قورئانا پیرۆز › سورەتا النحل › ئایەتا ١١٥
سورەتا النحل · ئایەتا ١١٥ ب تەفسیرا کوردی
An-Nahl
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَقَدۡ جَآءَهُمۡ رَسُولٞ مِّنۡهُمۡ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُ وَهُمۡ ظَٰلِمُونَ ﴿١١٣﴾
و ب ڕاستى خودێ بۆ خه‌لكێ (مه‌كه‌هێ) پێغه‌مبه‌ره‌ك ژ وان ب خۆ هنارت، كو موحه‌ممه‌ده -سلاڤ لێ بن-، ئه‌و وى دنیاسن وڕاستگۆيى وئه‌مانه‌تا وى دزانن، به‌لێ وان ئه‌و تشت قه‌بويل نه‌كر يێ ئه‌و بۆ وان پێ هاتى، وباوه‌رى پێ نه‌ئينا، ئينا عه‌زابه‌كا نه‌خۆش ب سه‌ر وان دا هات ژ ته‌نگاڤى وترس وبرسێ، وكوشتنا مه‌زنێن وان ل (به‌درێ) وئه‌و دزۆردار بوون بۆ خۆ كو وان شرك ب خودێ كرى، وبه‌رێ خه‌لكى ژ ڕێكا وى دايه پاش.
فَكُلُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ ٱللَّهُ حَلَٰلٗا طَيِّبٗا وَٱشۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ إِن كُنتُمۡ إِيَّاهُ تَعۡبُدُونَ ﴿١١٤﴾
ڤێجا هوين -گه‌لی خودان باوه‌ران- ژ وى ڕزقى بخۆن يێ خودێ دايه هه‌وه، وبۆ هه‌وه حه‌لال وپاقژكرى، وهوين سوپاسییا خودێ بكه‌ن سه‌را قه‌نجییا وى، كو ئعترافێ پێ بكه‌ن وگوهدارییا وى بكه‌ن، ئه‌گه‌ر هوين ژ دل په‌رستنا وى دكه‌ن.
إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيۡكُمُ ٱلۡمَيۡتَةَ وَٱلدَّمَ وَلَحۡمَ ٱلۡخِنزِيرِ وَمَآ أُهِلَّ لِغَيۡرِ ٱللَّهِ بِهِۦۖ فَمَنِ ٱضۡطُرَّ غَيۡرَ بَاغٖ وَلَا عَادٖ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٞ ﴿١١٥﴾
هه‌ما ژ حه‌يوانه‌تان خودێ مرار يێ ل سه‌ر هه‌وه حه‌رامكرى، وخوينا رۆن ئه‌وا ل ده‌مێ ڤه‌كوشتنێ ژ به‌ر ڤه‌كوشتى دچت، وگۆشتێ به‌رازى، وئه‌و ڤه‌كوشتییێ نه بۆ خودێ هاتییه ڤه‌كوشتن، به‌لێ هه‌چییێ ژ ترسا مرنێ دا نه‌چار بوو كو تشته‌كى ژ ڤان تشتێن حه‌رام بخۆت بێى زۆردارییێ بكه‌ت، وپتر ژ پێتڤییێ نه‌خۆت، هندى خودێیه باش گونه‌هـ ژێبر بوويه بۆ وى، ويێ دلۆڤانكاره ب وى، وى عه‌زاب ناده‌ت سه‌را ڤى كارى.
وَلَا تَقُولُواْ لِمَا تَصِفُ أَلۡسِنَتُكُمُ ٱلۡكَذِبَ هَٰذَا حَلَٰلٞ وَهَٰذَا حَرَامٞ لِّتَفۡتَرُواْ عَلَى ٱللَّهِ ٱلۡكَذِبَۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَفۡتَرُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلۡكَذِبَ لَا يُفۡلِحُونَ ﴿١١٦﴾
وهوين -گه‌لی بوتپه‌رێسان- نه‌بێژنه وێ دره‌وێ يا هوين ب ئه‌زمانێ خۆ دبێژن: ئه‌ڤه حه‌لاله، بۆ وى تشتێ خودێ حه‌رامكرى، وئه‌ڤه حه‌رامه، بۆ وى تشتێ خودێ حه‌لالكرى؛ دا هوين ب ڤێ حه‌لالكرن وحه‌رامكرنێ دره‌وێ ژ كيسێ خودێ بكه‌ن، هندى ئه‌ون يێن دره‌وێ ل سه‌ر ناڤێ خودێ دكه‌ن ئه‌و فايدێ دنيايێ وئاخره‌تێ ب ده‌ست خۆ ڤه نائينن.
مَتَٰعٞ قَلِيلٞ وَلَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ ﴿١١٧﴾
خۆشییا وان د دنيايێ دا خۆشییه‌كا كێم وبێ ڤه‌مانه، و ل ئاخره‌تێ عه‌زابه‌كا ب ئێش بۆ وان هه‌يه.