قورئانا پیرۆز › سورەتا آل عمران › ئایەتا ٤١
سورەتا آل عمران · ئایەتا ٤١ ب تەفسیرا کوردی
Ali Imran
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَنَادَتۡهُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَهُوَ قَآئِمٞ يُصَلِّي فِي ٱلۡمِحۡرَابِ أَنَّ ٱللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحۡيَىٰ مُصَدِّقَۢا بِكَلِمَةٖ مِّنَ ٱللَّهِ وَسَيِّدٗا وَحَصُورٗا وَنَبِيّٗا مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿٣٩﴾
وده‌مێ ئه‌و به‌رانبه‌ر خودێ ل جهێ نڤێژێ يێ ڕاوه‌ستاى دوعايان دكه‌ت ملیاكه‌تان گازيكره وى: هندى خودێیه مزگينییه‌كا ته كه‌يف پێ بێت دده‌ته ته، كو ته كوڕه‌ك ب ناڤێ يه‌حيا دێ هه‌بت، ئه‌و دێ باوه‌رییێ ب په‌يڤا ژ خودێ -كو عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێیه سلاڤ لێ بن- ئينت، ويه‌حيا د ناڤ ملله‌تێ خۆ دا دێ بته سه‌روه‌ره‌ك، جهه‌كێ بالا وبلند دێ وى هه‌بت، وئه‌و دێ يێ پارستى بت ژ گونه‌هـ ودلچوونێن خراب، وئه‌و دێ پێغه‌مبه‌ره‌كێ ژ چاكان بت ژ وان يێن گه‌هشتينه كولۆڤانكا چاكییێ.
قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي غُلَٰمٞ وَقَدۡ بَلَغَنِيَ ٱلۡكِبَرُ وَٱمۡرَأَتِي عَاقِرٞۖ قَالَ كَذَٰلِكَ ٱللَّهُ يَفۡعَلُ مَا يَشَآءُ ﴿٤٠﴾
زه‌كه‌ريایى ژ كه‌يف ومه‌نده‌هۆشییان دا گۆت: خودايێ من چاوا دێ من كوڕه‌ك هه‌بت وپيراتى يا گه‌هشتییه من وژنكا من بچويك نابن؟ وى گۆت: وه‌كى ڤى تشتى هه‌ر تشته‌كێ خودێ بڤێت دكه‌ت بلا يێ عه‌جێب ونه‌عه‌ده‌تى بت.
قَالَ رَبِّ ٱجۡعَل لِّيٓ ءَايَةٗۖ قَالَ ءَايَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ ٱلنَّاسَ ثَلَٰثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمۡزٗاۗ وَٱذۡكُر رَّبَّكَ كَثِيرٗا وَسَبِّحۡ بِٱلۡعَشِيِّ وَٱلۡإِبۡكَٰرِ ﴿٤١﴾
زه‌كه‌ريایى گۆت: خودايێ من نيشانه‌كێ بۆ من بدانه ئه‌ز پێ بزانم كو دێ من كوڕه‌ك هه‌بت؛ دا من كه‌يف پێ بێت ومزگينى بگه‌هته من، وى گۆت: نيشانا ته خواستى ئه‌وه سێ ڕۆژان تو نه‌شێى خه‌لكى باخێڤى ب تنێ ب ئيشاره‌تان نه‌بت، هه‌ر چه‌نده تو يێ ساخله‌مى ژى، و ل ڤى ده‌مى تو خودايێ خۆ گه‌له‌ك ل بيرا خۆ بينه، وتو ل ئێڤار وسپێده‌يان نڤێژان بۆ وى بكه.
وَإِذۡ قَالَتِ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ يَٰمَرۡيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصۡطَفَىٰكِ وَطَهَّرَكِ وَٱصۡطَفَىٰكِ عَلَىٰ نِسَآءِ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿٤٢﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ ملیاكه‌تان گۆتى: ئه‌ى مه‌ريه‌م، هندى خودێیه تو بۆ گوهدارییا خۆ يا هلبژارتى و ژ ڕه‌وشتێن كێم يا پاقژكرى، و د ناڤبه‌را ژنكێن سه‌ر ده‌مێ ته هه‌مییان دا وى تو يا هلبژارتى.
يَٰمَرۡيَمُ ٱقۡنُتِي لِرَبِّكِ وَٱسۡجُدِي وَٱرۡكَعِي مَعَ ٱلرَّـٰكِعِينَ ﴿٤٣﴾
ئه‌ى مه‌ريه‌م، تو به‌رده‌وام گوهدارییا خودايێ خۆ بكه، و ب ترس وخۆشكاندن ڤه ڕابه، ووه‌ك سوپاسى بۆ خودێ ژ به‌ر قه‌نجییێن وى د گه‌ل ته كرين، تو د گه‌ل نڤێژكه‌ران خۆ بۆ وى بچه‌مينه.