قورئانا پیرۆز › سورەتا المائدة › ئایەتا ١١٧
سورەتا المائدة · ئایەتا ١١٧ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ma'idah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قَالَ ٱللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُهَا عَلَيۡكُمۡۖ فَمَن يَكۡفُرۡ بَعۡدُ مِنكُمۡ فَإِنِّيٓ أُعَذِّبُهُۥ عَذَابٗا لَّآ أُعَذِّبُهُۥٓ أَحَدٗا مِّنَ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿١١٥﴾
خودێ گۆت: ئه‌ز سفرا خوارنێ دێ بۆ هه‌وه ئينمه خوارێ، وهه‌چییێ ژ هه‌وه پشتى هاتنه خوارا وێ كوفرێ ب من بكه‌ت، ئه‌ز ب عه‌زابه‌كا دژوار يا كو چو چێكرییان ئه‌ز پێ عه‌زاب نه‌ده‌م دێ وى عه‌زاب ده‌م. وسفره هاته خوارێ وه‌كى خودێ سۆز پێ داى.
وَإِذۡ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبۡنَ مَرۡيَمَ ءَأَنتَ قُلۡتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيۡنِ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالَ سُبۡحَٰنَكَ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أَقُولَ مَا لَيۡسَ لِي بِحَقٍّۚ إِن كُنتُ قُلۡتُهُۥ فَقَدۡ عَلِمۡتَهُۥۚ تَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِي وَلَآ أَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِكَۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّـٰمُ ٱلۡغُيُوبِ ﴿١١٦﴾
و ل بيرا خۆ بينه‌ڤه ده‌مێ خودێ ل ڕۆژا قيامه‌تێ گۆتى: ئه‌ى عيسايێ كورێ مه‌ريه‌مێ ئه‌رێ ته گۆتبوو مرۆڤان: من وده‌یكا من بۆ خۆ بكه‌نه خوداوه‌ند ژ بلى خودێ؟ عیساى خودايێ خۆ پاككر وبه‌رسڤ دا: بۆ من نابت ئه‌ز وێ بێژمه مرۆڤان يا حه‌ق نه‌بت، ئه‌گه‌ر من ئه‌و گۆت بت ته يا زانى؛ چونكى چو تشت ل به‌ر ته به‌رزه نابت، تو وى تشتێ د نه‌فسا من دا ڤه‌شارتى دزانى، وئه‌ز وێ يا د نه‌فسا ته دا نزانم. هندى تويى تو ب هه‌ر تشته‌كێ ئاشكه‌را وڤه‌شارتى يێ پڕزانايى.
مَا قُلۡتُ لَهُمۡ إِلَّا مَآ أَمَرۡتَنِي بِهِۦٓ أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمۡۚ وَكُنتُ عَلَيۡهِمۡ شَهِيدٗا مَّا دُمۡتُ فِيهِمۡۖ فَلَمَّا تَوَفَّيۡتَنِي كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيۡهِمۡۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ شَهِيدٌ ﴿١١٧﴾
عیساى سلاڤ لێ بن گۆت: من تشته‌ك نه‌گۆتییه وان ئه‌و تێ نه‌بت يێ ته فه‌رمان پێ ل من كرى، كو ئه‌ز بێژمه وان ته‌وحيد وعيباده‌تێ ته بكه‌ن، وهندى ئه‌ز د ناڤ وان دا ئه‌ز ل سه‌ر وى كارێ وان دكر ودگۆت شاهد بووم، وده‌مێ ته مانا من ل سه‌ر عه‌ردى ب دويماهى ئيناى، وته ب ساخى ئه‌ز بلندكريمه عه‌سمانى، تو بووى يێ ب حالێ وان ئاگه‌هدار، وتو ل سه‌ر هه‌مى تشتان شاهدى.
إِن تُعَذِّبۡهُمۡ فَإِنَّهُمۡ عِبَادُكَۖ وَإِن تَغۡفِرۡ لَهُمۡ فَإِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ ﴿١١٨﴾
ئه‌ى خودا، ئه‌گه‌ر تو وان عه‌زاب بده‌ى ئه‌و به‌نییێن ته‌نه، وتو ب حالێ وان زاناترى، تشتێ ته بڤێت تو ب دادییا خۆ د گه‌ل وان دكه‌ى، وئه‌گه‌ر تو ب ڕه‌حما خۆ گونه‌هێ بۆ وى ژێ ببه‌ى يێ خۆ هێژاى گونه‌هـ ژێبرنێ كرى، تويى زالێ كه‌س نه‌شێتێ، یێ كاربنه‌جهـ د كارێ خۆ دا. وئه‌ڤ ئایه‌ته مه‌دحه‌كه بۆ خودێ ب حكمه‌ت ودادى وتمامییا زانینا وى.
قَالَ ٱللَّهُ هَٰذَا يَوۡمُ يَنفَعُ ٱلصَّـٰدِقِينَ صِدۡقُهُمۡۚ لَهُمۡ جَنَّـٰتٞ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ ﴿١١٩﴾
ڕۆژا قيامه‌تێ خودايێ مه‌زن گۆته عيساى سلاڤ لێ بن: ئه‌ڤه ڕۆژا جزادانێیه، يا كو ته‌وحيد تێدا مفایى دگه‌هينته خودانى، ئه‌وێ كار ب شريعه‌تێ خودايێ خۆ كرى، وڕاستگۆيى د ئنيه‌ت وگۆتن وكريارێن خۆ دا كرى، به‌حه‌شتێن ڕويبار د بن قه‌سرێن وان دا دچن بۆ وان هه‌نه، هه‌ر وهه‌ر ئه‌و دێ تێدا مينن، خودێ ژ وان ڕازى بوو كو باشییێن وان قه‌بويل كرين، وئه‌و ژ وى ڕازى بوون ژ به‌ر وێ خێرا وى دايه وان. ئه‌و جزا وڕازيبوون ژ وى بۆ وان ئه‌وه سه‌ركه‌فتنا مه‌زن.