قورئانا پیرۆز › سورەتا القلم › ئایەتا ١٢
سورەتا القلم · ئایەتا ١٢ ب تەفسیرا کوردی
Al-Qalam
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَا تُطِعۡ كُلَّ حَلَّافٖ مَّهِينٍ ﴿١٠﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- گوهدارییا وى نه‌كه يێ گه‌له‌ك سويندان دخۆت ويێ دره‌وين وبێ خێر.
هَمَّازٖ مَّشَّآءِۭ بِنَمِيمٖ ﴿١١﴾
يێ كو نه‌كامییا خه‌لكى بكه‌ت، وبۆ فه‌سادێ گه‌له‌ك ئاخفتنان بگێڕت.
مَّنَّاعٖ لِّلۡخَيۡرِ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
يێ قه‌لس وچڕيك، ئه‌وێ گه‌له‌ك ده‌ستێ خۆ ژ دانا خێرێ دگرت، ئه‌وێ ژ توخويبێ خۆ ده‌ردكه‌ڤت وته‌عدايییێ ل خه‌لكى دكه‌ت، وحه‌رامییێ دخۆت، يێ گه‌له‌ك گونه‌هكار.
عُتُلِّۭ بَعۡدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿١٣﴾
ئه‌وێ د كوفرا خۆ دا يێ دژوار، ويێ ئه‌زمان ڕه‌ش وبێ بها، يێ بێ هێڤێن ونه بۆ بابێ خۆ دئێته پالدان.
أَن كَانَ ذَا مَالٖ وَبَنِينَ ﴿١٤﴾
ئه‌و يێ خودان مال وكوڕ بوويه.