قورئانا پیرۆز › سورەتا الرعد › ئایەتا ٣٥
سورەتا الرعد · ئایەتا ٣٥ ب تەفسیرا کوردی
Ar-Ra'd
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
أَفَمَنۡ هُوَ قَآئِمٌ عَلَىٰ كُلِّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡۗ وَجَعَلُواْ لِلَّهِ شُرَكَآءَ قُلۡ سَمُّوهُمۡۚ أَمۡ تُنَبِّـُٔونَهُۥ بِمَا لَا يَعۡلَمُ فِي ٱلۡأَرۡضِ أَم بِظَٰهِرٖ مِّنَ ٱلۡقَوۡلِۗ بَلۡ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ مَكۡرُهُمۡ وَصُدُّواْ عَنِ ٱلسَّبِيلِۗ وَمَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنۡ هَادٖ ﴿٣٣﴾
ئه‌رێ ڤێجا ما ئه‌وێ ل سه‌ر هه‌ر نه‌فسه‌كێ پێڕابوویى بت وكريارێن وێ بهژمێرت، ئه‌و هێژاتره بێته په‌رستن، يان ئه‌ڤ چێكرییێن بێزار؟ ووان -ژ نه‌زانينا خۆ- هنده‌ك هه‌ڤپشك بۆ خودێ ژ چێكرییێن وى دانان په‌رستن بۆ كر، تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: هوين ناڤ وسالۆخه‌تێن وان بێژن، وئه‌و تشته‌كى ژ سالۆخه‌تێن وان نابێژن كو ئه‌و پێ هێژاى په‌رستنێ ببن، يان هوين به‌حسێ هنده‌ك هه‌ڤپشكان بۆ خودێ د عه‌ردێ وى دا دكه‌ن ئه‌و پێ ناحه‌ست، يان هوين ب په‌يڤێن سه‌رڤه سه‌رڤه بێى كو ڕاستییه‌ك بۆ هه‌بت وان دكه‌نه هه‌ڤپشك. به‌لكى شه‌يتانى ل به‌ر كافران گۆتنا وان يا نه‌حه‌ق وپاشڤه‌برنا وان ژ ڕێكا خودێ خه‌ملاند. وهه‌چییێ خودێ به‌رێ وى نه‌ده‌ته هيدايه‌تا خۆ وى كه‌س نابت به‌رێ وى بده‌ته حه‌قییێ وسه‌رڕاستییێ.
لَّهُمۡ عَذَابٞ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۖ وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَشَقُّۖ وَمَا لَهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن وَاقٖ ﴿٣٤﴾
بۆ ڤان كافران ئه‌وێن به‌رێ خه‌لكى ژ ڕێكا خودێ دده‌نه پاش د ژينا دنيايێ دا عه‌زابه‌كا ب زه‌حمه‌ت ب كوشتن وگرتن وشه‌رمزارییێ هه‌يه، وعه‌زابا ئاخره‌تێ گرانتر ودژوارتره، ووان كه‌س نابت عه‌زابا خودێ ژ وان پاشڤه ببه‌ت.
۞مَّثَلُ ٱلۡجَنَّةِ ٱلَّتِي وُعِدَ ٱلۡمُتَّقُونَۖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُۖ أُكُلُهَا دَآئِمٞ وَظِلُّهَاۚ تِلۡكَ عُقۡبَى ٱلَّذِينَ ٱتَّقَواْۚ وَّعُقۡبَى ٱلۡكَٰفِرِينَ ٱلنَّارُ ﴿٣٥﴾
سالۆخه‌تێ وێ به‌حه‌شتێ ئه‌وا خودێ سۆز پێ دایه وان یێن ژ وى دترسن، ئه‌ڤه‌يه: ڕويبار د بن داروبار وقه‌سرێن وێ دا دچن، فێقییێ وێ خلاس نابت، وسيبه‌را وێ نه‌كێم دبت ونه‌دچت، ئه‌ڤ جزادانا ب به‌حه‌شتێ دويماهییا وانه يێن ژ خودێ ترسیاین، ڤێجا هوين خۆ ژ بێ ئه‌مرییا وى بده‌نه پاش وفه‌رمانێن وى ب جهـ بينن، ودويماهییا كافران ئاگره.
وَٱلَّذِينَ ءَاتَيۡنَٰهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ يَفۡرَحُونَ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيۡكَۖ وَمِنَ ٱلۡأَحۡزَابِ مَن يُنكِرُ بَعۡضَهُۥۚ قُلۡ إِنَّمَآ أُمِرۡتُ أَنۡ أَعۡبُدَ ٱللَّهَ وَلَآ أُشۡرِكَ بِهِۦٓۚ إِلَيۡهِ أَدۡعُواْ وَإِلَيۡهِ مَـَٔابِ ﴿٣٦﴾
وئه‌وێن مه كيتاب دايێ ژ جوهى وفه‌لان هه‌چییێ باوه‌رى ب ته ئيناى وه‌كى عه‌بدللاهێ كوڕێ سه‌لامى ونه‌جاشى، ئه‌و مزگينییێ ب وێ قورئانا بۆ ته هاتییه خوارێ دده‌نه ئێك ودو؛ چونكى ئه‌و يا ڕێككه‌فتییه د گه‌ل وێ يا ل نك وان، و ژ وان يێن ل سه‌ر كوفرێ ودژينییا ته كۆمبووين، وه‌كى سه‌ييدى وعاقبى -هه‌ردو قه‌شێن نه‌جرانێ-، وكه‌عبێ كوڕێ ئه‌شره‌فى، هنده‌ك هه‌نه باوه‌رییێ ب هنده‌كێ ژ وێ نائينن يا بۆ ته هاتى، تو بێژه وان: هه‌ما خودێ فه‌رمان يا ل من كرى كو ئه‌ز عه‌بدينییا وى ب تنێ بكه‌م، وچو هه‌ڤپشكان بۆ وى چێ نه‌كه‌م، ئه‌ز به‌رێ خه‌لكى دده‌مه عيباده‌تێ وى، وزڤڕينا من بۆ نك وییه.
وَكَذَٰلِكَ أَنزَلۡنَٰهُ حُكۡمًا عَرَبِيّٗاۚ وَلَئِنِ ٱتَّبَعۡتَ أَهۡوَآءَهُم بَعۡدَ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلۡعِلۡمِ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِيّٖ وَلَا وَاقٖ ﴿٣٧﴾
وكانێ چاوا مه كيتاب بۆ پێغه‌مبه‌ران ب ئه‌زمانێ وان هنارتينه، وه‌سا مه قورئان ب ئه‌زمانێ عه‌ره‌بان بۆ ته ژى ئينا خوارێ؛ دا تو حوكمى پێ بكه‌ى، وئه‌گه‌ر تو د په‌رستنا ئێكێ دى دا ژبلی خودێ ب دويڤ دلچوونێن كافران بكه‌ڤى -پشتى وێ حه‌قییا بۆ ته ژ نك خودێ هاتى- ته چو سه‌ركار وپشته‌ڤان نابن ته ب سه‌ربێخن و ژ عه‌زابا خودێ بپارێزن.