قورئانا پیرۆز › سورەتا النمل › ئایەتا ١١
سورەتا النمل · ئایەتا ١١ ب تەفسیرا کوردی
An-Naml
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
يَٰمُوسَىٰٓ إِنَّهُۥٓ أَنَا ٱللَّهُ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ ﴿٩﴾
ئه‌ى مووسا هندى ئه‌زم ئه‌ز ئه‌و خودامه يێ هێژاى په‌رستنێ، زالێ ب سه‌رڤه‌هاتى، يێ كاربنه‌جهـ د ڕێڤه‌برنا به‌نییێن خۆ دا.
وَأَلۡقِ عَصَاكَۚ فَلَمَّا رَءَاهَا تَهۡتَزُّ كَأَنَّهَا جَآنّٞ وَلَّىٰ مُدۡبِرٗا وَلَمۡ يُعَقِّبۡۚ يَٰمُوسَىٰ لَا تَخَفۡ إِنِّي لَا يَخَافُ لَدَيَّ ٱلۡمُرۡسَلُونَ ﴿١٠﴾
وتو گۆپالێ خۆ بهاڤێژه، ڤێجا ئه‌و هنگى بوو مار، وده‌مێ وى ديتى گۆپالێ وى لڤلڤى ووه‌كى تيره‌ماره‌كێ سڤك چوو ئه‌وى پشت دا وڕه‌ڤى ولێ نه‌زڤڕى، ئينا خودێ ئه‌و پشتڕاست كر وگۆتێ: ئه‌ى مووسا تو نه‌ترسه، هندى ئه‌و پێغه‌مبه‌رن يێن ئه‌ز دهنێرم ئه‌و ل نك من ناترسن.
إِلَّا مَن ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسۡنَۢا بَعۡدَ سُوٓءٖ فَإِنِّي غَفُورٞ رَّحِيمٞ ﴿١١﴾
به‌لێ هه‌چییێ ب كرنا گونه‌هێ پێ ل توخويبى بدانت، پاشى تۆبه بكه‌ت وباشییا تۆبێ ل شوينا خرابییا گونه‌هێ بدانت، هندى ئه‌زم ئه‌ز بۆ وى باش گونه‌هـ ژێبرێ دلۆڤانكارم، ڤێجا بلا كه‌س ژ دلۆڤانییا خودێ بێ هيڤى نه‌بت.
وَأَدۡخِلۡ يَدَكَ فِي جَيۡبِكَ تَخۡرُجۡ بَيۡضَآءَ مِنۡ غَيۡرِ سُوٓءٖۖ فِي تِسۡعِ ءَايَٰتٍ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ وَقَوۡمِهِۦٓۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمٗا فَٰسِقِينَ ﴿١٢﴾
وتو ده‌ستێ خۆ بكه د به‌ريكا خۆ دا ئه‌و دێ ده‌ركه‌ڤت سپى وه‌كى به‌فرێ، بێى كو ئێشه‌ك لێ بت ئه‌ڤه ئێك ژ نه‌ه موعجزه‌يانه يێن پشتا ته پێ دئێته‌گرتن د په‌ياما ته دا بۆ فيرعه‌ونى وملله‌تێ وى، هندى ئه‌ون ئه‌و ملله‌ته‌كن ژ فه‌رمانا خودێ دده‌ركه‌فتينه وئه‌و دكافرن.
فَلَمَّا جَآءَتۡهُمۡ ءَايَٰتُنَا مُبۡصِرَةٗ قَالُواْ هَٰذَا سِحۡرٞ مُّبِينٞ ﴿١٣﴾
ڤێجا ده‌مێ ئه‌ڤ موعجزه وه‌سا ئاشكه‌را بۆ وان هاتين كو هه‌ر كه‌سه‌كێ به‌رێ خۆ بده‌تێ ڕاستییا وان بزانت، وان گۆت: ئه‌ڤه سێره‌به‌ندییه‌كا ئاشكه‌رايه.