قورئانا پیرۆز › سورەتا الكهف › ئایەتا ١٦
سورەتا الكهف · ئایەتا ١٦ ب تەفسیرا کوردی
Al-Kahf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَرَبَطۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ إِذۡ قَامُواْ فَقَالُواْ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ لَن نَّدۡعُوَاْ مِن دُونِهِۦٓ إِلَٰهٗاۖ لَّقَدۡ قُلۡنَآ إِذٗا شَطَطًا ﴿١٤﴾
ومه دلێن وان ب باوه‌رییێ ب هێز ئێخست بوون، ومه موكمى ودژوارى ل سه‌ر باوه‌رییێ دابوو وان، ده‌مێ ئه‌و ل به‌ر سنگێ مه‌لكێ كافر ڕابووين ووى لۆمه‌ى وان كرى سه‌را هێلانا وان بۆ صه‌نه‌م په‌رێسییێ ڤێجا وان گۆتێ: خودايێ مه يێ ئه‌م په‌رستنێ بۆ وى دكه‌ين خودايێ عه‌سمانان وعه‌ردییه، ژ وى پێڤه‌تر ئه‌م په‌رستنا چو خودايێن دى ناكه‌ين، ئه‌گه‌ر ئه‌م تشته‌كێ دى ژبلی ڤێ گۆتنێ بێژين ئه‌و مه گۆتنه‌كا دوير ژ حه‌قییێ گۆت.
هَـٰٓؤُلَآءِ قَوۡمُنَا ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةٗۖ لَّوۡلَا يَأۡتُونَ عَلَيۡهِم بِسُلۡطَٰنِۭ بَيِّنٖۖ فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبٗا ﴿١٥﴾
پاشى هنده‌ك ژ وان گۆته هنده‌كان: ئه‌ڤه ملله‌تێ مه ژبلی خودێ هنده‌ك خوداوه‌ندێن دى بۆ خۆ داناينه، كانێ بلا ئه‌و ده‌ليله‌كێ ئاشكه‌را ل سه‌ر ڤى عيباده‌تێ خۆ بينن، وكه‌س ژ وى زۆردارتر نينه يێ ژ نك خۆ دره‌وه‌كێ ژ كيسێ خودێ بكه‌ت وشريكان بۆ وى د په‌رستنێ دا بدانت.
وَإِذِ ٱعۡتَزَلۡتُمُوهُمۡ وَمَا يَعۡبُدُونَ إِلَّا ٱللَّهَ فَأۡوُۥٓاْ إِلَى ٱلۡكَهۡفِ يَنشُرۡ لَكُمۡ رَبُّكُم مِّن رَّحۡمَتِهِۦ وَيُهَيِّئۡ لَكُم مِّنۡ أَمۡرِكُم مِّرۡفَقٗا ﴿١٦﴾
وده‌مێ هه‌وه ژ به‌ر دينى خۆ ژ ملله‌تێ خۆ ڤه‌ده‌ركرى، وهه‌وه ئه‌و خوداوه‌ندێن ئه‌و په‌رستنێ بۆ دكه‌ن ژبلی خودێ هێلان، هوين بۆ عيباده‌تكرنا خودايێ خۆ يێ ب تنێ هه‌ڕنه د شكه‌فتێ ڤه ل چيایى، خودايێ هه‌وه ژ دلۆڤانییا خۆ هندێ دێ ده‌ته هه‌وه يا هوين ل دنيايێ وئاخره‌تێ پێ ستاره ببن، ووه‌سا كارێ هه‌وه دێ ل به‌ر هه‌وه ب ساناهى ئێخت كو هوين د ژينا خۆ دا مفایى ژێ ببينن.
۞وَتَرَى ٱلشَّمۡسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَٰوَرُ عَن كَهۡفِهِمۡ ذَاتَ ٱلۡيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقۡرِضُهُمۡ ذَاتَ ٱلشِّمَالِ وَهُمۡ فِي فَجۡوَةٖ مِّنۡهُۚ ذَٰلِكَ مِنۡ ءَايَٰتِ ٱللَّهِۗ مَن يَهۡدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلۡمُهۡتَدِۖ وَمَن يُضۡلِلۡ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ وَلِيّٗا مُّرۡشِدٗا ﴿١٧﴾
ڤێجا ده‌مێ وان ئه‌ڤ چه‌نده كرى خودێ ئه‌و نڤاندن وپاراستن. وتو -ئه‌ى بينه‌رێ وان- دێ بينى ده‌مێ ڕۆژ ژ ڕۆژهه‌لاتێ ده‌ردكه‌ڤت ل لايێ وان يێ ڕاستێ دده‌ت، وئه‌گه‌ر ئه‌و ئاڤابوو ل لايێ وان يێ چه‌پێ ئاڤا دبت، وئه‌و يێن ل جهه‌كێ به‌رفره‌هـ ژ شكه‌فتێ، ڤێجا گه‌رما ڕۆژێ كارى د وان ناكه‌ت وبا ژى ژ وان نائێته بڕين، ئه‌ڤا هه يا مه د گه‌ل ڤان گه‌نجان كرى ژ نيشانێن شيانا خودێ بوو. هه‌چییێ خودێ ته‌وفيقا وى بده‌ت وبه‌رێ وى بده‌ته هيدايه‌تێ ئه‌و ئه‌وه يێ به‌رێ وى بۆ حه‌قییێ هاتییه‌دان، وهه‌چییێ ئه‌و ته‌وفيقا وى بۆ وێ چه‌ندێ نه‌ده‌ت تو چو هاريكاران بۆ وى نابينى به‌رێ وى بده‌ته حه‌قییێ؛ چونكى ڕێنيشادان وبه‌رزه‌كرن ب ده‌ستێ خودێیه.
وَتَحۡسَبُهُمۡ أَيۡقَاظٗا وَهُمۡ رُقُودٞۚ وَنُقَلِّبُهُمۡ ذَاتَ ٱلۡيَمِينِ وَذَاتَ ٱلشِّمَالِۖ وَكَلۡبُهُم بَٰسِطٞ ذِرَاعَيۡهِ بِٱلۡوَصِيدِۚ لَوِ ٱطَّلَعۡتَ عَلَيۡهِمۡ لَوَلَّيۡتَ مِنۡهُمۡ فِرَارٗا وَلَمُلِئۡتَ مِنۡهُمۡ رُعۡبٗا ﴿١٨﴾
وتو -ئه‌ى بينه‌ر- دێ هزر كه‌ى خه‌لكێ شكه‌فتێ دهشيارن، وئه‌و ب خۆ دنڤستينه، وئه‌م چاڤدێرییێ ل وان دكه‌ين، ده‌مێ ئه‌و دنڤستى جار ئه‌م وان ب لايێ ڕاستێ ڤه وه‌ردگێڕين وجار ژى ب لايێ چه‌پێ ڤه؛ دا له‌شێن وان ل سه‌ر عه‌ردى نه‌ڕزن، وئه‌و صه‌يێ د گه‌ل وان هه‌ردو ده‌ستێن خۆ ل به‌ر ده‌رێ شكه‌فتێ درێژ كربوون، ئه‌گه‌ر ته ئه‌و ديتبان تو دا ژ وان ڕه‌ڤى، ودلێ ته ژ به‌ر وان دا تژى ترس بت.