قورئانا پیرۆز › سورەتا آل عمران › ئایەتا ١٤٥
سورەتا آل عمران · ئایەتا ١٤٥ ب تەفسیرا کوردی
Ali Imran
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَقَدۡ كُنتُمۡ تَمَنَّوۡنَ ٱلۡمَوۡتَ مِن قَبۡلِ أَن تَلۡقَوۡهُ فَقَدۡ رَأَيۡتُمُوهُ وَأَنتُمۡ تَنظُرُونَ ﴿١٤٣﴾
وب ڕاستى هه‌وه -گه‌لى خودان باوه‌ران- به‌رى شه‌ڕێ (ئوحودێ) خوزى ڕادهێلان كو هوين به‌رانبه‌ر دوژمنى ڕاوه‌ستن؛ دا كو شه‌ره‌فا جيهادێ وشه‌هيدبوونا د ڕێكا خودێ دا يا برايێن هه‌وه ل (به‌درێ) ب ده‌ست خۆ ڤه ئيناى هوين ژى ب ده‌ست خۆ ڤه بينن، ئه‌ڤه ئه‌وا هه‌وه داخواز دكر بۆ هه‌وه ب جهـ هات، ڤێجا شه‌ڕى بكه‌ن وصه‌برێ بكێشن.
وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٞ قَدۡ خَلَتۡ مِن قَبۡلِهِ ٱلرُّسُلُۚ أَفَإِيْن مَّاتَ أَوۡ قُتِلَ ٱنقَلَبۡتُمۡ عَلَىٰٓ أَعۡقَٰبِكُمۡۚ وَمَن يَنقَلِبۡ عَلَىٰ عَقِبَيۡهِ فَلَن يَضُرَّ ٱللَّهَ شَيۡـٔٗاۚ وَسَيَجۡزِي ٱللَّهُ ٱلشَّـٰكِرِينَ ﴿١٤٤﴾
وهه‌ما موحه‌ممه‌د سلاڤ لێ بن پێغه‌مبه‌ره‌كه وه‌كى پێغه‌مبه‌رێن به‌رى خۆ په‌ياما خودايێ خۆ دگه‌هينت. ئه‌رێ ڤێجا ئه‌گه‌ر ئه‌و ب ڕۆژا خۆ مر، يان ژى هاته كوشتن وه‌كى دوژمنان به‌لاڤكرى، هوين دێ ژ دينێ خۆ زڤڕنه‌ڤه، ووێ هێلن يا پێغه‌مبه‌رێ هه‌وه بۆ هه‌وه پێ هاتى؟ وهه‌چییێ ژ هه‌وه ژ دينێ خۆ بزڤڕت ئه‌و ب تشته‌كى زيانێ ناگه‌هينته خودێ، به‌لكى ئه‌و زيانه‌كا مه‌زن دێ گه‌هينته خۆ. وهه‌چییێ ل سه‌ر باوه‌رییێ موكم بمينت وسوپاسییا خودايێ خۆ بكه‌ت، هندى خودێیه باشترين جزایى دێ ده‌ته وى.
وَمَا كَانَ لِنَفۡسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذۡنِ ٱللَّهِ كِتَٰبٗا مُّؤَجَّلٗاۗ وَمَن يُرِدۡ ثَوَابَ ٱلدُّنۡيَا نُؤۡتِهِۦ مِنۡهَا وَمَن يُرِدۡ ثَوَابَ ٱلۡأٓخِرَةِ نُؤۡتِهِۦ مِنۡهَاۚ وَسَنَجۡزِي ٱلشَّـٰكِرِينَ ﴿١٤٥﴾
كه‌سه‌ك نامرت بێى ئانه‌هى وقه‌ده‌را خودێ وحه‌تا ئه‌و وى ده‌مى خلاس دكه‌ت يێ خودێ بۆ وى داناى ونڤيسى نڤيسينه‌كا پاش ئێخستى. وهه‌چییێ ب كارێ خۆ په‌رتالێ دنيايێ بخوازت، ئه‌م دێ وێ بارێ ژێ ده‌ينێ يا مه بۆ وى نڤيسى، ووى چو بار وپشك ل ئاخره‌تێ نابن، وهه‌چییێ ب كارێ خۆ جزايێ خودێ يێ ئاخره‌تێ بخوازت ئه‌م دێ وێ ده‌ينێ يا ئه‌و دخوازت، وجزايێ وى ب تمامى د گه‌ل وى ڕزقێ د دنيايێ دا بۆ وى هاتییه نڤيسين ئه‌م دێ ده‌ينێ، چونكى ئه‌ڤه ئه‌وه يێ ب گوهدارى وجيهادا خۆ سوپاسییا مه كرى، وئه‌م جزايێ شوكرداران ب باشى دێ ده‌ينێ.
وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيّٖ قَٰتَلَ مَعَهُۥ رِبِّيُّونَ كَثِيرٞ فَمَا وَهَنُواْ لِمَآ أَصَابَهُمۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَمَا ضَعُفُواْ وَمَا ٱسۡتَكَانُواْۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلصَّـٰبِرِينَ ﴿١٤٦﴾
گه‌له‌ك پێغه‌مبه‌رێن بۆرین كۆمێن گه‌له‌ك ژ هه‌ڤالێن وان شه‌ڕ د گه‌ل وان دا كرينه، ڤێجا ژ به‌ر وێ برين وكوشتنا گه‌هشتییه وان ئه‌و لاواز نه‌بووبوون؛ چونكى ئه‌و د ڕێكا خودايێ وان دا بوو، وئه‌و سست نه‌بووبوون، وخۆ بۆ دوژمنى نه‌شكاندبوو، به‌لكى وان صه‌بر ل سه‌ر وێ كێشا يا هاتییه سه‌رێ وان. وخودێ حه‌ز ژ بێنفره‌هان دكه‌ت.
وَمَا كَانَ قَوۡلَهُمۡ إِلَّآ أَن قَالُواْ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسۡرَافَنَا فِيٓ أَمۡرِنَا وَثَبِّتۡ أَقۡدَامَنَا وَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ ﴿١٤٧﴾
وگۆتنا وان بێنفره‌هان ب تنێ ئه‌و بوويه وان گۆت: خودايێ مه گونه‌هێن مه، وئه‌و زێده‌گاڤییا ژ مه ده‌ركه‌فتى د كارێ دينێ مه دا تو بۆ مه ژێ ببه، وپییێن مه موكم بكه دا ئه‌م ژ شه‌ڕێ دوژمنێ خۆ نه‌ڕه‌ڤين، ومه ب سه‌ر وان بێخه يێن باوه‌ری نه‌ئيناى.