قورئانا پیرۆز › سورەتا القصص › ئایەتا ٢١
سورەتا القصص · ئایەتا ٢١ ب تەفسیرا کوردی
Al-Qasas
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَلَمَّآ أَنۡ أَرَادَ أَن يَبۡطِشَ بِٱلَّذِي هُوَ عَدُوّٞ لَّهُمَا قَالَ يَٰمُوسَىٰٓ أَتُرِيدُ أَن تَقۡتُلَنِي كَمَا قَتَلۡتَ نَفۡسَۢا بِٱلۡأَمۡسِۖ إِن تُرِيدُ إِلَّآ أَن تَكُونَ جَبَّارٗا فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا تُرِيدُ أَن تَكُونَ مِنَ ٱلۡمُصۡلِحِينَ ﴿١٩﴾
ڤێجا ده‌مێ مووساى ڤياى دربه‌كى ل زه‌لامێ قبتى بده‌ت، وى گۆتێ: ئه‌رێ ته دڤێت من ژى بكوژى وه‌كى دوهى ته ئێكێ دى كوشتى؟ هه‌ما ته دڤێت د عه‌ردى دا ببيه زڕته‌كه‌كێ كوته‌ككار، وته نه‌ڤێت تو ژ وان بى يێن چاكییێ د ناڤبه‌را خه‌لكى دا دكه‌ن.
وَجَآءَ رَجُلٞ مِّنۡ أَقۡصَا ٱلۡمَدِينَةِ يَسۡعَىٰ قَالَ يَٰمُوسَىٰٓ إِنَّ ٱلۡمَلَأَ يَأۡتَمِرُونَ بِكَ لِيَقۡتُلُوكَ فَٱخۡرُجۡ إِنِّي لَكَ مِنَ ٱلنَّـٰصِحِينَ ﴿٢٠﴾
وزه‌لامه‌ك ژ دويماهییا باژێرى ب له‌ز هات، وى گۆت: ئه‌ى مووسا هندى مه‌زنێن ملله‌تێ فيرعه‌ونينه یێ دان وستاندنێ دكه‌ن دا ته بكوژن، ڤێجا تو ژ ڤى باژێرى ده‌ركه‌ڤه، هندى ئه‌زم ئه‌ز بۆ ته ژ شيره‌تكارانم ودلێ من يێ ب ته‌ڤه.
فَخَرَجَ مِنۡهَا خَآئِفٗا يَتَرَقَّبُۖ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿٢١﴾
ئينا موسا ب ترس ڤه ژ باژێرێ فيرعه‌ونى ده‌ركه‌فت، گوهێ وى لێ بوو هنده‌ك وى بگرن، ووى دوعا ژ خودێ كر كو ئه‌و وى ژ ملله‌تێ زۆردار ڕزگار بكه‌ت.
وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلۡقَآءَ مَدۡيَنَ قَالَ عَسَىٰ رَبِّيٓ أَن يَهۡدِيَنِي سَوَآءَ ٱلسَّبِيلِ ﴿٢٢﴾
وده‌مێ مووساى قه‌ستا وه‌لاتێ (مه‌ديه‌ن) كرى، وئه‌و ژ بن ده‌سهه‌لاتا فيرعه‌ونى ده‌ركه‌فتى، وى گۆت: به‌لكى خودايێ من به‌رێ من بده‌ته چێترين ڕێكێ بۆ (مه‌ديه‌نێ).
وَلَمَّا وَرَدَ مَآءَ مَدۡيَنَ وَجَدَ عَلَيۡهِ أُمَّةٗ مِّنَ ٱلنَّاسِ يَسۡقُونَ وَوَجَدَ مِن دُونِهِمُ ٱمۡرَأَتَيۡنِ تَذُودَانِۖ قَالَ مَا خَطۡبُكُمَاۖ قَالَتَا لَا نَسۡقِي حَتَّىٰ يُصۡدِرَ ٱلرِّعَآءُۖ وَأَبُونَا شَيۡخٞ كَبِيرٞ ﴿٢٣﴾
وده‌مێ ئه‌و گه‌هشتییه سه‌ر ئاڤا (مه‌ديه‌نێ) وى كۆمه‌كا مرۆڤان ل وێرێ ديت وان په‌زێ خۆ ئاڤ ددا، و ژ وان وێڤه‌تر وى دو ژنك ديتن وان خۆ ژ خه‌لكى ڤه‌ده‌ر كربوو، وپه‌زێ خۆ ئاڤ نه‌ددا؛ چونكى ئه‌و دبێ هێز بوون ووان نه‌دڤيا ململانێ د گه‌ل زه‌لامان بكه‌ن، وبه‌رێ وان لێ بوو حه‌تا په‌زێ خه‌لكى خلاس ببت، دا پاشى ئه‌و ژى په‌زێ خۆ ئاڤ بده‌ن، ڤێجا ده‌مێ مووساى -سلاڤ لێ بن- ئه‌و ب وى ڕه‌نگى ديتين دلێ وى ما ب وان ڤه، وگۆتێ: هه‌وه خێره؟ وان گۆت: ئه‌م نه‌شێين ململانێ د گه‌ل زه‌لامان بكه‌ين، وحه‌تا خه‌لك ژ ئاڤدانێ خلاس نه‌بت ئه‌م په‌زێ خۆ ئاڤ ناده‌ين، وبابێ مه پيره‌مێره‌كێ ب ناڤ سال ڤه‌چوويییه، ئه‌و نه‌شێت په‌زى ئاڤ بده‌ت؛ چونكى يێ مه‌زن وبێچاره‌يه.