قورئانا پیرۆز › سورەتا المائدة › ئایەتا ١١٥
سورەتا المائدة · ئایەتا ١١٥ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ma'idah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قَالُواْ نُرِيدُ أَن نَّأۡكُلَ مِنۡهَا وَتَطۡمَئِنَّ قُلُوبُنَا وَنَعۡلَمَ أَن قَدۡ صَدَقۡتَنَا وَنَكُونَ عَلَيۡهَا مِنَ ٱلشَّـٰهِدِينَ ﴿١١٣﴾
حه‌وارییان گۆت: مه دڤێت ئه‌م ژ سفرێ بخۆين ودلێن مه ب هاتنا وێ ڕحه‌ت ببن، وئه‌م ب دورستى ڕاستگۆيیا ته بزانين، ودا ئه‌م ل سه‌ر ڤێ ئايه‌تێ ببينه ژ شاهدان كو خودێ ئه‌و بۆ مه ئينا خوارێ.
قَالَ عِيسَى ٱبۡنُ مَرۡيَمَ ٱللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَنزِلۡ عَلَيۡنَا مَآئِدَةٗ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ تَكُونُ لَنَا عِيدٗا لِّأَوَّلِنَا وَءَاخِرِنَا وَءَايَةٗ مِّنكَۖ وَٱرۡزُقۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّـٰزِقِينَ ﴿١١٤﴾
عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێ به‌رسڤا وان دا، ودوعا ژ خودايێ خۆ كر وگۆت: ئه‌ى خودايێ مه، تو سفره‌كا خوارنێ ژ عه‌سمانى بۆ مه بينه خوارێ؛ دا ئه‌م ڕۆژا هاتنه خوارا وێ بۆ خۆ بكه‌ينه جه‌ژن، وئه‌م ويێن پشتى مه ب چاڤه‌كێ بلند به‌رێ خۆ بده‌ينێ، ودا ئه‌و سفره ببته نيشانه‌ك ژ ته ل سه‌ر ته‌وحیدا ته وپێغه‌مبه‌رینییا من، وتو ژ ڕزقێ خۆ يێ به‌رفره‌هـ بده مه، وتو چێترينێ ڕزقده‌هانى.
قَالَ ٱللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُهَا عَلَيۡكُمۡۖ فَمَن يَكۡفُرۡ بَعۡدُ مِنكُمۡ فَإِنِّيٓ أُعَذِّبُهُۥ عَذَابٗا لَّآ أُعَذِّبُهُۥٓ أَحَدٗا مِّنَ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿١١٥﴾
خودێ گۆت: ئه‌ز سفرا خوارنێ دێ بۆ هه‌وه ئينمه خوارێ، وهه‌چییێ ژ هه‌وه پشتى هاتنه خوارا وێ كوفرێ ب من بكه‌ت، ئه‌ز ب عه‌زابه‌كا دژوار يا كو چو چێكرییان ئه‌ز پێ عه‌زاب نه‌ده‌م دێ وى عه‌زاب ده‌م. وسفره هاته خوارێ وه‌كى خودێ سۆز پێ داى.
وَإِذۡ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبۡنَ مَرۡيَمَ ءَأَنتَ قُلۡتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيۡنِ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالَ سُبۡحَٰنَكَ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أَقُولَ مَا لَيۡسَ لِي بِحَقٍّۚ إِن كُنتُ قُلۡتُهُۥ فَقَدۡ عَلِمۡتَهُۥۚ تَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِي وَلَآ أَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِكَۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّـٰمُ ٱلۡغُيُوبِ ﴿١١٦﴾
و ل بيرا خۆ بينه‌ڤه ده‌مێ خودێ ل ڕۆژا قيامه‌تێ گۆتى: ئه‌ى عيسايێ كورێ مه‌ريه‌مێ ئه‌رێ ته گۆتبوو مرۆڤان: من وده‌یكا من بۆ خۆ بكه‌نه خوداوه‌ند ژ بلى خودێ؟ عیساى خودايێ خۆ پاككر وبه‌رسڤ دا: بۆ من نابت ئه‌ز وێ بێژمه مرۆڤان يا حه‌ق نه‌بت، ئه‌گه‌ر من ئه‌و گۆت بت ته يا زانى؛ چونكى چو تشت ل به‌ر ته به‌رزه نابت، تو وى تشتێ د نه‌فسا من دا ڤه‌شارتى دزانى، وئه‌ز وێ يا د نه‌فسا ته دا نزانم. هندى تويى تو ب هه‌ر تشته‌كێ ئاشكه‌را وڤه‌شارتى يێ پڕزانايى.
مَا قُلۡتُ لَهُمۡ إِلَّا مَآ أَمَرۡتَنِي بِهِۦٓ أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمۡۚ وَكُنتُ عَلَيۡهِمۡ شَهِيدٗا مَّا دُمۡتُ فِيهِمۡۖ فَلَمَّا تَوَفَّيۡتَنِي كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيۡهِمۡۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ شَهِيدٌ ﴿١١٧﴾
عیساى سلاڤ لێ بن گۆت: من تشته‌ك نه‌گۆتییه وان ئه‌و تێ نه‌بت يێ ته فه‌رمان پێ ل من كرى، كو ئه‌ز بێژمه وان ته‌وحيد وعيباده‌تێ ته بكه‌ن، وهندى ئه‌ز د ناڤ وان دا ئه‌ز ل سه‌ر وى كارێ وان دكر ودگۆت شاهد بووم، وده‌مێ ته مانا من ل سه‌ر عه‌ردى ب دويماهى ئيناى، وته ب ساخى ئه‌ز بلندكريمه عه‌سمانى، تو بووى يێ ب حالێ وان ئاگه‌هدار، وتو ل سه‌ر هه‌مى تشتان شاهدى.