قورئانا پیرۆز › سورەتا المعارج › ئایەتا ٦
سورەتا المعارج · ئایەتا ٦ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ma'arij
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ فِي يَوۡمٖ كَانَ مِقۡدَارُهُۥ خَمۡسِينَ أَلۡفَ سَنَةٖ ﴿٤﴾
فريشته وجبريل ب نك خودێ ڤه بلند دبن ل ڕۆژه‌كا درێژییا وێ پێنجى هزار سال ژ سالێن دنيايێ، وئه‌و ل به‌ر خودان باوه‌رى هندى ده‌مێ نڤێژه‌كا فه‌رزه.
فَٱصۡبِرۡ صَبۡرٗا جَمِيلًا ﴿٥﴾
ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- صه‌برێ ل سه‌ر تڕانه‌پێكرن وله‌زكرنا وان د عه‌زابێ دا بكێشه، صه‌بره‌كا جوان وبێ گازنده.
إِنَّهُمۡ يَرَوۡنَهُۥ بَعِيدٗا ﴿٦﴾
هندى كافرن عه‌زابێ دوير دبينن وهزر دكه‌ن ئه‌و نائێت.
وَنَرَىٰهُ قَرِيبٗا ﴿٧﴾
وئه‌م وێ نێزيك دبينين وهه‌ر دێ ئێت.
يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ ﴿٨﴾
ڕۆژا عه‌سمان وه‌كى وێ كه‌فێ لێ دئێت ئه‌وا ب سه‌ر زه‌يتا حه‌لاندى دكه‌ڤت.