلَّهِ ٱلۡمَشۡرِقُ وَٱلۡمَغۡرِبُۚ فَأَيۡنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجۡهُ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ وَٰسِعٌ عَلِيمٞ ﴿١١٥﴾
ولايێ ڕۆژهه‌لاتێ ويێ ڕۆژئاڤايێ ويێ د ناڤبه‌رێ دا يێ خودێیه، ئه‌و خودانێ هه‌مى عه‌ردییه. ڤێجا هه‌ر لايه‌كێ هوين ب فه‌رمانا خودێ د نڤێژێ دا به‌رێ خۆ بده‌نێ هه‌وه مه‌خسه‌د كنارێ ویيه، وهوين ژ ملكێ وى وگوهدارییا وى ده‌رنه‌كه‌فتينه. هندى خودێیه دلۆڤانییه‌كا به‌رفره‌هـ بۆ به‌نییێن خۆ هه‌يه، وئه‌و يێ پڕزانايه ب كريارێن وان، تشته‌ك ژێ ل به‌ر وى به‌رزه نابت.