قورئانا پیرۆز › سورەتا الإسراء › ئایەتا ١٤
سورەتا الإسراء · ئایەتا ١٤ ب تەفسیرا کوردی
Al-Isra
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ ءَايَتَيۡنِۖ فَمَحَوۡنَآ ءَايَةَ ٱلَّيۡلِ وَجَعَلۡنَآ ءَايَةَ ٱلنَّهَارِ مُبۡصِرَةٗ لِّتَبۡتَغُواْ فَضۡلٗا مِّن رَّبِّكُمۡ وَلِتَعۡلَمُواْ عَدَدَ ٱلسِّنِينَ وَٱلۡحِسَابَۚ وَكُلَّ شَيۡءٖ فَصَّلۡنَٰهُ تَفۡصِيلٗا ﴿١٢﴾
ومه شه‌ڤ وڕۆژ كرنه دو نيشان ل سه‌ر ته‌وحيد وشيانا خۆ، ڤێجا مه نيشانا شه‌ڤێ -كو هه‌يڤه- ڕه‌ش وتارى كر، ونيشانا ڕۆژێ -كو ڕۆژ ب خۆيه- مه گه‌ش كر؛ دا مرۆڤ بزانت دێ چاوا ب ڕۆژێ ل ڕزقێ خۆ گه‌ڕيێت، ودێ چاوا ل شه‌ڤێ ڕحه‌ت وته‌نا بت، ودا مرۆڤ -ب هاتنا شه‌ڤ وڕۆژان- هژمارا سال وهه‌يڤ وڕۆژان بزانت. وهه‌ر تشته‌كێ هه‌بت مه باش يێ ئاشكه‌را كرى.
وَكُلَّ إِنسَٰنٍ أَلۡزَمۡنَٰهُ طَـٰٓئِرَهُۥ فِي عُنُقِهِۦۖ وَنُخۡرِجُ لَهُۥ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ كِتَٰبٗا يَلۡقَىٰهُ مَنشُورًا ﴿١٣﴾
وهه‌ر كاره‌كێ مرۆڤ بكه‌ت چ يێ باش بت چ يێ خراب، خودێ وى دده‌ته د گه‌ل وى كارى، وئه‌و حسێبا كارێ كه‌سێ دى د گه‌ل وى ناكه‌ت، وحسێبا كارێ وى د گه‌ل كه‌سێ دى ناكه‌ت، وخودێ ل ڕۆژا قيامه‌تێ كيتابه‌كا كارێ وى تێدا نڤيسى بۆ وى ده‌ردئێخت ئه‌و وێ كيتابێ ڤه‌كرى دبينت.
ٱقۡرَأۡ كِتَٰبَكَ كَفَىٰ بِنَفۡسِكَ ٱلۡيَوۡمَ عَلَيۡكَ حَسِيبٗا ﴿١٤﴾
دێ بۆ وى ئێته گۆتن: كيتابا كريارێن خۆ بخوينه، ڤێجا ئه‌و دێ وێ خوينت، ئه‌گه‌ر خۆ ئه‌و د دنيايێ دا يێ نه‌خوانده‌ڤان ژى بت، ئه‌ڤرۆ نه‌فسا ته به‌سه حسێبكه‌ر بت بۆ كريارێن ته، وجزايێ خۆ بزانت. وئه‌ڤه مه‌زنترين دادییه.
مَّنِ ٱهۡتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهۡتَدِي لِنَفۡسِهِۦۖ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيۡهَاۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٞ وِزۡرَ أُخۡرَىٰۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبۡعَثَ رَسُولٗا ﴿١٥﴾
هه‌چییێ ب هيدايه‌ت هات ودويكه‌فتنا ڕێكا ڕاست كر خێرا وێ چه‌ندێ بۆ وى ب تنێ دزڤڕت، وهه‌چییێ ژ ڕێ ده‌ركه‌فت ودويكه‌فتنا نه‌حه‌قییێ كر جزايێ وێ چه‌ندێ بۆ وى ب تنێ دێ زڤڕت، ونه‌فسه‌كا گونه‌هكار گونه‌ها نه‌فسه‌كا دى يا گونه‌هكار هل ناگرت. وخودێ مرۆڤه‌كى عه‌زاب ناده‌ت حه‌تا چو هێجه‌تان بۆ وى نه‌هێلت وپێغه‌مبه‌ره‌كى بۆ نه‌هنێرت.
وَإِذَآ أَرَدۡنَآ أَن نُّهۡلِكَ قَرۡيَةً أَمَرۡنَا مُتۡرَفِيهَا فَفَسَقُواْ فِيهَا فَحَقَّ عَلَيۡهَا ٱلۡقَوۡلُ فَدَمَّرۡنَٰهَا تَدۡمِيرٗا ﴿١٦﴾
وئه‌گه‌ر مه ڤيا خه‌لكێ گونده‌كى تێ ببه‌ين ژ به‌ر زۆردارییا وان ئه‌م دێ فه‌رمانێ ب گوهدارییێ ل مه‌زن وده‌وله‌مه‌ندێن وان كه‌ين، وخه‌لكێ دى ژى ب وان ڤه دگرێداينه، ڤێجا ئه‌و گوهدارییێ ناكه‌ن، ئينا گۆتن ب وێ عه‌زابا نه‌ئێته زڤڕاندن ل سه‌ر وان دێ حه‌ق بت، ڤێجا ئه‌م ب تێبرنا تمام دێ وان بێ سه‌ر وشوين كه‌ين.